Chłopiec z tajemnicą

Był sobie chłopiec o imieniu Krzysiek. Miał zwyczajną rodzinę – mama i tata kochali go, a on odwzajemniał to uczucie. W weekendy chodzili razem do kina lub teatru, zimą jeździli na łyżwy, latem zaś wybierali się nad morze. Zbierali muszelki, a ojciec uczył Krzysztofa pływać… Aż pewnego dnia firma, w której pracował tata, zbankrutowała. I wtedy ojciec zaczął pić. A po pijanemu wykrzykiwał obelgi pod adresem rządu, prezydenta, prawa. Wszyscy byli winni, że stracił pracę.

Gdy mama, zmęczona jego pijanymi tyradami, prosiła go, by poszedł spać, ojciec rzucał się na nią. Ostatnio od razu zaczynał się do niej czepiać. Wtedy odsyłała Krzysia do jego pokoju, ale on i tak wszystko słyszał – krzyki, brzęk tłuczonego szkła. Co mógł zrobić?

Kiedy ojciec w końcu zasypiał, napełniając pokój chrapaniem i kwaśnym odorem alkoholu, mama przychodziła do Krzysia i często zasypiała obok niego na wąskim łóżku. Chłopiec widział siniaki na jej rękach, czasem nawet na twarzy. Rano ojciec przepraszał i obiecywał, że już nigdy jej nie tknie…

Rankiem mama cicho wymykała się z pokoju. Przeciągnięty, wychodził też ojciec – „szukać pracy”, jak mówił. Krzyś zostawał sam, odrabiał lekcje. Chodził do trzeciej klasy, na popołudniową zmianę. Sam podgrzewał sobie obiad, jadł i szedł do szkoły.
Wieczorem wszystko zaczynało się od nowa.

– Co, ojciec znowu wczoraj urządzał awanturę? – spytała sąsiadka, pani Halina, która mieszkała przez ścianę.

– Tak – krótko kiwnął głową Krzyś.

– Dlaczego matka nie wezwie policji?

– Muszę już iść, spóźnię się do szkoły – Krzysiek pospieszył się, by uciec od pytania.

– No to biegnij, biegnij – westchnęła pani Halina, patrząc za nim.

Gdy wrócił ze szkoły, mama przygotowywała w kuchni kolację. Ojca nie było w domu, co bardzo ucieszyło chłopca. Usiadł przy stole i opowiadał proste szkolne historie. Potem powiedział, że bez ojca jest lepiej i żeby już nigdy nie wracał.
Mama spojrzała na niego z dezaprobatą.

– To trudny czas, synku. Jak znajdzie pracę, wszystko wróci do normy.

Ale ojciec wrócił, hałaśliwie rozbierając się w przedpokoju, coś upuszczając i stękając. Mama momentalnie się spięła, wyjrzała z kuchni.

– Idź do swojego pokoju – szepnęła, popychając go lekko w plecy.

Krzyś siedział w pokoju i nasłuchiwał. Ale tego wieczoru było inaczej – ciszej. Nagle mama krótko krzyknęła, coś ciężkiego upadło na podłogę. Chłopiec ostrożnie wyjrzał z ukrycia. Ojciec stał, szeroko rozstawiając nogi, patrząc na mamę leżącą na podłodze. Krzysiek nie wytrzymał, pisnął. Ojciec odwrócił głowę i spojrzał na niego zaczerwienionymi oczami.

– Synku… – zaczął.

Krzyś wybiegł z mieszkania i zadzwonił do drzwi sąsiadki. Drżały mu ręce. Pani Halina niewiele zrozumiała z jego chaotycznych słów, ale wezwała policję i pogotowie. Przyjechali niemal jednocześnie. Ojca zabrali, mamę zawieźli do szpitala. Krzysiek spędził tę noc u sąsiadki.

Rano pojechali razem do szpitala. Mama leżała sama na sali, oplątana przezroczystymi rurkami. Spała, nie obudziła się nawet, gdy chłopiec wołał ją i potrząsał jej ręką. Lekarz zabrał panią Halinę na korytarz, a Krzyś został sam.

Ciągle próbował ją obudzić. Zrobiło mu się nudno, sąsiadka nie wracała, więc poszedł jej szukać. Jedne z drzwi były uchylone. Usłyszał, jak lekarz mówił do kogoś: „Jest w śpiączce, mało prawdopodobne, że się obudzi, ale trzeba wierzyć…” Przestraszył się i uciekł ze szpitala.

Pani Halina znalazła go na ławce w parku szpitalnym. Całą drogę do domu płakał. Sąsiadka traciła cierpliwość, próbując go uspokoić. W domu spytała, czy mają z mamą jakichś krewnych.

– Babcia we wsi – odparł Krzysiek.

– Daleko stąd?

– Półtorej godziny autobusem, potem jeszcze trzy kilometry pieszo.

– Pamiętasz drogę?

– A co, jestem mały? – oburzył się.

– Jutro rano zawiozę cię do babci – powiedziała pani Halina.

Ale następnego dnia zadzwoniła do niej córka przyjaciółki i błagała, by natychmiast przyjechała – jej mama umiera. Sąsiadka zaniemówiła.

– Odprowadzę cię na dworzec i posadzę w autobusie. Wybacz, że nie mogę jechać z tobą. Jesteś już dużym chłopcem.

Na dworcu poprosiła kierowcę, by miał na niego oko. Ten obiecał. I tak Krzyś pojechał sam do babci. Od monotonnego warkotu silnika i przeżytych emocji szybko zasnął. Wydawało mu się, że tylko zamknął oczy, a w następnej chwili ktoś potrząsał nim za ramię.

– Hej, chłopcze, obudź się, dojechaliśmy – budziła go kobieta siedząca obok.
Krzysiek wstał i ruszył do wyjścia.

– Ej, chłopak, idź z resztą ludzi, nie odłączaj się. Nie mogę cię odprowadzić, muszę wracać – powiedział kierowca.

Chłopiec skinął głową i wysiadł. Ludzie szybko rozeszli się do domów, na drodze za wsią został sam. Zrobiło mu się strasznie. Ale świeciło słońce, pod nogami szeleściły znajome, opadłe liście. Krzysiek powiedział sobie, że jest już duży, zna drogę, i ruszył przed siebie, nucąc dla odwagi swoją ulubioną piosenkę: „Gdzieś daleko stąd, gdzieś daleko stąd, tam gdzie las i mgła, tam gdzie las i mgła…” Wcześniej śpiewał ją razem z mamą.

Teraz miał przejść przez jedną małą wieś, potem większą, ze sklepem, a dalej była już wieś babci. Gdy minął pierwszą osadę, ktoś gwizdnął na niego. Krzysiek zatrzymał się i rozejrzał. Z boku drogi, na przewróconym pniu, siedziało dwóch nastolatków.

– Ty kto? Do kogo przyjechałeś? – spytał starszy i wyższy z nich. – Jakoś cię tu wcześniej nie widziałem.

– Jadę do babci – odparł chłopiec.

–Krzyś spojrzał na nich twardo, przypomniał sobie wszystkie bolesne chwile spędzone w domu dziecka, lecz zamiast zemsty w jego sercu zrodziła się już tylko jedna myśl – że teraz, gdy znalazł mamę, wszystko może zacząć się od nowa.