Dzień Ułaskawienia

**Dzień Przebaczenia**

Ostatnim autobusem Zosia wróciła z miasta do wsi. Cały dzień biegała – najpierw do szpitala po dokumenty, potem do zakładu pogrzebowego, znowu do szpitala, żeby oddać węzełek z ubraniami dla mamy. Mama sama go przygotowała. Zosia zdążyła jeszcze wpaść do siebie, by przebrać się w czarny sweter.

Usiadła na krześle przy stole, wyciągnęła obolałe nogi, nie mając siły się rozebrać. Dom ziąbł – trzeba było napalić w piecu. Wyjechała o świcie, a teraz ściemniało się na dobre. Gapiła się na brudne ślady na podłodze, zostawione przez lekarza z pogotowia, mężczyzn, którzy wynieśli mamę, i sąsiadów. Dopiero teraz zorientowała się, że przez cały ten czas drzwi stały otworem, a za oknem był październik. Nie wiedziała, czy można już zmywać podłogę. Dla bezpieczeństwa zostawiła wszystko, jak było.

Za drzwiami rozległy się kroki. Zosia zerwała się, myśląc, że to przyjechała Weronika, ale do pokoju weszła sąsiadka.

– Widziałam, że wróciłaś. Pomóc w czymś? – zapytała ciocia Janina, przyjaciółka mamy.

– Nie. – Zosia z powrotem opadła na krzesło.

– Zimno tu u ciebie. Zaraz napalę. – Ciocia Janina wyszła i szybko wróciła z naręczem drewna, krzątając się w kuchni.

Na krótką chwilę Zosi wydawało się, że to mama, że jej śmierć to tylko zły sen…

– Już będzie cieplej – powiedziała jednak nie mama, tylko ciocia Janina. – Nie martw się stypą. Pogrzeb jutro? Jedź do miasta, a my z Anną tu wszystko ogarniemy. Weronika wie? Przyjedzie?

– Telefon milczy, wysłałam wiadomość. Nie wiem. Dziękuję wam bardzo – szepnęła Zosia, ledwie poruszając ustami.

– No co ty, nie jesteśmy obce. Z twoją matką byłyśmy jak siostry. – W głosie Janiny pobrzmiała nuta wyrzutu, a Zosia to wychwyciła, spojrzawszy na nią. – No to idę – zmieszała się ciocia i ruszyła do wyjścia, lecz zatrzymała się przy drzwiach. – Jutro nie zamykaj domu, dobrze?

Zosia skinęła głową, przygryzając wargę. W piecu trzaskały polana, ogień huczał w kominie, dom ożył. I nagle Zosia nie czuła już tej gęstej, głuchej samotności, która rozlała się po domu po śmierci mamy. Mówią przecież, że w pierwszych dniach zmarli są blisko… Rozejrzała się, ale nic nie poczuła, nic nie zobaczyła.

Mama ostatnio mocno podupadła na zdrowiu. Po śmierci taty straciła sens życia, zapadała się w sobie coraz bardziej. Czasem Zosia myślała, że mama po prostu nie chce żyć, że spieszy się do niego. Stała się ponura i małomówna. Po skończeniu szóstej klasy Zosia wyjechała do miasta, do technikum ekonomicznego.

Co weekend wracała do mamy – na szczęście wieś była blisko. Przywoziła zakupy, pomagała w domu. W ostatnim roku mama gwałtownie schudła i osłabła. Zosia zabrała ją do szpitala, gdzie usłyszały złowieszczą diagnozę. Mama przyjęła ją z obojętnością, a nawet – zdawało się Zosi – z ulgą, z pewnością bez smutku.

Gdy mama już ledwo wstawała z łóżka, Zosia wzięła urlop i przyjechała. W pracy uprzedziła, że może być zmuszona wziąć dni na własny koszt. Miesiąc później mama odeszła. Ostatnie dwa dni nic nie jadła, nie mówiła, była jakby półprzytomna.

Zosia ciągle do niej mówiła, nieważne, czy słyszy. Od dźwięku własnego głodu było mniej strasznie i mniej pusto. W ostatni dzień prosiła mamę o wybaczenie za wszystko, błagała, by jej nie zostawiała, gładząc wychudzoną, bezwładną dłoń.

Mówiła, że zaraz przyjedzie Weronika. Na dźwięk imienia córki powieki mamy drgnęły, ale oczu nie otworzyła. Może już tam była, w tamtym świecie, z tatą, do którego tak pragnęła?

Tata był pracowity, pił niewiele, znał umiar – rzecz w wiosce niespotykana. Wiele kobiet, zarówno samotnych, jak i tych z pijącymi mężami, próbowało go uwodzić, wabić pod pretekstem pomocy. Ale tata kochał mamę, nie zdradzał. Na wsi takich rzeczy nie da się ukryć.

Z wypłaty zawsze przynosił im z siostrą paczuszkę cukierków. Jakże się wtedy cieszyły tym skromnym podarkiem.

Odszedł wcześnie, a ściślej mówiąc – zginął. A mama nie mogła się z tym pogodzić. Zosi było wtedy ledwie siedem lat, a Weronika właśnie skończyła gimnazjum. Wyjechała do szkoły i, w zasadzie uciekła z domu po tragedii, by już nigdy tu nie wrócić.

Niedługo przed śmiercią, gdy mama jeszcze mówiła, poprosiła Zosię, by zadzwoniła do siostry i poprosiła o przyjazd. Zosia dzwoniła, pisała, ale telefon milczał lub był wyłączony. Ostatnią wiadomość wysłała, gdy mama umarła, lecz Weronika nie odpowiedziała. Zosia okłamała mamę, że córka Weroniki zachorowała. Jak tylko wyzdrowieje, przyjedzie. Czy mama w to uwierzyła? Zosia nie wiedziała.

Przypomniała sobie, jak rok temu, gdy lekarze postawili diagnozę, zadzwoniła do siostry z prośbą o przyjazd. Weronika przyjęła wiadomość obojętnie.

– Wyrzuciła mnie, nie pamiętasz? Nie przyjadę – powiedziała stanowczo starsza siostra.

– Obie jesteście uparte. Ona może umrzeć, przyjedź, pogadajcie, wybaczcie sobie… – błagała Zosia.

– Nie jestem winna śmierci taty. Byłam wtedy dzieckiem. A ona myślała, co czuję, gdy mnie wyrzucała? – podniosła głos Weronika.

– Nie wyrzucała cię, tylko powiedziała w gniewie za dużo. Bardzo tego żałowała… Proszę, przyjedź – Zosia ledwo powstrzymywała łzy.

– Nie przyjadę – odcięła Weronika i rozłączyła się.

„Więc nie przyjedzie” – pomyślała Zosia i wstała.

Zdjęła płaszcz. W domu zrobiło się już znacznie cieplej, a niedługo będzie gorąco. Ale ją trzęsło. „Czyżbym się rozchorowała? Niewłaściwy moment.” Włączyła elektryczny czajnik.

Nie była głodna, ale gorąca herbata nie zaszkodzi. Siedziała w kuchni, czekając, aż woda się zagotuje. Mama zawsze sprzątała tu do czysta. Teraz na podłodze widać było plamy, ślady,”A kiedy autobus ruszył w stronę miasta, Zosia i Weronika trzymały się za ręce, jakby chciały nadrobić wszystkie te lata rozłąki i ciszy, które teraz wydawały się tak niepotrzebne i dalekie.”