Czarna seria trudności

**Czarna seria**

Jak wszystkie dziewczyny w jej wieku, Kinga snuła plany – po maturze chciała studiować medycynę, zostać lekarzem. Marzyła o wielkiej, pięknej miłości na całe życie. Która siedemnastolatka nie marzy? Ale nie wszystkim udaje się spełnić te marzenia. Od czego to zależy? Gdyby tylko wiedziała…

Mama wychowywała ją sama. Tak jak Kinga, kiedyś także marzyła o księciu z bajki. Zakochała się w przystojniaku i myślała, że to już, szczęście zagląda w oczy. Okazał się jednak hazardzistą. Rzadko wygrywał, a małe wygrane tylko podsycały jego apetyt. Przegrywał za to grubo. Wszystkie pieniądze zostawiał przy kartach, zaciągał kredyty, tonął w długach.

Aby spłacić duży dług, związał się z półświatkiem. Przy pierwszej próbie wpadł i trafił za kratki, gdzie albo sam zmarł, albo ktoś mu w tym pomógł. Pewnego dnia do Dominiki przyszło dwóch ogolonych na łyso typów. Powiedzieli, że dług męża teraz spada na nią, grozili. Co mogła zrobić? Oddała za długi mieszkanie z całym dobytkiem i uciekła z dwuletnią Kingą, gdzie oczy poniosą. Może bandyci uznali, że więcej z niej nie wycisną, może mieszkanie pokryło większość długu – dość, że więcej jej nie nachodzili.

Dominika z córką zamieszkały w małym miasteczku pod Poznaniem. Liczyła, że żyzna Wielkopolska da im jakoś przeżyć. Wynajęła pokój u starszego wdowca w prywatnym domu. Nie brał od niej pieniędzy, tylko prosił o pomoc w domu i ogrodzie w zamian za dach nad głową. Żona mu zmarła dwa lata wcześniej, dorosłe dzieci żyły osobno, z własnymi rodzinami.

Dominika się zgodziła. Sprzątała, gotowała, pomagała zbierać plony, kopać w ogrodzie… W domu z działką zawsze jest co robić. Wdowiec sprzedawał warzywa na targu, z tego żył. W lepsze dni dawał Dominice trochę złotówek, by kupiła sobie i córce ubrania. Czasem sam im coś przynosił. Dominika wiedziała, do czego to zmierza. Gdy oświadczył się, nie była zaskoczona. Niski, łysy, z wielkim brzuchem i dwadzieścia lat starszy – nie był jej miły, ale co miała robić? Nie miała nic, nie było dokąd uciekać.

Obiecał, że po jego śmierci dom z ogrodem przejdą na nią i Kingę. Dominika się zgodziła. Życie z nim nie było radością, te kilka lat wydawały się wiecznością, ale wyboru nie miała.

Gdy wdowiec umarł, Dominika odetchnęła z ulgą. Wreszcie była wolna i panią we własnym domu. Czego więcej pragnąć?

Kinga wyrosła na prawdziwą piękność. Oliwkowa cera, szare oczy, pełne usta, prosty nos, ciemne, gęste i kręcone włosy. Figura jak marzenie. Mężczyźni oślepiali się, patrząc za nią. Jak tu nie martwić się o córkę?

Dominika wychowywała Kingę surowo. Bała się, że powtórzy jej los, więc w kółko powtarzała, by w mężczyźnie szukała nie urody, ale solidności i stabilności.

— Z taką urodą masz wszystkie atuty w ręku — mówiła, mając w pamięci przeszłość z hazardzistą.

Codziennie przypominała, by nie wiązała się z letnikami. Wykorzystają, pojadą, a ona zostanie sama, broń Boże z dzieckiem. Tylko któż w siedemnaście lat o tym myśli?

Pewnego lata przyjechał z Warszawy student w odwiedziny do rodziny. Zobaczył Kingę i stracił głowę. Przyszedł do Dominiki prosić o jej rękę. Chwalił się dużym domem w stolicy, że ojciec jest biznesmenem i kiedyś odda mu firmę.

Dominika nie była naiwna, nie uwierzyła w przechwałki.

— Chcesz się żenić? Dobrze. Kinga musi jeszcze skończyć liceum. Przyjedź za rok, wtedy pogadamy. A do tego czasu nawet palcem jej nie dotknij — powiedziała stanowczo.

W duchu cieszyła się, że córce trafiła się taka szansa. Jeśli chłopak mówi prawdę i nie zmieni zdania, Kinga będzie jak pączek w maśle.

Chłopak był tak zakochany, że na wszystko przystał. Wyjechał, pisał, dzwonił. Przyjechał na kilka dni w ferie zimowe. Kończył studia, niedługo miał pracować z ojcem, zdobywać doświadczenie, by zapewnić byt rodzinie.

Kinga nie patrzyła na innych, czekała. Rok później chłopak przyjechał nie sam, ale z rodzicami. Ci od razu zrozumieli, że Kinga, choć piękna, nie jest partią dla ich jedynaka. Ale skoro tak bardzo się kochają, niech się pobiorą. Taką piękną żonę nie wstyd pokazać znajomym. W Warszawie zrobią z niej człowieka. A potem zobaczą.

Wesele było huczne. Dominika cieszyła się dla córki. Przed wyjazdem prosiła tylko, by nie śpieszyli się z dziećmi. Młodzi żyli szczęśliwie, kochali się. Kinga złożyła papiery na medycynę…

Tylko że ojciec Jakuba nie mógł oderwać oczu od jej urody. Patrzył tak, że Kinga chciała zwinąć się w kulkę i schować pod podłogę.

Pewnego dnia zadzwoniła matka Jakuba, prosząc syna o przyjazd, bo źle się czuje. Jakub natychmiast pojechał. A ojciec w tym czasie pukał do drzwi ich mieszkania. Był upalny sierpień. Kinga chodziła po domu w szortach i podkoszulku. Otworzyła, myśląc, że to Jakub wrócił.

Ojciec ją zobaczył, nie wytrzymał, rzucił się na nią. Jak mogła się bronić przed silnym mężczyzną? Krzyczeć było bez sensu. W dzień sąsiedzi w pracy lub na wakacjach. Nawet gdyby usłyszeli, nie przyszliby. Wiedzieli, kto kupił młodym mieszkanie.

Przy kanapie, na którą rzucił ją teść, stał ciężki wazon. Kinga tylko na to czekała. Wykorzystała chwilę, gdy dziwił się w szale pożądania, podniosła wazon i z całej siły uderzyła go w głowę.

Ledwo wydostała się spod bezwładnego ciała. Z rany na głowie sączyła się krew. W panice wezwała pogotowie. Gdy Jakub wrócił, ojca już zabrano, a Kingę przesłuchiwał prokurator.

Opowiedziała prawdę, ale kto by uwierzył? Prokurator przekręcił sprawę, jakby Kinga sama sprowokowała teścia, że to wszystko zaplanowała. Po śmierci ojca firma przejdzie na Jakuba – jej męża. Więc czemu nie przyspieszyć jego śmierci?

Kingę skazano na trzy lata. Tydzień później w więzieniu dostała wiadomość o śmierci matki. NieNadszedł dzień, gdy Kinga stanęła przed własnym domem z kluczami w dłoni, spoglądając na zachodzące słońce i wiedząc, że choć przeszłość zostawiła blizny, przyszłość wciąż może być piękna.