Późne szczęście

**Późne szczęście**

Wojciech długo błąkał się po obcym wielkim mieście, aż w końcu dotarł na dworzec. Nogi bolały go od zmęczenia, a humor miał pod psem. Z taką radością tu przyjechał, nie spodziewał się, że będzie musiał wracać w takich okolicznościach. Nic złego nie zrobił, a uciekał jak kot, który nabił sobie guza.

Zauważył wolne miejsce w poczekalni i usiadł, by odpocząć. *„Odetchnę chwilę, a potem pójdę po bilet. Te pięć minut niczego już nie zmieni. Dobrze, że nie wziąłem biletu powrotnego z góry. Planowałem zostać tydzień… No cóż.”*

Gdy poczuł, że nogi trochę odpoczęły, zarzucił na ramię ciężką torbę sportową i podszedł do kasy. Stał w kolejce, obserwując dworcowy tłum i zastanawiając się, co zrobi, jeśli nie będzie biletów. Na szczęście kasjerka wręczyła mu jeden. Szkoda tylko, że pociąg odjeżdża dopiero za trzy godziny. Trudno. Ważne, że ma bilet i wraca do domu.

Wojciech schował bilet i dowód osobisty do kieszeni kurtki, rozejrzał się. Jego miejsce już było zajęte. Wyszedł na peron. Przy ścianie dworca również stały ławki. Na jednym z peronów czekał gotowy do odjazdu pociąg ekspresowy. Tablica elektroniczna przy szóstym peronie pokazywała godzinę odjazdu i cel podróży. Wszyscy pasażerowie już wsiedli, bo ławki przed dworcem były puste.

Uporczywy zapach kreozotu i kolejowego kurzu mieszał się z dymem papierosowym, odorem alkoholu i potem nieumytych ciał. Nawet świeże powietrze nie pomagało. Przez dworzec przewijały się codziennie tysiące ludzi, w tym bezdomni i pijani.

Wojciech usiadł na ławce, z której dobrze widział wszystkie tablice i perony, i zaczął czekać na swój pociąg. W myślach wciąż odtwarzał rozmowę z wnukiem Haliny, próbując znaleźć lepsze argumenty, ale wtedy zupełnie stracił głowę…

— Wolne? — usłyszał obok młody męski głos.

Podniósł wzrok i zobaczył przed sobą mężczyznę w eleganckim garniturze, z małą walizką na kółkach.

— Wolne, niech pan siada — odparł, choć obok było wystarczająco miejsca. Zauważył, że na innych ławkach też siedzą ludzie.

Mężczyzna usiadł na drugim końcu ławki, poluzował krawat, a następnie postawił walizkę obok siebie.

— Pan w delegację? — zapytał Wojciech, któremu bardzo chciało się porozmawiać, usłyszeć ludzki głos.

— Nie, wracam właśnie z delegacji — odpowiedział niechętnie i spojrzał na niego.

— Ja też wracam do domu — westchnął Wojciech.

— Też z delegacji? — spytał sceptycznie mężczyzna.

— Nie. Przyjechałem w gości. Myślałem, że zostanę tydzień, ale nie wyszło — Wojciech spuścił wzrok.

— Wyrzucili pana? — zainteresował się ze współczuciem mężczyzna.

— Coś w tym stylu. Siedzę tu, czekam na pociąg do Gdańska. A pan?

— Pechowiec ze mnie, też muszę wracać wcześniej. Musiałem zmienić bilet.

— A jaki wagon? — Wojciech spojrzał na niego z ciekawością.

— Jedenasty.

— To pojedziemy razem. A przypadkiem nie piąte przedział?

— Piąte — odparł z niedowierzaniem i sięgnął po bilet. Sprawdził, pokiwał głową i schował go z powrotem do kieszeni. Potem klepnął się po kolanach. — No proszę, co za zbieg okoliczności. Dopiero co pan kupił bilet? — zapytał, przyglądając się Wojciechowi uważniej. W końcu mieli jechać razem.

— Tak.

— Miałem wracać dopiero za dwa dni, ale żona zadzwoniła, córka zachorowała. Powiedziała, że boi się nawet powiedzieć diagnozę na głos, płakała. Musiałem przerwać delegację i wracać.

— Samolotem byłoby szybciej — zauważył Wojciech.

— Boję się latać, szczerze mówiąc. Pociąg to spokojniejsza opcja.

W tym momencie w kieszeni marynarki mężczyzny zadzwonił telefon. Wyciągnął go i odebrał. Wojciech odwrócił głowę, dając do zrozumienia, że nie słucha.

— Cześć. Tak, już na dworcu, mam bilet… Ja też miałem nadzieję… Ja też tęsknię. Nie płacz, postaram się wyrwać do ciebie… — Słuchał długo, wpatrzony przed siebie. — Dobrze, na pewno zadzwonię, jeśli coś się zmieni. No już, pa, całuję. — Zakończył rozmowę i schował telefon.

Jego nastrój wyraźnie się pogorszył. Siedział w milczeniu, zamyślony. Wojciech też nie odzywał się.

— Tylko nie udawaj, że nie rozumiesz — nagle przerwał ciszę mężczyzna. — Nie osądzaj, stary. Nic nie wiesz — przeszedł nagle na „ty”.

— A ja i nie osądzam. To nie moja sprawa — odparł Wojciech.

— Właśnie tak trzeba. Za córkę rękę sobie odgryzę. A żona… Zakochałem się jak chłopak. Tobie się to nie zdarzyło? — Mężczyzna spojrzał na niego, czekając na odpowiedź.

— Zdarzyło, jakżeby inaczej. Ale żonie nie zdradzałem. Ożeniłem się, to trzeba brać odpowiedzialność. A gdyby to ona poszła w tango? Jakby to wyglądało? — przyznał szczerze Wojciech. — Więc ta delegacja to tylko przykrywka?

— Łapiesz. Raz na pół roku przyjeżdżam tu, odpoczywam duszą. — Jego wzrok zaszklil się. — I mogę dalej żyć.

— A córka ile ma lat? — zainteresował się Wojciech.

— Dwanaście. A ty dokąd jedziesz? U dzieci byłeś? Syn pokazał ci drzwi? — zapytał złośliwie.

— Syn w Poznaniu mieszka z rodziną. Ciągle mnie tam zaprasza. Po co ja im? Mają swoje życie. Nie chcę przeszkadzać.

— Słusznie — skinął głową towarzysz podróży.

— Żona umarła trzy lata temu. Ożeniłem się na złość, żeby zapomnieć o miłości. A jak umarła, to chciałem za nią pójść, tak mi się samemu źle zrobiło. A może jednak kochałem, tylko nie wiedziałem. Miłość bywa różna. No, ale żyję. Jak się nie rozdrapuje rany, to mniej boli — podzielił się swoim odkryciem Wojciech.

— Do rodziny jechałeś? — spytał mężczyzna.

Tak już jest z ludźmi. Gdy nam źle, problemy innych pomagają oderwać się od własnych trosk. I wtedy własny ból nie wydaje się już tak straszny.

— Nie, ale do najbliższej osoby na świecie — odpowiedziałPociąg ruszył, a oni trzymali się za ręce, wiedząc, że mimo lat rozłąki i błędów przeszłości, w końcu znaleźli to, co najważniejsze – drugą szansę na szczęście.