Spóźniona radość

**Późne szczęście**

Bogdan długo błądził po obcym dużym mieście, aż w końcu dotarł na dworzec. Nogi bolały go ze zmęczenia, a nastrój miał kiepski. Z taką radością jechał tutaj, nie myślał, że będzie musiał wracać w takich okolicznościach. Nie był niczemu winny, a uciekał jak kot, który nabroił.

Zauważył wolne miejsce w poczekalni i usiadł, by odpocząć. *„Odetchnę chwilę, a potem pójdę sprawdzić bilety. Te pięć minut nic już nie zmieni. Dobrze, że nie kupiłem wcześniej biletu powrotnego. Planowałem zostać tydzień… No, trudno”.*

Gdy poczuł, że nogi odpoczęły, zarzucił na ramię ciężką sportową torbę i ruszył do kasy. Stojąc w kolejce, obserwował dworcowy tłum i zastanawiał się, co zrobi, jeśli nie będzie już miejsc w pociągu. Ale kasjerka wręczyła mu bilet. Prawda, że do odjazdu zostały ponad trzy godziny. Nic nie szkodzi. Najważniejsze, że ma bilet, wróci do domu.

Bogdan schował bilet i dowód do kieszeni kurtki, rozejrzał się. Jego miejsce już ktoś zajął. Wyszedł na peron. Przy ścianie dworca też stały ławki. Przy jednej z platform stał gotowy do odjazdu ekspres. Tablica przy szóstym peronie pokazywała godzinę odjazdu i trasę. Wszyscy pasażerowie już wsiedli, bo ławki były puste.

Uporczywy zapach karboliny i kurzu mieszał się z dymem papierosowym, odorem alkoholu i potem. Nawet świeże powietrze nie pomagało. Przez dworzec każdego dnia przewijały się tysiące ludzi, w tym bezdomni i pijani.

Bogdan usiadł na ławce, z której dobrze widać było wszystkie tablice i perony, przygotował się do czekania. W myślach odtwarzał rozmowę z wnukiem Haliny, z opóźnieniem wymyślał właściwe słowa i argumenty, tam wtedy stanął jak wryty…

— Wolne? — rozległ się obok męski głos.

Bogdan podniósł wzrok i zobaczył młodego mężczyznę w eleganckim garniturze, z małą walizką na kółkach.

— Wolne, proszę siadać — odparł i delikatnie przesunął się ku krawędzi, chociaż miejsca było dość. Zauważył, że na innych ławkach też siedzą ludzie.

Mężczyzna zajął miejsce na drugim końcu ławki, poluzował krawat, a potem przysunął walizkę bliżej siebie.

— W delegację pan jedzie? — zapytał Bogdan, któremu bardzo chciało się porozmawiać, usłyszeć ludzki głos.

— Nie, wracam do domu — odparł niechętnie, spojrzał na Bogdana.

— Ja też wracam — westchnął Bogdan.

— Też z delegacji? — spytał sceptycznie mężczyzna.

— Nie. W odwiedziny przyjechałem. Myślałem, że zostanę tydzień, ale nie wyszło — Bogdan opuścił głowę.

— Wyrzucili? — zapytał ze współczuciem towarzysz.

— Coś w tym rodzaju. Siedzę tu, czekam na pociąg do Gdyni. A pan?

— Niefart, długo czekać. Ja też muszę wracać wcześniej. Musiałem zmienić bilet.

— A wagon który? — spytał ciekawie Bogdan.

— Jedenasty.

— To pojedziemy razem. A przedział nie piąty przypadkiem?

— Piąty — odparł niedowierzająco mężczyzna i sięgnął po bilet. Spojrzał, skinął głową, schował z powrotem. Potem klasnął w kolana. — Ale zbieg okoliczności. Dopiero co pan kupił bilet? — spytał, przyglądając się Bogdanowi uważniej. W końcu mieli jechać razem całą drogę.

— Tak.

— Ja miałem wracać za dwa dni, ale żona zadzwoniła, córka zachorowała. Powiedziała, że boi się nawet wymówić diagnozę na głos, płacze. Musiałem przerwać delegację.

— Samolotem byłoby szybciej — zauważył Bogdan.

— Boję się latać, szczerze mówiąc. Pociągiem spokojniej.

W tym momencie w kieszeni marynarki mężczyzny zadzwonił telefon. Wyjął go, odebrał. Bogdan odwrócił się, by pokazać, że nie podsłuchuje.

— Cześć. Tak, jestem już na dworcu, mam bilet… Też miałem nadzieję… Też tęsknię. Nie płacz, spróbuję się wyrwać… — Słuchał długo, patrząc przed siebie. — Dobrze, na pewno zadzwonię, jeśli coś się zmieni. Dobranoc, całuję. — Zakończył rozmowę, schował telefon.

Jego nastrój wyraźnie się pogorszył. Wpatrywał się w przestrzeń, myśląc o czymś. Bogdan też milczał.

— Tylko nie udawaj, że nie rozumiesz — nagle przerwał milczenie mężczyzna. — Nie osądzaj, ojcze. Nic nie wiesz — przeszedł nagle na „ty”.

— Ja nie osądzam. Nie moja sprawa — odparł Bogdan.

— Właśnie tak trzeba. Za córkę gotów jestem wszystkich posiekać. A żona… Zakochałem się jak chłopak. Tobie się to nie zdarzyło? — Mężczyzna odwrócił się, czekając na odpowiedź.

— Zdarzyło się. Ale żonie nie zdradzałem. Ożeniłem się, to trzeba brać odpowiedzialność. A gdyby to ona poszła w tango? Jak żyć? — szczerze przyznał Bogdan. — Więc to delegacje były przykrywką?

— Łapiesz. Raz na pół roku przyjeżdżam tu, odpoczywam duszą. — Jego wzrok zamglił się. — I mogę dalej żyć.

— A córce ile lat? — spytał Bogdan.

— Dwanaście. A ty dokąd jedziesz? U dzieci byłeś? Syn wskazał ci drzwi? — zapytał złośliwie.

— Synowie mieszkają w Warszawie z rodziną. Ciągle mnie zapraszają. Po co ja im? Mają swoje życie. Nie chcę przeszkadzać.

— Słusznie — skinął głową towarzysz.

— Żona zmarła trzy lata temu. Ożeniłem się na złość, żeby zapomnieć o tamtej miłości. A jak umarła, to chciałem za nią iść, tak mi się samemu przykrzyło. A może kochałem, tylko nie wiedziałem. Miłość bywa różna. Ale żyję. Jeśli bólu nie rozdrapywać, to mniej dokucza — podzielił się swoim odkryciem Bogdan.

— Do rodziny przyjechałeś? — spytał mężczyzna.

Tak już człowiek jest skonstruowany. Gdy nam źle, cudzy problem pomaga oderwać się od własnych. I własny ból nie wydaje się już tak straszny.

— Nie, ale do najbliższej osoby na świecie — odparł Bogdan.

— Opowiedz. Mamy trzy godziny. Jestem Marek. — Wyciągnął rękę.

— Bogdan.

Wymienili uściski dłoni.

— Słuchaj, Agnieszka dała mi pieczonego kurczaka, pierogi. Gotuje dobrze. Może skocW pociągu, gdy już znaleźli się w swoim przedziale, Halina wyciągnęła z torebki dwa jabłka i z uśmiechem podała jedno Bogdanowi, jakby symbolicznie dzieląc z nim nie tylko podróż, ale i resztę życia.