Czarna passa

**Czarna seria**

Jak wszystkie dziewczyny w jej wieku, Weronika snuła plany – po skończeniu szkoły chciała dostać się na medycynę, zostać lekarką. Marzyła o wielkiej, pięknej miłości na całe życie. A kto nie marzy w wieku siedemnastu lat? Tylko nie wszystkim dane jest te marzenia spełnić. Od czego to zależy? Gdyby tylko wiedziała…

Mama wychowywała ją sama. Tak jak Weronika, kiedyś też marzyła o księciu z bajki. Zakochała się w przystojniaku i myślała, że oto jest – jej szczęście. Niestety, okazał się karciarzem. Rzadko mu się szczęściło, a małe wygrane tylko rozgrzewały jego apetyt na ryzyko. Za to przegrywał na potęgę. Wszystkie pieniądze zostawiał przy stole, brał kredyty, wpadał w długi.

Żeby spłacić największy z nich, związał się z półświatkiem. Na pierwszej „robocie” wpadł i trafił za kratki, gdzie – kto wie – może sam umarł, a może mu pomogli. Pewnego dnia do Haliny przyszli dwaj golibrodzi z wytatuowanymi karkami i oznajmili, że teraz ona spłaca dług męża. Co miała robić? Oddała mieszkanie z całym dobytkiem i uciekła z dwuletnią Weroniką, gdzie oczy poniosą. Może bandziorom wystarczyło, może dług był już mniejszy, ale więcej jej nie nachodzili.

Halina z córką zamieszkały w małym miasteczku pod Wrocławiem. Liczyła, że na żyznej śląskiej ziemi jakoś się utrzymają. Wynajęła pokój u starszego Ślązaka w prywatnym domu. Nie brał od niej pieniędzy, tylko kazał pomagać w domu i ogrodzie w zamian za mieszkanie. Żona mu dwa lata wcześniej umarła, dorosłe dzieci mieszkały osobno.

Halina się zgodziła. Sprzątała, gotowała, zbierała plony, kopała grządki… Roboty w domu z ogrodem nigdy nie brakuje. Ślązak sprzedawał warzywa na targu i tak żył. W lepsze dni dawał Halinie trochę pieniędzy na ubrania dla niej i Weroniki, a czasem sam coś kupił. Halina wiedziała, do czego to zmierzy. Kiedy więc oświadczył, że chce ją poślubić, nie była zaskoczona. Ślązak był niski, łysy, z brzuchem jak bęben i dwa razy od niej starszy. Nie podobał się jej, ale co miała wybrać? Nie miała nic, nie było gdzie uciekać.

Obiecał, że po jego śmierci dom i ogród przejdą na nią i Weronikę. Halina się zgodziła. Życie z nim nie było usłane różami, te kilka lat wydało się wiecznością, ale wyboru nie miała.

Kiedy Ślązak umarł, Halina odetchnęła z ulgą. Wreszcie panią samej siebie. Czego chcieć więcej?

Weronika wyrosła na prawdziwą piękność. Śniada cera, szare oczy, pulne usta, prosty nos, gęste, ciemne, kręcone włosy. Figura – jak marzenie. Chłopaki, a nawet starsi mężczyźni, ślinią się na jej widok, kręcą karkami, gdy przechodzi. Jak tu się nie martwić o swoją córkę?

Halina wychowywała Weronikę surowo. Bała się, że powtórzy jej los, więc powtarzała, żeby nie patrzyła na urodę, tylko na zaradność i stateczność.

– Z taką urodą masz wszystkie atuty w ręku – mówiła. (Przeszłość z karciarzem zostawiła ślad).

Każdego dnia powtarzała, żeby nie wciąż się wiązała z wczasowiczami. Użyją, pojadą, a ona zostanie sama, nie daj Boże z dzieckiem. Ale któż w siedemnastu latach o tym myśli?

Przyjechał ze Szczecina student w odwiedziny do rodziny. ZobZobaczył Weronikę i przepadł bez pamięci, ale czy to wystarczy, by pokonać przeszkody, które los postawił na ich drodze, pokaże dopiero czas.