Nieplanowane Spotkanie

Niespodziewane randki
Ewa wyszła z biurowca i głęboko wciągnęła powietrze, pachnące jesienną świeżością i opadłymi liśćmi. Panowała piękna, słoneczna pogoda – babie lato. Noce były już chłodne, ale w dzień jeszcze można było ubierać sukienki i lekkie bluzki.

Szła, zastanawiając się, co zrobić najpierw – odebrać Kacpra z przedszkola i razem z nim pójść do sklepu po zakupy, czy najpierw do sklepu, a potem po syna? W „Biedronce” sprzedawali różne drobne zabawki, a Kacper na pewno będzie marudził, żeby coś dostać. A pieniędzy przed wypłatą niewiele, i tak zabawka zainteresuje go tylko na pięć minut.

Ewa spojrzała na zegarek. Jeśli się pospieszy, zdąży zrobić zakupy, zanieść torby do domu, a potem pobiec po syna. Przyspieszyła kroku.

Szła, nie patrząc na nikogo, pochłonięta własnymi myślami, układając w głowie listę zakupów. Sól! Trzeba pamiętać o soli! Zawsze kończyła się niespodziewanie. Dwa dni temu poszła do sklepu właśnie po sól, kupiła mnóstwo rzeczy, ale o soli zapomniała. Powtarzała w myślach jak mantrę: „Nie zapomnij soli… marchewka, mleko, masło…” Była tak zamyślona, że nie zauważyła, jak ktoś ją zawołał.

— Ewka, Kowalska! — usłyszała nagle.
Zanim się zatrzymała, zrobiła jeszcze kilka kroków, dopiero później odwróciła się i spojrzała na kobietę.

— Nie poznajesz? A kto przysięgał, że będziemy przyjaciółkami na zawsze? — uśmiechnęła się tamta.

Ewa usłyszała o przysiędze, domyśliła się, kto to może być, i dopiero wtedy przypomniała sobie szkolną koleżankę – Karolinę Nowak. Stała przed nią nie szczupła, czarnowłosa nastolatka, lecz elegancka i modnie ubrana kobieta.

Karolina dołączyła do ich klasy w drugiej szkole, usiadła w ławce obok Ewy i do matury były nierozłączne. W ósmej klasie przysięgły sobie wieczną przyjaźń. Ale życie je rozdzieliło. Nic na tym świecie nie trwa wiecznie, nawet przyjaźń, a co dopiero miłość.

— Wyglądasz, jakbyś miała cały dom na głowie — powiedziała Karolina, przyglądając się zmęczonej twarzy Ewy, zgaszonemu spojrzeniu i prostej biurowej stylizacji.
Ewa też czuła, że w oczach Karoliny wypada blado.

— Tobie, widzę, dobrze się powodzi — zmieniła temat, by uniknąć pytań.

— Nie narzekam. Drugi raz zamężna. Dzieci jeszcze nie mam. A ty?

W głosie przyjaciółki Ewa wyczuła smutek i postanowiła nie rozwijać tematu.

— Nie jestem zamężna, ale nie jestem sama. Mam syna — odparła z nutą dumy.

— Pewnie już szkołę kończy? A może na studiach? — zainteresowała się Karolina.

— Nie, jeszcze chodzi do przedszkola — uśmiechnęła się Ewa.

— No nieźle! Byłaś taka piękna, myślałam, że pierwsza wyjdziesz za mąż. U nas wszyscy już mają dorosłe dzieci, a u ciebie maluch w przedszkolu. Chociaż zawsze byłaś skupiona na nauce, taka grzeczna, na chłopaków nawet nie patrzyłaś.

Ewa poczuła się urażona i nie kryła tego. Karolina zrozumiała swój błąd.

— No weź, nie gniewaj się. Znasz mnie, zawsze mówię pierwsze, co mi ślina na język przyniesie.

— Przepraszam, muszę lecieć po syna — Ewa zrobiła krok, by wyminąć koleżankę.
— Czekaj! — Karolina wyjęła telefon z torebki. — Podaj numer, odezwiemy się, spotkamy, pogadamy — patrzyła wyczekująco.
Ewa szybko podyktowała numer, byle się uwolnić, pożegnała się i ruszyła w stronę przedszkola.

Ale Karolina nie zwlekała z dotrzymaniem obietnicy. Już następnego dnia zadzwoniła i zaproponowała spotkanie w sobotę, na neutralnym gruncie.

— Może być, ale muszę sprawdzić, czy mama może posiedzieć z Kacprem. Oddzwonię — odparła Ewa z lekkim żalem.
„No i po weekendzie. Dobrze, spotkam się, w końcu da mi spokój. Jasne, że mamy zupełnie inne życie. Jaka z nas przyjaźń? Nic nas już nie łączy” — pomyślała, wybierając numer do matki.

W sobotę spotkały się w modnej kafejce. Ewa nigdy tu nie była, właściwie od urodzenia Kacpra nie wychodziła nigdzie. Czuła się nie na miejscu. Karolina to wyczuła, zamówiła wino, by Ewa się rozluźniła. Trunek okazał się przyjemny. Piły i wspominały szkołę, kolegów z klasy. Karolina wiedziała prawie wszystko o każdym: kto z kim jest, co robi, ile ma dzieci…

Ewa słuchała i piła. Gdy wspomnienia się skończyły, Karolina skierowała rozmowę na nią.

— Słuchaj, moja koleżanka z pracy ma syna w naszym wieku. Ola narzeka, że całe dnie spędza przy komputerze. Programista. Nie ma szans na poznanie kobiety. Bez nałogów, zarabia dobrze. W sam raz dla ciebie. A Ola marzy o wnukach. Łapiesz, o co chodzi? Powinniście się poznać.

— Nie chcę żadnych znajomości na siłę — Ewa ostro postawiła kieliszek. — Wyglądam, jakbym desperacko szukała faceta? Nawet takiego, którego własna matka próbuje komuś wcisnąć?

— Nie mów „nie”, zanim go nie zobaczysz — próbowała ją przekonać Karolina.

— Skoro taki wspaniały, dlaczego dotąd nie znalazł żony? Coś z nim nie tak? — zmiękła Ewa.

— Miał nieszczęśliwy związek. Słyszałaś o wodzie i mleku? Boi się kolejnej pomyłki. Tak jak ty — odparła przenikliwie Karolina.

— To jego problem. Nie chcę się z nikim umawiać. Spotkania powinny wynikać z uczuć, a nie z planów. I tak nic z tego nie wyjdzie. Po to mnie tu zaprosiłaś? Nie wiedziałam, że zajmujesz się swataniem — w Ewie rosła irytacja.

— Pomyśl. Syn rośnie, potrzebuje ojca…

— Właśnie, mam już jednego chłopca, drugiego mi nie trzeba. I nie mówmy już o tym.

— Nie gniewaj się, chciałam dobrze. Po prostu propozycja. Nie chcesz, to nie — Karolina nalała więcej wina.

— W lustrze się widziałaś? Zmęczona, zapracowana. Gdyby w twoim życiu pojawił się mężczyzna, odżyłabyś. Może spróbujesz? Jedno spotkanie, nic więcej. Jeśli nie kliknie, nikt cię zmuszać nie będzie.

I Ewa uległa. Czemu nie spróbować?

W niedzielę odwiezła Kacpra do babci,W niedzielę odwiezła Kacpra do babci, poprawiła fryzurę się, lekko podkreśliła rzęsy i założyła skromną sukienkę, nie chcąc wyglądać, jakby specjalnie się starała dla czyjegoś syna.