Tajemnice Feliksa

**Feliks**

Studiowałam na uniwersytecie i dorabiałam, jak większość studentów, głównie na nocne zmiany. Mama nie mogła mi pomóc, a samej stypendium w dużym mieście nie starczało na życie.

Po letniej sesji wzięłam urlop i na trzy tygodnie pojechałam do mamy. Wracałam wypoczęta, wyspana, obładowana warzywami z ogródka i słoikami domowych przetworów, które mama starannie ułożyła w torbie.

Wysiadłam z autobusu na dworcowym placu. Po długiej podróży torba wydawała się dwa razy cięższa. Dotarłam do przystanku marszrutki i z ulgą postawiłam bagaż na ławce.

Wracałam do miasta z lekkim sercem. U mamy było dobrze, ale od dwóch lat mieszkałam sama, przyzwyczaiłam się do niezależności. Tęskniłam za gwarem miasta, za przyjaciółmi. Gdy zaczęłam pracować, mogłam pozwolić sobie na wynajęcie mieszkania i wyprowadzkę z akademika.

Mieszkanie było malutkie, na przedmieściach, ale najważniejsze – niedrogie. Okna wychodziły na nieużytek, zarastający wysoką trawą, za którym ścianą stał las. Nocą za oknem nie było ani światełka, za to rano słońce zalewało pokój jasnym blaskiem. A zimą od białego śniegu, pokrywającego pustkę, było jasno nawet w nocy.

Ktoś cicho zapiszczał. Zajrzałam pod ławkę i zobaczyłam spiczasty, brązowy pyszczek. W wielkich, wyłupiastych oczach tkwiło przerażenie i smutek. Dopiero teraz zauważyłam smycz, którą pies był przywiązany do ławki. Przyklękłam. Jamniczek cofnął się głębiej pod ławkę, drżąc cały.

– Nic się nie bój. Wyjdź – powiedziałam cicho, delikatnie ciągnąc za smycz.

Niechętnie, popiskując, jamnik wypełzł spod ławki, gotowy w każdej chwili się schować. Ale trzymałam smycz mocno.

Pies dyszał szybko, język zwisał mu z pyska. Był wyjątkowo upalny sierpień. Dlatego ukrywał się w cieniu ławki przed palącym słońcem.

Zrozumiałam, że chce mu się pić. Niedaleko stał kiosk z napojami.

– Zaraz wrócę – szepnęłam do jamnika i podeszłam do kiosku.

– Małą butelkę wody, proszę – poprosiłam nieuprzejmą sprzedawczynię. – A nie ma pani przypadkiem pustej puszki po konserwach?

– Może lepiej kubek jednorazowy? – uśmiechnęła się ironicznie.

– Nie, psu będzie trudno pić. Tam przy ławce jest przywiązany jamnik. Nie wie pani, jak długo już tam siedzi?

Kobieta zmrużyła oczy, spojrzała w stronę ławki i westchnęła.

– Ludzie są okrutni. Otwierałam kiosk o ósmej, widziałam, jak podjechał samochód, mężczyzna wyprowadził psa, przywiązał go do ławki i odjechał. Nie wrócił. Pewnie porzucił. Masz, proszę. Tylko brudna. – Podsunęła mi puszkę po szprotach.

Podziękowałam, zapłaciłam za wodę, która tu kosztowała dwa razy tyle co w sklepie, i wróciłam do ławki. Opłukałam puszkę, nalałam wody i postawiłam przed jamnikiem, który znów schował się pod ławką.

– Pij, nie bój się.

Uspokojony moim głosem, jamnik podpełzł, obwąchał puszkę i zaczął łapczywie pić. Gdy skończył, nalałam więcej.

– Co mam z tobą zrobić? Nocą mogą cię rozszarpać bezpańskie psy. Albo wolisz, żeby zjedli cię bezdomni? Ble. – Przejechał mnie dreszcz. – Pójdziesz ze mną? Nie masz wyboru.

Zostawiłam w kiosku kartkę z numerem telefonu na wypadek, gdyby właściciel się pojawił. Odwiązałam smycz i pociągnęłam opierającego się psa do nadjeżdżającej marszrutki. Zapłaciłam za dwóch. Kierowca i pasażerowie nie protestowali, a pies spokojnie leżał na moich kolanach.

W domu wcisnął się w kąt przedpokoju, węsząc obce zapachy. Zrobiłam mu posłanie z koPo kilku tygodniach nieśmiałych spojrzeń i ostrożnych kroków, jamniczka w końcu wskoczyła na kanapę i wtuliła się w Jagnę, jakby zawsze tam należała.