Szept w ciemności

– Mówimy sobie „ty” – szepnął Damian do ucha. Weronika poczuła na skroni jego oddech. Ciało przeszyły dreszcze…

– Krysia, sprawdź, czy ktoś jest jeszcze na korytarzu? Chciałabym dziś wyjść wcześniej. Mama ma urodziny – powiedziała Weronika.

– Już sprawdzam, pani doktor. – Młoda, sympatyczna pielęgniarka wstała od biurka, otworzyła drzwi i wyjrzała na korytarz. – Nikogo nie ma, pani Weroniko. Wszyscy pacjenci już przyjęci, sprawdziłam – uśmiechnęła się Krysia.

– Dobrze. Jeśli ktoś przyjdzie, zapisz na jutro albo niech idą do gabinetu obok, do Katarzyny.

– Niech pani idzie, ja tu posiedzę, załatwię wszystko. Niech się pani nie martwi – uspokoiła Krysia. – Kierowniczka jest na szkoleniu, w razie czego, ja panią osłonię.

– Dzięki. Co bym bez ciebie zrobiła? – Weronika wzięła torbę, rzuciła okiem na biurko, czy nie zapomniała telefonu, i podeszła do drzwi. – Do jutra, Krysia.

– Do widzenia, pani doktor. Ojej, niech pani się spieszy, widzi pani, jakie ciemno, lada chwila zacznie lać.

– Naprawdę? A ja jeszcze muszę wstąpić po kwiaty. No to lecę – powiedziała Weronika, już wychodząc na korytarz.

Szybko przebierała się w szatni, płaszcz zakładała już na schodach.

– Pani Weroniko, już pani wychodzi? – zatrzymała ją starsza kobieta przy rejestracji.

– Dzień dobry. Może zaczeka pani do jutra? Śpieszę się – poprawiając kołnierz płaszcza, odpowiedziała Weronika, kierując się ku wyjściu.

– Pani doktor, tylko pani potrafi uspokoić moją wnuczkę. Może pani wpadnie, porozmawia z nią? Ciągle płacze – mówiła pospiesznie kobieta, nie odstępując Weroniki.

– Jutro mam wieczorny dyżur, rano pójdę na wizyty i wpadnę do pani. A teraz muszę lecieć, przepraszam – Weronika wyszła z przychodni, zeszła z schodów i spojrzała w niebo.

Ogromna czarna chmura wpełzała nad miasto. Wydawało się, że za chwilę, swoim ciężkim brzuchem zahaczy o dachy, pęknie i zaleje ulice potokiem wody.

Gdy podchodziła do kwiaciarni, pierwsze ciężkie krople spadły na jej ramiona. Ledwo schowała się pod daszkiem, gdy deszcz zaczął lać z całych sił.

– Niech się pani nie martwi, dobrze zapakuję bukiet – powiedziała kwiaciarka.

Podczas gdy owijała ulubione gerbery Weroniki w gęsty celofan, ta z niepokojem spoglądała, jak spod przystanku odjeżdżają jeden po drugim autobusy. W końcu wzięła kwiaty, zapłaciła i pobiegła na przystanek, osłaniając głowę bukietem.

Deszcz rozszalał się na dobre. Na przystanku została już tylko Weronika. Dobrze, że przynajmniej był daszek. Zapomniała parasola i zanim dobiegła, zdążyła solidnie zmoknąć.

Autobusu jak nie było, tak nie było. Trzeba było przeczekać w przychodni, porozmawiać z babcią Oli – żałowała teraz swojej pośpiechu. Przytuliła się do siebie z zimna i odsunęła głębiej pod zadaszenie. Obok przemknęły samochody, rozbryzgując kałuże.

„Gdzie on utknął? I akurat teraz ta ulewa” – myślała Weronika, wpatrując się w stronę, z której miał nadjechać autobus. Nagle na poboczu zatrzymał się czarny jeep. Weronika z zazdrością pomyślała, że fajnie byłoby mieć taki. „Dobrze mieć auto, nie trzeba czekać na autobus…”

Szyba po stronie pasażera opadła i Weronika ujrzała mężczyznę. Nie od razu zorientowała się, że zwraca się do niej.

– Wsiadaj. Tam jest wypadek, autobusy stoją.

Zanim zdążyła pomyśleć, mężczyzna otworzył przednie drzwi. Weronika wsiadła na fotel pasażera. W środku było ciepło i sucho. Nawet szumu deszczu prawie nie było słychać.

– Dokąd jedziesz? – zapytał mężczyzna, patrząc na nią.

Mniej więcej w jej wieku, przystojny, w garniturze. Weronika poczuła się skrępowana. „A ja wyglądam jak przemoczone nieszczęście”.

– Na Żuławską – odpowiedziała.

– Dobrze, ja też w tamtą stronę.

Od mężczyzny biła taka pewność siebie i męski czar, że Weronika z niepokojem spojrzała na niego. Nie wyglądał na psychopatę, elegancki, inteligentne oczy. „Tacy grają w filmach bohaterów-kochanków” – przemknęło jej przez myśl. Samochód ruszył płynnie, prawie niezauważalnie nabierając prędkości. W środku przyjemnie pachniało skórą i jego drogą wodą kolońską. I co chwilę coś cykało.

– Zapiń pasy – poprosił.

Weronika długo i niezgrabnie szarpała się ze zdobyczą, w końcu poprawiła bukiet na kolanach.

– Powiedz, dlaczego mnie podwiózł? – zapytała, patrząc, jak wycieraczki rytmicznie ściągają wodę z szyby.

– Mówiłem, wypadek. Autobusu musiałabyś długo czekać. A ty z kwiatami, czyli jedziesz w gości. Poza tym, jak się okazało, jedziemy w tę samą stronę – rzucił szybkie spojrzenie.

„Tak się nie zdarza. Tacy mężczyźni nie podwożą zwykłych śmiertelników” – chciała powiedzieć, ale milczała.

– Twoja twarz wydaje mi się znajoma. Gdzieś się już widzieliśmy. Mam dobrą pamięć do twarzy – przerwał ciszę.

– Wątpię – uśmiechnęła się lekko Weronika. – Jesteśmy z innych światów. Różne statusy społeczne, jak to się mówi.

Skórą poczuła jego oceniające spojrzenie.

– Tacy jak ty nie jeżdżą autobusami. A ja skromna lekarka – dodała, nieco zgryźliwie.

Mężczyzna milczał. Milczała i Weronika, czując, że powiedziała coś głupiego.

– Już wiem, gdzie cię widziałem. Dwa miesiące temu byłem z wnuczką na twojej wizycie w przychodni.

– Ty? – Weronika szeroko otworzyła oczy. – Na pewno bym cię zapamiętała – wyrwało jej się.

– Co, za młodo wyglądam na dziadka? Naprawdę, nie kłamię. Córka obdarowała mnie w wieku siedemnastu lat. Młodzież teraz wczesna.

– Widocznie w kogoś wyszła – odcięła się Weronika.

– To dobrze – szepnął Damian, biorąc jej dłoń, a Weronika w końcu poczuła, że po latach samotności trafiła właśnie tam, gdzie powinna.