Odrodzenie z popiołów

Kinga weszła do biura, ledwo skinęła głową ochroniarzowi i minęła windę, kierując się w stronę schodów. Zawsze wchodziła na piąte piętro pieszo. Trzy razy w tygodniu chodziła na siłownię, częściej nie starczało czasu. Nawet do swojego mieszkania na piętnastym piętrze często wchodziła po schodach, gdy pod koniec dnia pracy jeszcze miała siły.

Jej szpilki, wyraźnie wybijające rytm po płytkach holu, wkrótce ucichły w głębi klatki schodowej, jakby uniosła się w górę. Za plecami nazywano ją czarownicą, jędzą, królową. W swoich trzydziestu sześciu latach wyglądała na dziesięć lat młodziej. Prawdziwy wiek zdradzały oczy – bystre, oceniające, oczy kobiety, która wiele przeszła. Ubierała się w eleganckie, biznesowe stylizacje, umiejętny makijaż podkreślał jej naturalną urodę.

— Kto to? — zapytał młody mężczyzna, który podszedł do ochroniarza. Ten zmierzył go podejrzliwym spojrzeniem.

— Dyrektor firmy audytorskiej *Feniks* — powiedział z szacunkiem krępy mężczyzna w średnim wieku.

Kobieta już dawno zniknęła, ale w holu unosił się jeszcze zapach jej perfum.

— Niezamężna? — zapytał młody człowiek, przeglądając plan biznesu w poszukiwaniu biura *Feniksa*.

— A panu czego trzeba? — Ochroniarz już zaczął mu się przyglądać z podejrzliwością.

— Mam rozmowę w *Koronie*.

— Nazwisko? — Ochroniarz sięgnął po telefon wewnętrzny.

Młody mężczyzna się przedstawił.

— Proszę przejść. Siódme piętro, biuro 717 — powiedział ochrona.

Marek skierował się w stronę wind, czując, że ochroniarz go obserwuje. Zapamiętał, że *Feniks* jest na piątym piętrze. Gdy dojechał na siódme, zszedł po schodach na piąte. Od razu zobaczył duży czerwony napis nad szklanymi drzwiami: *Firma Audytorska Feniks*. Weszła go powstrzymała uprzejma, choć wyuczona uśmiechem młoda recepcjonistka.

— Dzień dobry. W czym mogę pomóc? — powitała go.

— Dzień dobry. Dyrektor jest na miejscu? — zapytał Marek tak, jakby bywał tu setki razy.

— Tak. Czy jest pan umówiony? Na którą godzinę? — dziewczyna sięgnęła po terminarz.

— Tak… To znaczy, nie. Chciałbym z nią porozmawiać.

— Obawiam się, że bez zapisu to niemożliwe. Na kiedy mam pana zapisać? — recepcjonistka wzięła długopis, nie przestając się uśmiechać.

W tej chwili rozległo się stukanie obcasów i Marek zobaczył efektowną kobietę idącą korytarzem. Naprężył się jak drapieżnik wyczuwający zdobycz.

— Kinga Pawłowska, ten pan chce się z panią zobaczyć, ale bez zapisu — powiedziała recepcjonistka.

— Widzi pani, byłem na rozmowie w *Koronie*. Postanowiłem spróbować szczęścia i tutaj — przyznał się szczerze, przybierając minę zawstydzonego uczniaka.

Kinga Pawłowska obrzuciła go bystrym, szybkim spojrzeniem.

— Ma pan wykształcenie ekonomiczne? — Jej głos okazał się niski i przyjemny.

— Nie, prawnicze — Marek włożył w swój uśmiech cały swój czar.

— Cóż, jestem gotowa pana wysłuchać. Proszę za mną. — I pierwsza ruszyła korytarzem, którym przed chwilą przyszła.

Szedł za nią, oceniając smukłą sylwetkę w szarym żakiecie i dopasowanej spódnicy sięgającej kolan, piękne nogi, wydające się jeszcze dłuższe dzięki wysokim szpilkom, wdychając zapach drogich perfum.

— Wandziu, przez dziesięć minut nie przekładaj do mnie nikogo — powiedziała miłej sekretarce w recepcji i otworzyła dębowe drzwi.

— Proszę wejść.

Miękki, gruby dywan wyciszał odgłos kroków i jej obcasów. Kinga Pawłowska usiadła na swoim miejscu na czele długiego, wypolerowanego stołu. Wzrokiem wskazała rząd krzeseł po bokach.

— Na jakie stanowisko pan aspiruje?

— Nie wiem — powiedział Marek i uśmiechnął się, przepraszająco.

— Myślę, że powinien pan wrócić do kancelarii prawnej *Korona* — zimno stwierdziła Kinga.

— Szczerze mówiąc, nigdy nie pracowałem w audycie. Ale potrzebuję pracy, uczę się szybko. Niech mi pani da szansę. Chciałbym spróbować — powiedział z zapałem.

Kinga znów uważnie na niego spojrzała.

— Jeden z naszych najstarszych pracowników odchodzi na emeryturę. W ciągu dwóch tygodni wprowadzi pana w obowiązki. Pełne wynagrodzenie otrzyma pan dopiero po dwumiesięcznym okresie próbnym, jeśli się sprawdzi. Zgadza się pan? — krótko, rzeczowo zapytała Kinga.

— Wszystko mi odpowiada. Nie zawiodę, zobaczy pani. — Na twarzy Marka pojawiła się szczera radość.

— Ma pan dokumenty przy sobie?

— Tak. — Marek sięgnął do teczki.

Kinga ruchem ręki go zatrzymała.

— Niech pan z nimi idzie do kadr, Wanda pana zaprowadzi. Uprzedzam, służba bezpieczeństwa dokładnie sprawdza wszystkich pracowników. Jeśli nie ma pytań, czekam jutro. Wanda powie panu resztę. — Kinga opuściła wzrok na dokumenty na biurku, dając do zrozumienia, że rozmowa się skończyła.

Marek szedł do drzwi, czując jej przenikliwe spojrzenie na plecach.

— Surowa — szepnął do Wandy, zamykając za sobą drzwi gabinetu.

Sekretarka nawet się nie uśmiechnęła. „Wytresowana” — zrozumiał.

Uważał, że miał szczęście. Od razu znalazł pracę, a do tego szefowa — rewelacja. „Tylko powoli, nie spłoszyć, bo znów zostanę na bruku” — pomyślał, idąc za Wanda przez labirynt korytarzy z podobnymi, jasnobrązowymi drzwiami.

— Dlaczego odszedł pan z poprzedniej pracy? — zapytała kobieta w średnim wieku, przeglądając książeczkę pracy.

— Siostra od dawna namawiała mnie do Warszawy. No i przyjechałem. Trafiłem na pani firmę. Podobała mi się nazwa — odpowiedział bez cienia zakłopotania.

Kinga wyrosła w małym mieście pełnym fabrycznych kominów kombinatu celulozowo-papierniczego, wypuszczających w niebo kłęby szarego, cuchnącego dymu. Matka przepracowała w nim dwadzieścia lat, nabawiła się choroby płuc i zmarła tuż przed końcem szkoły Kingi. Z maturą w kieszeni, Kinga wyKinga uśmiechnęła się do córeczki w wózku, wiedząc, że żadne rozczarowanie nie jest warte jej łez, bo teraz ma wszystko, czego potrzebuje, i nigdy więcej nie pozwoli, by ktokolwiek złamał jej serce.