Randka przez przypadek

**Randka przez pomyłkę**

Anna wyszła z biurowca i głęboko wciągnęła powietrze, pachnące jesienną świeżością i spadającymi liśćmi. Trwała złota polska jesień – dni jeszcze ciepłe, choć noce już chłodne, idealne na lekkie sukienki i sweterki.

Zastanawiała się, co zrobić najpierw: odebrać Igora z przedszkola i razem z nim pójść do sklepu, czy najpierw na zakupy, a potem po syna? W „Biedronce” zawsze stały zabawki przy kasie, a Igor natychmiast zaczynał błagać o kolejną błyskotkę. A przed wypłatą pieniędzy było mało, a jego fascynacja trwała zawsze pięć minut.

Spojrzała na zegarek. Jeśli się pospieszy, zdąży zrobić zakupy, zanieść torby do domu, a dopiero potem pobiec do przedszkola. Przyspieszyła kroku.

Szła zamyślona, nie patrząc na ludzi, układając w głowie listę zakupów. *Sól, koniecznie sól!* Dlaczego zawsze kończyła się tak niespodziewanie? Dwa dni temu poszła do sklepu właśnie po sól, a wróciła z pełnymi torbami, zapominając o tym jednym. Powtarzała w myślach jak mantrę: „sól, marchewka, mleko, masło…” Była tak pochłonięta, że nie zauważyła, jak ktoś ją zawołał.

– Anka, Kowalska! – usłyszała nagle.

Zanim się zatrzymała, zrobiła jeszcze kilka kroków. Dopiero po chwili odwróciła się i spotkała wzrokiem z uśmiechniętą kobietą.

– Nie poznałaś? A kto przysięgał, że będziemy przyjaciółkami na zawsze? – zapytała tamta.

Anna usłyszała o przysiędze i dopiero wtedy przypomniała sobie szkolną koleżankę – Karinę Nowak. Przed nią stała nie ta chuda, czarnowłosa nastolatka, lecz elegancka, świetnie ubrana kobieta.

Karina dołączyła do ich klasy w drugiej szkole i od tamtej pory siedziały w jednej ławce aż do matury. W ósmej klasie przysięgły sobie wieczną przyjaźń. Życie je rozdzieliło. Widocznie nic nie trwa wiecznie, nawet przyjaźń, a co dopiero miłość.

– Wyglądasz, jakbyś miała w domu siedmioro do wykarmienia – Karina przyglądała się Annie, zauważając jej zmęczony wyraz twarzy, prosty biurowy strój. Anna też czuła, że nie prezentuje się najlepiej w jej oczach.

– Tobie, widzę, dobrze się powodzi – zmieniła temat Anna, by uniknąć pytań.

– Nie narzekam. Drugi raz zamężna. Ale dzieci jeszcze nie mam. A ty?

Anna wyłapała smutną nutę w głosie przyjaciółki i nie chciała drążyć tematu.

– Nie jestem zamężna, ale nie jestem sama. Mam syna – powiedziała z dumą.

– Pewnie kończy już szkołę? Albo studia? – zainteresowała się Karina.

– Nie, jeszcze chodzi do przedszkola – uśmiechnęła się Anna.

– No, proszę ciebie! Byłaś taka ładna, myślałam, że pierwsza wyjdziesz za mąż. U nas wszyscy mają już dorosłe dzieci, a ty dopiero przedszkolaka. Chociaż, zawsze byłaś skupiona na nauce, taka grzeczna, chłopaków omijałaś szerokim łukiem.

Anna się obraziła i nawet nie starała się tego ukryć. Karina zrozumiała swój błąd.

– No weź, nie dąsaj się. Znasz mnie, zawsze gadam, zanim pomyślę.

– Przepraszam, muszę już iść po syna – Anna zrobiła krok w bok, by wyminąć koleżankę.

– Czekaj! – Karina sięgnęła po telefon. – Podaj numer, dogadamy się, spotkamy, pogadamy.

Anna wymamrotała numer, byle szybciej się uwolnić, pożegnała się i ruszyła w stronę przedszkola.

Karina jednak nie zwlekała z dotrzymaniem obietnicy. Nazajutrz zadzwoniła i zaproponowała spotkanie w sobotę w modnej kawiarni.

– Dobrze, tylko sprawdzę, czy mama może zająć się Igorem. Oddzwonię – odpowiedziała Anna bez entuzjazmu.

*Spadła mi jak śnieg na głowę. Stracony weekend. No nic, spotkam się, może da mi spokój. Przecież to oczywiste – inne życie, inne zainteresowania. Co nas jeszcze łączy?* – myślała, wybierając numer do mamy.

W sobotę spotkały się w kawiarni, w której Anna nigdy wcześniej nie była. Po urodzeniu Igora właściwie nie bywała w takich miejscach. Czuła się nieswojo. Karina to wyczuła i od razu zamówiła wino, by rozluźnić atmosferę. Anna piła i słuchała opowieści o dawnych klasowych historiach. Karina znała losy niemal wszystkich – kto z kim, ile dzieci, gdzie pracują…

Gdy tematy się wyczerpały, Karina przeszła do sedna.

– Słuchaj, moja koleżanka z pracy ma syna w naszym wieku. Mila narzeka, że całe dnie spędza przed komputerem. Programista. Bez nałogów, dobrze zarabia. Ogólnie – porządny facet. A jego mama marzy o wnukach. Łapiesz, o co chodzi? Powinniście się poznać.

– Nie potrzebuję nikogo poznawać – Anna ostro postawiła kieliszek. – Wyglądam, jakbym była gotowa na cokolwiek? Nawet na faceta, którego własna matka chce się pozbyć?

– Nie odmawiaj od razu. Nie widziałaś go nawet – próbowała przekonać Karina.

– Jeśli taki wspaniały, to czemu jeszcze samotny? Coś z nim nie tak? – zmiękła Anna.

– Miał niefortunny związek. Znasz to powiedzenie o mleku i wodzie? Boi się kolejnej pomyłki. Tak jak ty.

– To jego problem. Spotkania powinny być spontaniczne, a nie zaaranżowane. Po co mnie tu zaprosiłaś? Żeby swatać? – Anna zaczynała się wkurzać.

– Pomyśl tylko. Twój syn potrzebuje ojca…

– Właśnie! Mam już jednego dziecko, drugiego mi nie potrzeba. I koniec tematu.

– Nie gniewaj się, chciałam dobrze. Jeśli nie chcesz, to nie. – Karina nalała więcej wina.

– Spójrz w lustro. Zmęczona, zapracowana. Gdy pojawi się mężczyzna, rozkwitniesz. Może spróbujesz? Jedno spotkanie, nic więcej.

I Anna się zgodziła. Dlaczego nie spróbować?

W niedzielę odwieźła Igora do mamy, uczesała włosy, lekko się podkreśliła, ubrała skromnie. Nie zamierzała nikomu się podlizywać.

Gdy była już gotowa wyjść, zdała sobie sprawę, że nie wie, jak on wygląda. Jak go rozpozna? Zadzwoniła do Kariny.

– Kurczę, nie pamiętam. Chyba Mateusz albo Jan. Na pewno imię z Ewangelii.

– Co?! – Anna zamarła. – Tego mi brakowało.

– Mam słabą pamięć do imion. Zapamiętuję przez skojarzenia.

– A może Piotr albo Paweł? Chrystus miał dwunastu apostołów – zażartowała kAnna spojrzała przez okno i zobaczyła Pawła trzymającego za rękę Igora, który śmiał się radośnie, a wtedy zrozumiała, że czasem najlepsze rzeczy przychodzą przez zwykły zbieg okoliczności.