Randka przez przypadek

**Pomyłkowe randkowanie**

Wyszłam z biurowca, wciągając głęboko powietrze, pachnące jesienią i opadłymi liśćmi. Był słoneczny, suchy dzień babiego lata. Noce już chłodne, ale w dzień wciąż można pozwolić sobie na sukienki i lekkie bluzki.

Zastanawiałam się, co zrobić najpierw – odebrać Krzysia z przedszkola i razem z nim zajść na zakupy, czy najpierw do sklepu, a potem po syna? W „Biedronce” zawsze wiszą te drobne zabawki, a Krzyś na pewno będzie marudził, żeby mu coś kupić. A pieniędzy przed wypłatą mało, i tak zabawka zajmie go na pięć minut.

Spojrzałam na zegarek. Jeśli się pośpieszę, zdążę zrobić zakupy, zanieść torby do domu, a potem biec po syna. Przyspieszyłam kroku.

Szłam, nie patrząc na nikogo, myślami układając listę zakupów. Sól, koniecznie sól! Dlaczego zawsze kończy się tak niespodziewanie? Dwa dni temu poszłam do sklepu właśnie po sól, a wróciłam z pełnymi torbami, zapominając o niej. Powtarzałam sobie jak mantrę: „Nie zapomnij o soli”. „Marchewka, mleko, masło też…” Byłam tak pochłonięta myślami, że nie zauważyłam, jak ktoś mnie woła.

— Ania, Kowalska! — usłyszałam.
Zrobiłam jeszcze kilka kroków, zanim się zatrzymałam i spojrzałam na kobietę przede mną.

— Nie poznajesz? A kto przysięgał, że będziemy przyjaciółkami na zawsze? — uśmiechnęła się.

Usłyszałam o przysiędze i domyśliłam się, kto to może być. Dopiero po chwili przypomniałam sobie szkolną koleżankę — Karolinę Wiśniewską. Nie była już tą chudą, czarnowłosą dziewczynką, ale elegancką, zadbaną kobietą.

Karolina dołączyła do naszej klasy w drugiej szkole, usiadła obok mnie, i tak już zostało aż do matury. W ósmej klasie przysięgłyśmy sobie wieczną przyjaźń. Życie nas rozdzieliło. Nic nie trwa wiecznie, nawet przyjaźń, a co dopiero miłość.

— Wyglądasz, jakbyś miała całą gromadę dzieci czekających w domu — przyglądała mi się Karolina, widząc moje zmęczenie i prosty, biurowy strój.
Czułam, że w jej oczach wypadłam blado.

— A ty, widzę, świetnie sobie radzisz — zmieniłam temat, by uniknąć pytań.

— Nie narzekam. Drugi raz zamężna. Dzieci jeszcze nie mam. A ty?

Usłyszałam w jej głosie smutek i nie chciałam drążyć tematu.

— Nie jestem zamężna, ale nie jestem sama. Mam syna — powiedziałam z dumą.

— Pewnie już kończy szkołę? A może studiuje? — spytała Karolina.

— Nie, jeszcze chodzi do przedszkola — uśmiechnęłam się.

— No nieźle! Byłaś taka ładna, myślałam, że pierwsza wyjdziesz za mąż. U nas wszystkich dzieci już dorosłe, a ty masz malucha w przedszkolu. Ale zawsze byłaś skupiona na nauce, taka grzeczna, chłopaków nie zauważałaś.

Uraziły mnie jej słowa i nie ukrywałam tego. Karolina zrozumiała swój błąd.

— No weź, nie gniewaj się. Znasz mnie, zawsze gadam, zanim pomyślę.

— Przepraszam, muszę iść po syna — zrobiłam krok, by ją wyminąć.
— Czekaj — Karolina wyjęła telefon z torebki. — Podaj numer, zadzwonimy, spotkamy się, pogadamy — patrzyła na mnie wyczekująco.
Podyktowałam numer, byle się uwolnić, pożegnałam się i ruszyłam w stronę przedszkola.

Ale Karolina nie zwlekała z dotrzymaniem obietnicy. Nazajutrz zadzwoniła, proponując spotkanie w sobotę w jakiejś kawiarni.

— Może być, tylko sprawdzę, czy mama może zostać z Krzysiem. Oddzwonię — odpowiedziałam z rezygnacją.
„Spadła mi jak śnieg na głowę. Stracony weekend. No trudno, spotkam się, może wtedy da mi spokój. Widać, że mamy różne życie. Co nas jeszcze łączy?” — myślałam, wybierając numer mamy.

W sobotę spotkałyśmy się w modnej kawiarni. Nigdy tu nie byłam, właściwie od urodzenia Krzysia nigdzie nie wychodziłam. Czułam się nie na miejscu. Karolina to wyczuła, zamówiła wino, żebym się rozluźniła. Wino było dobre. Piłyśmy, wspominając szkołę i kolegów. Karolina wiedziała o wszystkim — kto z kim, kto gdzie pracuje, kto ma dzieci…

Słuchałam i piłam. Gdy wspomnienia się skończyły, Karolina zmieniła temat.

— Słuchaj, moja koleżanka z pracy ma syna w naszym wieku. Mila narzeka, że całe dnie spędza przy komputerze. Programista. Bez nałogów, zarabia dobrze. Generalnie, dobry kandydat. A ona marzy o wnukach. Łapiesz, o co chodzi? Powinnam was poznać.

— Nie musisz mnie z nikim swatać — ostro postawiłam kieliszek. — Wyglądam, jakbym desperacko szukała faceta? Nawet takiego, którego własna matka chce się pozbyć?

— Nie odmawiaj od razu. Nie widziałaś go jeszcze — próbowała mnie przekonać.

— Skoro taki wspaniały, czemu jeszcze samotny? Coś z nim nie tak? — zmiękłam.

— Miał nieszczęśliwy związek. Słyszałaś o wodzie i mleku? Boi się kolejnej pomyłki. Tak jak ty — spojrzała na mnie przenikliwie.

— To jego problem. Nie chce się z nikim umawiać. Spotkania powinny być spontaniczne, a nie zaplanowane. Po to mnie tu zaprosiłaś? Żeby swatać? — zaczęłam się denerwować.

— Pomyśl tylko. Syn rośnie, potrzebuje ojca…

— Właśnie, mam już jednego chłopca, drugi mi nie potrzebny. I już nie mówmy o tym.

— Nie gniewaj się, chciałam dobrze. To tylko propozycja. Jak nie chcesz, to nie. — Nalała mi więcej wina.

— Spójrz w lustro. Zmęczona, zapracowana, bez blasku. Gdy pojawi się mężczyzna, zakwitniesz, zobaczysz. Spróbuj? Umówisz się raz, a potem zobaczysz. Nikt cię nie zmusi — nalegała.

I w końcu się zgodziłam. Dlaczego nie spróbować?

W następną niedzielę zawiozłam Krzysia do mamy, ułożyłam włosy, lekko się podkreśliłam oczy, ubrałam skromnie. Nie zamierzałam się stroić dla czyjegoś syna.

Już miałam wyjść, gdy przypomniałam sobie, że nie wiem, jak on wygląda. Jak go rozpoznam? Zadzwoniłam do Karoliny.

— Cholera! Nie pamiętam. Może Mateusz, może Jan. Wiem, że z Ewangelii.

— Co? — zdziwiłam się. — Tego mi brakowało.

— Kiepsko pamiętam imiona. Łączę je z czymKoło drzwi już na mnie czekał, uśmiechnięty i trzymając w dłoniach bukiet polnych kwiatów, a wtedy zrozumiałam, że czasem najlepsze rzeczy zdarzają się przez przypadek.