Druga szansa

**Drugą szansą**

W sercu Faustyny było smutno, jak zawsze po wizycie na cmentarzu. W autobusie jechało jeszcze kilka osób, każda zatopiona w swoich myślach.

Pojazd skręcił z obwodnicy w stronę miasta. Za oknem mijały niskie, jednopiętrowe domy przedmieścia. Wkrótce i one znikną, a na ich miejscu powstaną nowe osiedla z szerokimi ulicami i blokami.

Faustyna, ulegając impulsowi, wysiadła na najbliższym przystanku. Nagle przyszło jej do głowy – jeśli wróci tu za rok, może nie odnaleźć już miejsca, w którym dorastała? Szła uliczką ocienioną zniszczonymi, niskimi kamieniczkami, z niepokojem myśląc, że nie rozpozna swojego domu, gdzie przeżyła najpiękniejsze chwile dzieciństwa.

Większość okien była wybita, drzwi klatek otwarte na oścież, jak rozwarte usta w niemym krzyku. Mieszkańców dawno już przesiedlono do nowych mieszkań. Pusto – tylko samochody i autobusy mijały tędy. Wreszcie zobaczyła go. Dom. Uśmiechnęła się do niego jak do starego przyjaciela.

Bez lokatorów budynek wydawał się martwy. Zachowała się tylko ławka pod klatką, sczerniała od czasu. A już dwa domy dalej widniała potężna strzałka dźwigu. Lada dzień i ten dom zniknie.

Faustyna przymknęła oczy i nagle ujrzała matkę w oknie na drugim piętrze, wypatrującą jej wśród dziewczynek skaczących w kapsle na podwórku. Z otwartych okien dobiegał brzęk naczyń, unosił się zapach smażonej cebuli. W czyimś mieszkaniu brzęczał telewizor. Z okna cioci Haliny rozlegał się jej piskliwy głos – krzyczała na pijanego męża.

— *Faustynko, obiad!* — rozległ się nagle dźwięczny głos matki, jakby z innego świata.

Drgnęła i otworzyła oczy. Nie było już nikogo. Tylko puste okna patrzyły na nią jak ślepe oczodoły.

Ale Faustyna nie mogła przestać wspominać…

***

— *Faustynko, obiad!* — wołała przez okno matka.

Wbiegała po wyżłobionych schodach na drugie piętro, wpadała do mieszkania, a jeszcze w przedpokoju słyszała głos mamy: *„Umyj ręce i siadaj do stołu!”* A ojciec siedział między stołem a lodówką, czytając gazetę i czekając, aż wszyscy zasiądą do posiłku…

Wspomnienie było tak żywe, że nawet poczuła zapach kwaśnego żuru. Łzy spłynęły po policzkach, muskały skórę. Otrząsnęła je końcami palców.

A oto ona, z tornistrem, idzie do szkoły. Nie zdążyła odejść daleko, gdy usłyszała za sobą tupot butów Jurka.

— *Fau, zaczekaj!* — krzyknął.

Dogonił ją, szedł obok.

— *Pomożesz z matmą?*

— *Czemu nie przyszedłeś wczoraj?* — spytała Faustyna.

— *Twoja mama patrzy na mnie jak na złodzieja.*

— *Nie wymyślaj.* — Odwróciła lekko głowę, spojrzała na jego profil.

Jak się zmienił przez wakacje. Wyciągnął się. Ciemne włosy zblakły od słońca, a śniada skóra stała się jeszcze ciemniejsza. Zza kołnierza koszuli wystawała smukła szyja, po której biegła żyłka. Wydawało jej się, że ją widzi. Chociaż pewnie nie. Po prostu kiedyś to zauważyła i zapamiętała.

Kiedy to się stało? Poznawała, a jednocześnie nie poznawała Jurka, swojego przyjaciela z dzieciństwa, sąsiada z parteru. Zobaczył ją przez okno i wybiegł za nią.

Jurek wyczuł jej spojrzenie, też na nią spojrzał. Nie zdążyła się odwrócić. Jego oczy w kolorze herbaty sparzyły ją jak wrzątek, policzki i uszy zalał rumieniec, serce zabiło szybko i nierówno.

Ich ojcowie pracowali w tej samej hucie, która zapewniła im mieszkania w starym budynku. Matka Jurka też pracowała w hucie, w księgowości, a matka Faustyny była pielęgniarką w szpitalu. Huta stała tuż obok, dymiła grubymi kominami.

— *Na jakie studia się wybierasz?* — spytała nagle Faustyna.

— *Na politechnikę. Po studiach wrócę do huty jako inżynier. A potem zostanę dyrektorem i wszystko tu zmienię.*

— *Serio?* — zdziwiła się, nie wierząc. *— Nigdy nie słyszałam, żeby ktoś marzył o byciu dyrektorem huty.*

— *Nie wierzysz? A zobaczysz* — odparł pewnie Jurek.

— *Z inżynierem rozumiem, ale po co ci ta huta? Pewnie ją zamkną. Maszyny stare, hale się walą.*

— *Dużo wiesz. Nigdy jej nie zamkną. To jedno z najstarszych przedsiębiorstw w Polsce. Bez huty tysiące ludzi zostanie bez pracy.* — Jurek mówił poważnie. *— A ty?*

— *Ja? Wyjadę do Warszawy. Będę tłumaczem, zobaczę świat. Albo może psychologiem. Jeszcze nie zdecydowałam.*

W ostatnią niedzielę września cała klasa pojechała na działkę kolegi świętować jego urodziny. Dom letniskowy stał nad Wisłą. Pod nogami szeleszczały złote liście, niskie słońce prześwitywało przez rzadkie korony drzew.

Rodzice z dziewczętami nakrywali do stołu w ogrodzie. Chłopaki grali w siatkówkę. Po obiedzie wszyscy rozeszli się po lesie. Tam po raz pierwszy Jurek pocałował Faustynę.

To był ich rok. Oboje dojrzeli nagle, oszaleli z miłości, całowali się do utraty tchu. Pewnego dnia, gdy matka Faustyny miała nocną zmianę w szpitalu, a w hucie był nagły wyrób, ojciec też się spóźnił. Jurek przyszedł do niej po pomoc w zadaniach.

Wtedy to się stało. Szybko, niezdarnie. Oboje patrzyli na siebie zmieszani, nie wiedząc, co robić. Faustyna wyciągnęła od niego obietnicę, że to się nie powtórzy. Jurek skinął głową i wyszedł. Nazajutrz szli razem do szkoły, ale milczeli całą drogę.

Dopiero po kilku dniach znów rozmawiali.

— *Skończymy szkołę i się pobierzemy* — powiedział Jurek.
— *Ale ja wyjadę* — szepnęła Faustyna.
— *To nie wyjeżdżaj* — poprosił.

Wtedy pierwszy raz się pokłócili.

Na szkolnym balu sylwestrowym Faustyna przypadkiem zobaczyła, jak w półmroku Jurek całuje się z Kasią. Wypłakana wróciła do domu. Zaczęły się ferie, unikanie go było łatFaustyna spojrzała mu w oczy, wzięła głęboki oddech i powiedziała: „Zostanę, ale tylko pod jednym warunkiem – że obiecasz mi, że tym razem już nigdy nie znikniesz”.