Zachwycające cudowne życie – pytania i zachwyty.

— Spodoba ci się, mamo. Ona jest po prostu cudowna! — zachwycony powiedział Krzysztof.
— A nie znudzi ci się życie z cudem? — ironicznie spytała Katarzyna.

Katarzyna stała przy kuchence, nasłuchując. Kiedy żył jej mąż, zawsze przygotowywała kolację tak, by wszystko było gotowe na jego powrót. Mąż zmarł osiem lat temu. Teraz w ten sam sposób czekała na syna wracającego z pracy.

W drzwiach zaskoczył zamek, a z przedpokoju rozległ się głos Krzysztofa:
— Mamo, jestem.
— Słyszę — odpowiedziała Katarzyna i uśmiechnęła się.

— Co dziś mamy? Kotlety, ziemniaki smażone? — Krzysztof objął matkę i zajrzał przez jej ramię, wciągając aromat ulubionych ziemniaków z zieloną cebulką.

Katarzyna wyłączyła gaz, nakryła patelnię pokrywką.

— Masz dobry humor? Co się stało? — Po odcieniach jego głosu potrafiła odgadnąć nastrój syna.
Krzysztof odsunął się.

— Mamo, żenię się.

— Najwyższy czas. A czemu Agnieszka do nas nie wpada? — spytała Katarzyna, obracając się twarzą do syna, wpatrując się w jego pochmurne oblicze.

— Żenię się z Wandą.
I Katarzynę przeszedł zimny dreszcz. Syn dawno stał się dorosły. Przytulał ją, okazywał czułość tylko w chwilach szczególnych wyznań lub radości.

— Imię obiecujące. A co z Agnieszką?

— Agnieszka wychodzi za mąż w sobotę. Nie chcę o tym rozmawiać, mamo. Jedzmy kolację.

— Dobrze, że ślub Agnieszki nie wpłynął na twój apetyt. Umyj ręce.

Katarzyna postawiła przed synem talerz z ziemniakami, usiadła naprzeciw, podpierając podbródek dłonią, i patrzyła, jak je.

— A ta Wanda, kim jest?

— To dobra dziewczyna. Sam się przekonasz. Chcę was poznać. W sobotę, na przykład? — Krzysztof przestał jeść i spojrzał na matkę. — Wanda ci się spodoba, jestem pewny. Ona jest po prostu cudowna! — zachwycony powiedział Krzysztof.

Coś podobnego mówił kiedyś o Agnieszce. Że wybrała bogatszego kandydata, Katarzyna dowiedziała się od jej matki, z którą chodziły do jednej szkoły i się przyjaźniły, mając nadzieję, że ich dzieci się ze sobą zwiążą. Spotkały się przypadkiem w sklepie, a tamta podzieliła się wiadomością. Przeprosiła za wybór córki.

— Cudów nigdy za wiele. A nie znudzi ci się życie z cudem? — ironicznie spytała Katarzyna.

— Mamo, nie śmieszne.

— Ja się nie śmieję. Opowiedz mi o niej. Co w niej takiego cudownego?

— Czemu przyczepiłaś się do tego słowa? — Krzysztof zawahał się. — Jest nauczycielką, uczy w szkole polskiego i historii, dopiero pierwszy rok. Poważna, oczytana. Dobrze mi z nią.

— A rodzice?

— Tata jest inżynierem, a mama nie pracuje.

— I przyjechała z… — Katarzyna nie dokończyła, licząc, że syn podpowie.

— Co za różnica, skąd przyjechała? — oburzył się Krzysztof.

— Rzeczywiście. Więc nie jest stąd. Gdzie będziecie mieszkali?

— Jeśli jesteś przeciw, wynajmiemy mieszkanie. — Krzysztof zajrzał matce w oczy.

— Nie, wcale nie. Będę tylko szczęśliwa. Co ja tu sama będę robić? Będę czekać na wnuki. Jeśli się nie dogadamy, wtedy wynajmiecie.

— Wanda nie chce się spieszyć z dziećmi, chce popracować, zdobyć doświadczenie.

— Wanda nie chce, Wanda zdecydowała… — przedrzeźniała Katarzyna. — Dobrze, zaproś na obiad swojego cuda. — Wstała od stołu i wyniosła pusty talerz do zlewu.

— Jesteś najlepszą mamą na świecie — Krzysztof też wstał.

— Mam nadzieję, że o tym nie zapomnisz, gdy się ożenisz.

Katarzyna zmywała naczynia, rozmyślając. „Nauczycielka, czyli wieczory spędza na sprawdzaniu zeszytów, przygotowaniach do lekcji, a weekendy na wycieczkach z klasą…” Westchnęła. „Jak szybko Krzysztof wyrósł, już się żeni. Szkoda, że mąż nie dożył”.

Od wczesnego ranka w sobotę Katarzyna czarowała w kuchni. Krzysztof długo przeglądał się w lustrze, dobierając koszulę i krawat. Potem wyszedł po Wandę.

Katarzyna próbowała sobie wyobrazić cudowną nauczycielkę, ale na myśl przychodziła jej tylko postać z jakiegoś starego filmu.

Wanda okazała się drobną, niską dziewczyną z długimi prostymi włosami i dużymi oczami. Piękną nie była, na ulicy przeszłaby niezauważona. Jadła mało, powściągliwie chwaląc każde danie. Wino tylko umoczyła usta. Patrząc na nią, Krzysztof też nie pił.

— Nie krępuj się, Wanda — zachęciła ją Katarzyna.

„Zaciśnięta ze stresu, boi się mnie. Pierwszy raz poznaje teściową” — pomyślała Katarzyna. „Co syn w niej znalazł? A może żeni się na złość Agnieszce? Ach, Agnieszka…”

Dwa miesiące później odbył się skromny ślub. Przyjechali rodzice Wandy. Matka — wątła, cicha, zgaszona. Ojciec żartował, opowiadając, że jako nastolatek zakochał się w bohaterce starego filmu i tak nazwał córkę.

— Szkoda, że nie wybrał imienia aktorki, a nie postaci — nie powstrzymała się Katarzyna.

— Mówiłam mu to samo, ale uparł się — cicho odezwała się matka Wandy, spuszczając oczy.

— A ciebie nazwali na zabitą królową? — odciął się ojciec.

— Gdyby. Rodzice chcieli syna, imię wymyślili wcześniej. Tak zostałam Katarzyną.

Dziwna była ta para. Ojciec pił, wychwalając córkę — mądrą i piękną. Matka jadła mało, milczała, siedziała wyprostowana jak struna.

Krzysztof pokazał rodzicom miasto. W prezencie przywieźli mnóstwo pościeli, narzut… Tradycyjny posag. Ojciec był głową rodziny. Matka nie mogła kroku stąpić bez jego wiedzy. Rzadkość w dzisiejszych czasach. Katarzyna też ich obdarowała przed odjazdem.

Gdy młodzi wychodzili do pracy, Katarzyna zmywała naczynia, sprzątała, szła na zakupy. Młodzi po sobie nie sprzątali. No cóż, syn — ale Wanda? Nie przyzwyczajona? W ciągłym biegu? Może.

Ale gdy mały Kacperek przyszedł na świat, wszyscy zrozumieli, że czas wybaczyć przeszłość i skupić się na tym, co naprawdę ważne – rodzinie.