Młody Marzyciel

**Dziennik, 10 grudnia**

Miałem zwyczajną rodzinę. Mama i tata kochali mnie, a ja ich. W weekendy chodziliśmy do kina, na łyżwy, latem jeździliśmy nad morze. Zbieraliśmy muszelki, tata uczył mnie pływać… Aż firma, w której pracował, zbankrutowała. I ojciec zaczął pić. Po drinkach klął na rząd, prezydenta, prawo. Wszyscy byli winni, że stracił pracę.

Gdy mama, zmęczona jego pijanymi tyradami, prosiła, żeby poszedł spać, rzucał się na nią. Ostatnio od razu zaczynał się czepiać. Odprawiała mnie do pokoju, ale słyszałem krzyki, brzęk tłuczonego talerza. Co mogłem zrobić?

Gdy ojciec w końcu zasypiał, chrapiąc i śmierdząc wódką, mama przychodziła do mnie, często zasypiając na moim wąskim łóżku. Widziałem siniaki na jej rękach, nawet na twarzy. Rano tata przepraszał i obiecywał, że już nigdy…

Mama wychodziła cicho. Wytrzeźwiały ojciec szedł „szukać pracy”. Zostawałem sam, odrabiałem lekcje. Chodziłem do trzeciej klasy na drugą zmianę. Sam podgrzewałem obiad, jadłem i szedłem do szkoły. Wieczorem znów to samo.

— Znowu był awanturę? — spytała sąsiadka, pani Wanda, przez ścianę.
— Był — skinąłem krótko.
— Czemu matka nie wezwie policji?
— Spieszę się, spóźnię się — rzuciłem i uciekłem.

Po szkole mama gotowała kolację. Ojca nie było — ucieszyłem się. Zacząłem opowiadać o szkole. Potem powiedziałem, że lepiej bez niego, żeby już nie wracał. Mama spojrzała na mnie z dezaprobatą.

— To trudny czas, synku. Znajdzie pracę i będzie jak dawniej.

Ale ojciec wrócił, hałasując w przedpokoju. Mama zesztywniała, popchnęła mnie do pokoju. Siedziałem i nasłuchiwałem. Tym razem było ciszej. Nagle mama krzyknęła, coś ciężkiego upadło. Wyjrzałem — ojciec stał nad nią, rozkraczony. Krzyknąłem. Odwrócił się, z zaczerwienionymi oczami.

— Synku — rzekł.

Wypadłem z mieszkania i zadzwoniłem do pani Wandy. Drżałem. Wezwała policję i karetkę. Ojca zabrali, mamę do szpitala. Spałem u sąsiadki.

Rano pojechaliśmy do mamy. Leżała sama, podłączona do rurek. Nie obudziła się, gdy wołałem. Lekarz wyprowadził panią Wandę, a ja zostałem. Męczyło mnie, więc poszedłem jej szukać. Pod drzwiami usłyszałem: „w śpiączce, mało szans…”. Uciekłem.

Pani Wanda znalazła mnie w parku. Całą drogę płakałem. Spytała, czy mamy mają rodzinę.

— Babcia na wsi — odparłem.
— Daleko?
— Półtorej godziny autobusem, potem trzy kilometry piechotą.

Nazajutrz miała mnie zawieźć, ale zadzwoniła przyjaciółka — jej matka umierała. Pani Wanda posadziła mnie w autobusie, prosząc kierowcę o opiekę. Zasnąłem. Obudziła mnie sąsiadka: „Wysiadamy!”.

Ludzie szybko się rozeszli. Zostałem sam na drodze. Bałem się, ale słońce świeciło, liście szeleściły pod butami. Zacząłem nucić dla odwagi: „Hej, hej, sokoły…” — śpiewaliśmy z mamą.

Mijałem wioski, gdy gwizdnięcie mnie zatrzymało. Dwaj chłopcy siedzieli na zwalonym drzewie.

— Skąd jesteś? — spytał wyższy.
— Jadę do babci.
— Masz papierosy?
— Mama mówiła: kto wcześnie zacznie, ten nie urośnie.

Wyśmiali mnie. Starszy wyrwał mi plecak. Wypadły ubrania, kanapki.

— Pewnie mama dała ci grosze! — krzyknął i przewrócił mnie. Drugi wyciągnął 50 złotych od pani Wandy.

Rzuciłem się na nich. Starszy uderzył mnie w klatkę, drugi podstawił nogę. Upadłem, uderzając głową o pień.

Obudziła mnie starsza kobieta.

— Chodź, obmyję ci twarz.

Nie pamiętałem, kim jestem. Zaprowadziła mnie do domu. Wieczorem przyszedł sołtys.

— Jutro przyjedzie policja.

Policjant zrobił mi zdjęcie, ale nikt mnie nie rozpoznał. Trafiłem do domu dziecka.

Chłopcy szybko odkryli, że nic nie pamiętam. Bili mnie nocami. Nauczyciele nazywali mnie „chuliganem”. Śpiewałem „Hej, sokoły” — dali mi imię Jaś Kowalski.

Przed świętami przyjechali sponsorzy. Na koncercie zaśpiewałem. Nagle jakaś kobieta wbiegła:

— Krzysiu!

Dyrektorka próbowała ją powstrzymać: „To Jaś, problemowy chłopiec!”.

— Synku, tak długo cię szukałam! — płakała, ściskając mnie.

Przypomniałem sobie: ojciec nad nią na kuchni, szpital…

— Zabierzesz mnie?

— Tak.

— Nie tak szybko — wtrąciła dyrektorka.

Mama nie ustąpiła. Podpisała papiery i wyszliśmy.

— Babcia czeka. Udekorujemy choinkę, zjemy pierogi.

Trzymałem ją mocno za rękę, jakbym bał się, że zniknie. Pamięć wracała powoli. Wiedziałem jedno: muszę być silny. Świat nie wybacza słabości.

**Lekcja:** Samotność w obcym świecie zostawia blizny. Ale miłość matki może uleczyć nawet najgłębsze rany. Trzeba tylko dać jej czas.