Jak bardzo to boli…

Ach, jak to boli…

Katarzyna rozmawiała przez telefon, gdy do gabinetu zajrzał Jakub. Zofia, zerkając na nią kątem oka, dała mu do zrozumienia, że rozmowa jest ważna i nie mają dla niego czasu. Głowa Jakuba zniknęła za zamkniętymi drzwiami.

Minęło dziesięć minut, zanim Katarzyna skończyła rozmowę i odłożyła komórkę.

– A do ciebie Jakub wpadał – powiedziała Zofia.

– Dlaczego do mnie? Może do ciebie? – Katarzyna uniosła głos.

– Jestem zamężna. Naprawdę nie widzisz, jak na ciebie patrzy?

– Jak? – Katarzyna uniosła wzrok znad monitora.

– Z zainteresowaniem – odparła Zofia z lekkim przekąsem.

Oczywiście, że Katarzyna to zauważyła. Nie była ślepa. Tak, sympatyczny, dokładnie taki typ mężczyzny, który jej się podoba. Gdyby nie ta różnica wieku…

Pracy było tyle, że Katarzyna odmówiła wyjścia z Zofią na lunch. Do gabinetu wszedł Jakub i postawił przed nią kubek kawy.

– Oderwij się. Dużo roboty? – zapytał.

– Jak zwykle – Katarzyna uśmiechnęła się wdzięcznie i pociągnęła łyk gorącej kawy.

– Może pójdziemy dziś wieczorem do kina?

– Przepraszam, mam córeczkę – Katarzyna znów sięgnęła po kubek, nie patrząc na niego.

– Wiem. Możesz zostawić ją u mamy na wieczór?

Katarzyna podniosła na niego wzrok. Wreszcie zrobił ten pierwszy krok, zamiast tylko gapić się z daleka. Sympatyczny, uśmiechnięty. Gdyby był choć kilka lat starszy, pewnie dawno odpowiedziałaby na jego zaloty.

Wyglądała znacznie młodziej niż wynikało z metryki, ale i tak różnica między nimi rzucała się w oczy. Po bolesnym rozwodzie przez lata nie patrzyła na mężczyzn. Bała się kolejnych błędów i rozczarowań. Czas, jak wiadomo, leczy rany i otępia ostrożność. Czuła, że jest gotowa na nowy związek. Ale czy na pewno z Jakubem?

– No więc? Był? – Zofia zapytała, wracając z lunchu.

– Kto? – Katarzyna udawała, że nie rozumie.

– Dlaczego przed nim uciekasz? Porządny chłopak. Gdybym nie była mężatką…

– Nie pleć głupot – przerwała jej Katarzyna. – Boję się pomyśleć, o ile jestem od niego starsza.

– I co z tego? Nie wyglądasz na swój wiek. A kontakt z mężczyzną dobrze robi każdej kobiecie, a już szczególnie samotnej. Widzę przecież, że on ci się też podoba. Kiedy się pojawia, w twoich oczach zapala się światło, policzki się rumienią, a ty częściej się uśmiechasz. Nie mam racji?

Katarzyna milczała.

– Już kilka lat jesteś sama. Sama mówiłaś, że czas, że jesteś gotowa na nowy związek. Posłuchaj mojej rady – zanim znajdziesz odpowiedniego wiekiem mężczyznę, Jakuba przygarnie jakaś piękność. Odwzajemnij jego uczucie. Choćby dla zdrowia, dla humoru.

Katarzyna milczała. A może Zofia ma rację? Może warto pójść z nim do kina?

Zadzwoniła do mamy i umówiła się, że zostawi u niej Zosię. Film kończył się późno, więc postanowiła odebrać córkę dopiero rano, przed przedszkolem. Mama spojrzała na nią uważnie, ale nic nie powiedziała.

Wieczór minął cudownie. Katarzyna dawno nie była w kinie, nie mówiąc już o koncertach i innych rozrywkach. Zakończył się w łóżku. W sumie była na to gotowa. Po co ciągnąć? Była wolna, on też. Dla zdrowia, jak mówiła Zofia.

– No i? Jak było? – spytała następnego dnia Zofia. – Nie udawaj, że nie wiesz, o co chodzi. Cała się świecisz.

Katarzyna nie odpowiedziała. Dała do zrozumienia, że nie zamierza rozmawiać o swoim życiu osobistym. Ale długo nie udało się utrzymać tajemnicy. Jakub wpadał do gabinetu, rzucał jej obiecujące spojrzenia, od których serce zaczynało bić szybciej, a myśli uciekały z głowy. Zofia oczywiście to widziała, uśmiechała się znacząco.

Romans nabierał tempa. Spotykali się codziennie. U niej. Jakub mieszkał z mamą. Na początko przychodził, gdy Zosia już spała, a wychodził przed jej pobudką. Czasem zostawał dłużej. Dziewczynka nie pytała, dlaczego rano w kuchni siedzi znajomy mamy i pije kawę. Nawet jej się to podobało – przy nim Katarzyna nie podnosiła na nią głosu, gdy Zosia zbyt wolno się ubierała.

Gdy wychodziła za mąż, mąż często wspominał, że na razie wystarczy im jego mieszkanie, ale gdy pojawią się dzieci, trzeba będzie sprzedać oba i kupić jedno większe. Ale Katarzyna się upierała. To mieszkanie dostała od ojca krótko przed jego śmiercią. Tak, małe, ale nigdy nie wiadomo, co życie przyniesie. I okazało się, że się przydało.

Gdy w jej życiu pojawił się Jakub, sama zaczęła myśleć o większym mieszkaniu. Córka rosła, wiele rozumiała. Problem w tym, że po rozwodzie Katarzyna kupiła używane auto i wciąż spłacała kredyt.

– Nie myślałaś o kredycie hipotecznym? – zapytał kiedyś Jakub.

– Myślałam, ale jeszcze nie spłaciłam samochodu.

Nie podobała jej się ta rozmowa. Jak długo potrwa ich związek? Lata lecą, życie kobiet jest krótkie. Fajnie, gdy starzeje się razem. Ale Jakub dopiero wchodził w siłę, a jak długo ona będzie wyglądać tak samo? Jeszcze trochę, a różnica między nimi stanie się bardziej widoczna. Owszem, jest kosmetyka, zabiegi, chirurgia plastyczna. Ale to drogie.

I tak nie dogoni młodości. Widziała w filmach, jak bohaterki rujnują się, próbując zatrzymać czas, a efekt jest zawsze ten sam – kochanek i tak odchodzi. Wzięłaby kredyt, a potem zostałaby sama, ledwo wiążąc koniec z końcem.

Ale Jakub podobał jej się coraz bardziej. Gdy tylko jakaś dziewczyna się do niego uśmiechnęła, zazdrość przeszywała ją jak cierń, zamglając myśli. Jak nie zakochać się, jak nie zazdrościć, gdy serce jest wolne i pragnie miłości? W końcu wciąż jest młoda.

Nie wiedziała, co robić. Czekała, zwlekała.

Pewnego dnia Jakub wyjechał na dwa dni w delegację. W pracy nie było nic pilnego, co mogłoby odwrócić jej myśli. W przerwie obiadowej postanowiła wyjść na spacer. Ubrała się i wyszła na ulicę. Pogoda była spokojna, sucha, choć synoptyI tak Katarzyna zrozumiała, że prawdziwe szczęście nie przychodzi w pośpiechu, ale czeka cierpliwie na ten właściwy moment – a Dymitr, choć pojawił się niespodziewanie, mógł być właśnie tym, na kogo od dawna czekała.