Późne szczęście

**Późne szczęście**

Tadeusz długo błąkał się po obcym dużym mieście, zanim dotarł na dworzec. Nogi huczały od zmęczenia, a humor miał pod psem. Z taką radością tu przyjechał, a teraz uciekał, jak kot, który nabroił.

Zauważył wolne miejsce w poczekalni i przysiadł, by odpocząć. *”Odetchnę chwilę, a potem sprawdzę bilety. Te pięć minut nic już nie zmieni. Dobrze, że nie wziąłem biletu powrotnego. Planowałem zostać tydzień… No cóż.”*

Gdy nogi trochę odpoczęły, zarzucił ciężką sportową torbę na ramię i ruszył do kasy. Stał w kolejce, obserwując dworcowy tłum, i zastanawiał się, co zrobi, jeśli pociąg będzie pełny. Ale kasjerka wręczyła mu bilet. Tyle że na pociąg trzeba było czekać ponad trzy godziny. Nic strasznego. Ważne, że bilet miał w garści.

Schował bilet i dowód do kieszeni kurtki, rozejrzał się – jego miejsce już ktoś zajął. Wyszedł przed dworzec, gdzie stały ławki. Przy peronie czekał gotowy do odjazdu pośpieszny pociąg. Tablica nad szóstym peronem pokazywała godzinę odjazdu i kierunek. Wszyscy pasażerowie już wsiedli, bo ławki były puste.

Uporczywy zapach smaru i pyłu mieszał się z dymem papierosowym, odorem alkoholu i potem. Nawet świeże powietrze nie pomagało. Przez dworzec przewijały się tysiące ludzi, w tym bezdomni i pijani.

Tadeusz usiadł na ławce, skąd widział wszystkie tablice i perony, i przygotował się na długie czekanie. W myślach odtwarzał rozmowę z wnukiem Haliny, dopiero teraz znajdując właściwe słowa. Wtedy… zabrakło mu argumentów.

– Wolne? – usłyszał obok młody męski głos.

Podniósł wzrok i zobaczył przed sobą elegancko ubranego mężczyznę z małą walizką na kółkach.

– Wolne, proszę siadać – odparł, przesuwając się nieco, choć miejsca było pod dostatkiem.

Mężczyzna usiadł na drugim końcu ławki, poluzował krawat, a walizkę postawił obok.

– W delegację pan jedzie? – zagadnął Tadeusz, któremu po prostu chciało się porozmawiać.

– Nie, wracam z delegacji – mężczyzna odpowiedział niechętnie, spoglądając na niego.

– Ja też wracam – westchnął Tadeusz.

– Też z delegacji? – spytał z niedowierzaniem.

– Nie. W gościnę przyjechałem. Myślałem, że zostanę tydzień, ale… no cóż. – Tadeusz spuścił głowę.

– Wygnali pana? – zapytał ze współczuciem.

– W zasadzie… tak. Czekam na pociąg do Szczecina. A pan?

– Pechowiec ze mnie, też muszę wracać przed czasem. Przemeldowałem bilet.

– W którym wagonie? – zaciekawił się Tadeusz.

– Jedenastym.

– To pojedziemy razem. A kupe… może nie piąte?

– Piąte – odparł zdumiony i sięgnął po bilet. Spojrzał, skinął głową i schował z powrotem. – Ależ zbieg okoliczności. Dopiero co pan kupił bilet? – spytał, przyglądając się Tadeuszowi uważniej. W końcu mieli spędzić razem całą drogę.

– Tak.

– Ja miałem jechać dopiero za dwa dni, ale żona zadzwoniła – córka zachorowała. Bała się nawet głośno powiedzieć diagnozę, płakała. Musiałem przerwać delegację.

– Samolotem byłoby szybciej – zauważył Tadeusz.

– Boję się latać. Pociągiem spokojniej.

W tej chwili w kieszeni marynarki mężczyzny zadzwonił telefon. Wyjął go i odebrał. Tadeusz odwrócił się, udając, że nie słucha.

– Cześć. Tak, jestem na dworcu, już mam bilet… Ja też miałem nadzieję… Też za tobą tęsknię. Nie płacz, spróbuję się wyrwać… – Słuchał długo, patrząc przed siebie. – Dobrze, zadzwonię, jeśli coś się zmieni. Dobranoc, całuję. – Odłożył telefon. Jego nastrój wyraźnie się pogorszył. Milczał, zamyślony. Tadeusz też milczał.

– Tylko nie udawaj, że nie rozumiesz – przerwał ciszę nagle. – Nie osądzaj, stary. Nic nie wiesz – przeszedł na „ty”.

– Nie osądzam. Nie moja sprawa.

– Właśnie. Za córkę bym zrobił wszystko. A żona… Zakochałem się jak chłopak. Tobie się takie coś nie przytrafiło? – Spojrzał na Tadeusza, czekając na odpowiedź.

– Przytrafiło. Ale żonie nie zdradzałem. Żonaty, to znaczy odpowiedzialny. A gdyby ona poszła w tango? Jakby to wyglądało? – Przyznał się szczerze. – Więc delegacja to przykrywka?

– Łapiesz. Raz na pół roku przyjeżdżam tu, odpoczywam duszą – jego wzrok zaszklil się. – I mogę dalej żyć.

– A córka ile ma lat? – dopytał Tadeusz.

– Dwanaście. A ty? Do dzieci jeździłeś? Syn pokazał ci drzwi? – zapytał z przekąsem.

– Syn w Gdańsku mieszka z rodziną. Ciągle mnie zaprasza. Po co im tam jestem? Mają swoje życie. Nie chcę zawadzać.

– Słusznie – przytaknął towarzysz.

– Żona zmarła trzy lata temu. Ożeniłem się na złość, żeby zapomnieć o tamtej miłości. A jak umarła, to chciałem za nią pójść. Samotność gryzła. Może jednak ją kochałem, tylko nie wiedziałem. Miłość bywa różna. Ale żyję. Jeśli nie drażnić bólu, to mniej dokucza – wyznał Tadeusz.

– Do rodziny przyjechałeś? – spytał mężczyzna.

Ludzka natura jest taka, że cudze nieszczęście odwraca uwagę od własnych problemów. I własny ból wydaje się mniejszy.

– Nie. Do najbliższej osoby na świecie – odparł Tadeusz.

– Opowiedz. Mamy trzy godziny. Jestem Krzysztof. – Wyciągnął rękę.

– Tadeusz.

Uścisnęli dłonie.

– Słuchaj, Małgosia dała mi pieczonego kurczaka, pierogi. Dobrze gotuje. Może skoczymy po piwo? – zaproponował, jak staremu kumplowi.

– Nie pijam. I jeść mi się nie chce. Jak chcesz, jedz – odparł Tadeusz.

– No tak. To gadaj. – Krzysztof wygodniej rozsiadł się na ławce, założył nogę na nogę.

– Co tu gadać? – zaczął Tadeusz. – W szkole kochałem jedną dziewczynę. Głowę traciłem, gdy ją widziałem. A ona nawet nie patrzyła w moją stronę. Nie odważyłem się wyznać. Poszedłem do wojska. Uwierzyłby**Późne szczęście**

Tadeusz długo błąkał się po obcym dużym mieście, zanim dotarł na dworzec. Nogi huczały od zmęczenia, a humor miał pod psem. Z taką radością tu przyjechał, a teraz uciekał, jak kot, który nabroił.

Zauważył wolne miejsce w poczekalni i przysiadł, by odpocząć. *”Odetchnę chwilę, a potem sprawdzę bilety. Te pięć minut nic już nie zmieni. Dobrze, że nie wziąłem biletu powrotnego. Planowałem zostać tydzień… No cóż.”*

Gdy nogi trochę odpoczęły, zarzucił ciężką sportową torbę na ramię i ruszył do kasy. Stał w kolejce, obserwując dworcowy tłum, i zastanawiał się, co zrobi, jeśli pociąg będzie pełny. Ale kasjerka wręczyła mu bilet. Tyle że na pociąg trzeba było czekać ponad trzy godziny. Nic strasznego. Ważne, że bilet miał w garści.

Schował bilet i dowód do kieszeni kurtki, rozejrzał się – jego miejsce już ktoś zajął. Wyszedł przed dworzec, gdzie stały ławki. Przy peronie czekał gotowy do odjazdu pośpieszny pociąg. Tablica nad szóstym peronem pokazywała godzinę odjazdu i kierunek. Wszyscy pasażerowie już wsiedli, bo ławki były puste.

Uporczywy zapach smaru i pyłu mieszał się z dymem papierosowym, odorem alkoholu i potem. Nawet świeże powietrze nie pomagało. Przez dworzec przewijały się tysiące ludzi, w tym bezdomni i pijani.

Tadeusz usiadł na ławce, skąd widział wszystkie tablice i perony, i przygotował się na długie czekanie. W myślach odtwarzał rozmowę z wnukiem Haliny, dopiero teraz znajdując właściwe słowa. Wtedy… zabrakło mu argumentów.

– Wolne? – usłyszał obok młody męski głos.

Podniósł wzrok i zobaczył przed sobą elegancko ubranego mężczyznę z małą walizką na kółkach.

– Wolne, proszę siadać – odparł, przesuwając się nieco, choć miejsca było pod dostatkiem.

Mężczyzna usiadł na drugim końcu ławki, poluzował krawat, a walizkę postawił obok.

– W delegację pan jedzie? – zagadnął Tadeusz, któremu po prostu chciało się porozmawiać.

– Nie, wracam z delegacji – mężczyzna odpowiedział niechętnie, spoglądając na niego.

– Ja też wracam – westchnął Tadeusz.

– Też z delegacji? – spytał z niedowierzaniem.

– Nie. W gościnę przyjechałem. Myślałem, że zostanę tydzień, ale… no cóż. – Tadeusz spuścił głowę.

– Wygnali pana? – zapytał ze współczuciem.

– W zasadzie… tak. Czekam na pociąg do Szczecina. A pan?

– Pechowiec ze mnie, też muszę wracać przed czasem. Przemeldowałem bilet.

– W którym wagonie? – zaciekawił się Tadeusz.

– Jedenastym.

– To pojedziemy razem. A kupe… może nie piąte?

– Piąte – odparł zdumiony i sięgnął po bilet. Spojrzał, skinął głową i schował z powrotem. – Ależ zbieg okoliczności. DopPociąg ruszył, a Tadeusz i Krzysztof siedzieli w milczeniu, każdy zatopiony w swoich myślach, ale czując dziwną ulgę, że nie są już sami ze swoimi troskami.