Odrodzenie z popiołów

Renata weszła do biurowca, ledwo skinęła głową ochroniarzowi i minęła windę, kierując się w stronę schodów. Na piąte piętro zawsze wchodziła pieszo. Trzy razy w tygodniu chodziła na siłownię, choć często brakowało jej czasu. Nawet do swojego mieszkania na piętnastym piętrze często wspinała się po schodach, jeśli po pracy miała jeszcze siły.

Jej obcasy, wyraźnie wybijające rytm po marmurowej posadzce holu, wkrótce ucichły w głąbi klatki schodowej, jakby uniosła się w górę. Za plecami nazywano ją wiedźmą, zimną suką, królową lodu. W swoich trzydziestu sześciu latach wyglądała na dziesięć lat młodszą. Prawdziwy wiek zdradzały tylko oczy — mądre, oceniające, pełne przebytego życia. Ubierała się z klasą, a staranny makijaż podkreślał jej naturalną urodę.

— Kto to? — zapytał młody mężczyzna, który podszedł do ochroniarza. Ten zmierzył go podejrzliwym spojrzeniem.

— Dyrektor firmy audytorskiej «Feniks» — odpowiedział z szacunkiem krępy mężczyzna w średnim wieku.

Kobieta dawno już zniknęła, ale w holu wciąż unosił się zapach jej perfum.

— Niezamężna? — młody człowiek przebiegł wzrokiem po mapie biurowca, szukając siedziby «Feniksa».

— A pan czego potrzebuje? — Ochroniarz już bacznie go obserwował.

— Jestem na rozmowie kwalifikacyjnej w «Koronie».

— Nazwisko? — Mężczyzna sięgnął po słuchawkę telefonu.

Młody człowiek wymienił swoje dane.

— Siódme piętro, biuro 750 — mruknął ochroniarz.

Filip ruszył w stronę wind, czując na plecach czujne spojrzenie. Zapamiętał jednak, że «Feniks» jest na piątym piętrze. Gdy winda zatrzymała się na siódmym, zszedł po schodach niżej. Od razu zauważył duży napis nad szklanymi drzwiami: *Firma Audytorska «Feniks»*. Bez wahania wszedł do środka.

— Dzień dobry. W czym mogę pomóc? — młoda recepcjonistka spojrzała na niego uprzejmym, choć pytającym wzrokiem.

— Dzień dobry. Jest dyrektor? — zapytał tak, jakby odwiedzał to miejsce od lat.

— Tak, ale ma napięty grafik. Umówił się pan?

— Właściwie… nie. Chciałbym ją tylko na chwilę.

— Obawiam się, że to niemożliwe. Proszę wyznaczyć termin.

W tej chwili rozległ się dźwięk kroków. Filip odwrócił się i zobaczył elegancką kobietę, która szła w ich stronę. Cały się wyprostował, jak drapieżnik wyczuwający zdobycz.

— Renata Pawłowska, ten pan chce się widzieć, ale bez zapisu — powiedziała recepcjonistka.

— Jestem tu na rozmowie w «Koronie». Pomyślałem, że spróbuję też tutaj — przyznał się z niewinnym uśmiechem.

Renata zmierzyła go szybkim, przenikliwym spojrzeniem.

— Ma pan wykształcenie ekonomiczne?

— Nie, prawnicze.

— Dobrze, mam dla pana kilka minut. Proszę za mną.

Poszedł za nią, obserwując jej smukłą sylwetkę w szarym żakiecie i dopasowanej spódnicy, zgrabne nogi, które wydawały się jeszcze dłuższe w szpilkach. W powietrzu unosił się zapach ekskluzywnych perfum.

— Aniu, przez dziesięć minut nie łącz mnie z nikim — powiedziała do młodej sekretarki, po czym otworzyła dębowe drzwi.

— Proszę wejść.

Miękki dywan tłumił odgłos kroków. Renata usiadła przy długim, polerowanym stole, wskazując Filipowi krzesło naprzeciwko.

— Na jakie stanowisko pan aplikuje?

— Szczerze? Nie wiem.

— W takim razie lepiej wróci pan do «Korony».

— Nigdy nie pracowałem w audycie. Ale uczę się szybko. Proszę mi dać szansę.

Renata przyjrzała mu się uważnie.

— Jeden z naszych najstarszych pracowników przechodzi na emeryturę. Przez dwa tygodnie będzie pana wprowadzał w obowiązki. Pełne wynagrodzenie dopiero po okresie próbnym. Zgoda?

— Tak, dziękuję. Nie zawiodę.

— Ma pan dokumenty?

— Tak.

Skinęła głową.

— Proszę je zanieśRenata odwróciła wzrok od okna, dotykając delikatnie brzucha, i uśmiechnęła się do córeczki w wózku, wiedząc, że żadne złamane serce nie odebrało jej największego daru – nowego życia.