Winne jest płaszcz!

Wszystkiemu winny płaszcz

Kinga siedziała przy komputerze, ale patrzyła nie na monitor, tylko przez okno. Ostatnie ciepłe dni września. I nawet nie o tym myślała, tylko o tym, na co wydać niespodziewaną premię, która nagle wpadła jej w ręce.

„Antkowi nowe buty sportowe są potrzebne. Chłopak rośnie jak na drożdżach, wszystko na nim szybko się niszczy. I kurtkę by się przydało, ale na wiosnę będzie już za mała. Lepiej odłożyć te pieniądze na wakacje i wreszcie następnego lata pojechać nad morze…” Ale wtedy do gabinetu weszła Agnieszka i przerwała rozmyślania Kingi.

— Jak wam się podoba? Oceńcie. Kupiłam nowy płaszcz! Pasuje, prawda? Strasznie drogi, ale warto było. — Rozłożyła szeroko ramiona, prezentując zakup. — No co?

— I nowe buty? Zamszowe? — spytała Ewa, koleżanka Kingi z biurka obok. — Jeden raz przejdziesz w nich po naszych ulicach, a rozpadną się na kawałki.

„A może i ja powinnam kupić nowy płaszcz? No, serio. Chodzę w starym już czwarty rok. Ale mama… Mama nie zrozumie, wygarnie mi od razu. Mam prawie czterdzieści lat, a wciąż boję się, co powie mama. Mogę sobie pozwolić chociaż raz w życiu na prezent. Zwłaszcza że to nie uderzy w budżet. To moje pieniądze, mogę nimi rozporządzać, jak chcę. Agusia jest tylko cztery lata młodsza, a wydaje się, że dziesięć. Prawda, że ona nie ma dziesięcioletniego syna i surowej mamy, która wciąż uważa mnie za małą, nierozgarniętą dziewczynkę” — rozmyślała Kinga, patrząc na Agnieszkę w modnym płaszczu.

Tymczasem dziewczyny kłóciły się o coś.

— Ależ daj spokój. Zazdrościsz. W deszcz założę stare kalosze. Jesteście takie nudne. Pójdę jeszcze pochwalić się dziewczynom z księgowości. — Agnieszka obrażona ruszyła w stronę drzwi.

— Agusiu, chwileczkę — zatrzymała ją Kinga. — Gdzie go kupiłaś?

— Spodobał ci się? — Agnieszka wróciła do biurka Kingi. — Masz. — Wyjęła z kieszeni kartę lojalnościową sklepu. — Tu jest adres, i zniżka całkiem przyzwoita.

— Oj, tak tylko spytałam — zmieszała się Kinga, nie spuszczając wzroku z karty.

— Weź się nie wykręcaj, raz się żyje. Dobra, idę się dalej chwalić — powiedziała Agnieszka i wyleciała z gabinetu, zostawiając na biurku kartę sklepową.

— Kinga, o czym tak dumasz? — spytała Ewa, wyglądając zza monitora.

— Płaszcz mi już dawno potrzebny. Dostałam premię, może też kupić?

Ewa wzruszyła ramionami.

— Drogi i niepraktyczny. Agę wozi na robotę chłopak samochodem. A ty w nim będziesz jeździć w autobusie w godzinach szczytu. I twoja mama… Oj, Kinga, no patrz, zakopie cię razem z tym płaszczem.

Przyjaciółki, nie umawiając się, parsknęły śmiechem.

— Tobie łatwo mówić, masz męża. Prawie co sezon kupujesz sobie nowe ciuchy. A ja całe życie robiłam zakupy na zasadzie resztek. Najpierw odkładałam na mieszkanie, potem na jedzenie, na Antka nigdy nie starczy, rośnie jak na drożdżach. A z tego, co zostanie, staram się ukroić choć trochę dla siebie. I cieszę się, jak uda mi się kupić coś na przecenie — westchnęła Kinga.

— Hej, znowu się zawiesiłaś? Więc nie myśl, idź do sklepu po pracy — powiedziała rozsądna Ewa. — Tylko, no wiesz, ubierasz się jak ciotka. Wybacz. Agnieszka to wietrznica, a faceci lecą na nią jak ćmy na światło. A ty jesteś ładna. I charakter masz złoty. Gdybyś się tylko odpowiednio ubrała, nie miałabyś od mężczyzn spokoju. No bo wiadomo, ludzie witają po ubraniu. Faceci lubią oczami. I nie słuchaj mamy. Zrób sobie prezent — Ewa uśmiechnęła się i schowała za monitorem.

***

Kinga wyszła za mąż późno. Przy tak surowej mamie, nauczycielce matematyki z zawodu, to i tak dziwne, że w ogóle się zdecydowała. Całe życie bała się ją zawieść, była prymuską.

Choć mamę też można zrozumieć. Wychowywała Kingę sama. Kiedy dziewczynka nie miała jeszcze pięciu lat, mama rozstała się z ojcem. Zaczął ostro pić. Pieniędzy zawsze brakowało, żyło się ciężko i skromnie. Zamiast alimentów, dostawali tylko łzy. Po pięciu latach zniknął zupełnie. Matka próbowała go szukać, człowiek jednak człowiekiem. Ale przepadł jak kamień w wodę. Może już nawet nie żyje. Zniknął razem z alimentami.

Kinga skończyła studia z czerwonym dyplomem, pracowała, ale życie osobiste nie układało się. Faceci ją lubili. Ale nie podobPo latach Kinga często śmiała się, że to właśnie ten przeklęty płaszcz zmienił jej życie na lepsze, a mama w końcu przestała narzekać, widząc, jak szczęśliwa jest jej córka.