Druga szansa

Drugi raz

W duszy Faustyny było smutno, jak zawsze po odwiedzinach na cmentarzu. W autobusie jechało z nią jeszcze kilka osób. Wszyscy pogrążeni w swoich myślach.

Autobus skręcił z obwodnicy w miasto. Za oknem przeciągały się parterowe i piętrowe domy przedmieścia. Wkrótce i one znikną, a na ich miejscu powstaną nowe osiedla z szerokimi ulicami i blokami.

Faustyna, ulegając impulsowi, wysiadła na najbliższym przystanku. Nagle pomyślała – jeśli przyjedzie następnym razem, tej dzielnicy, w której dorastała, może już nie być? Szła ulicą z odrapanymi, niskimi domkami i niepewnie zastanawiała się, czy znajdzie swój dom, gdzie przeżyła najszczęśliwsze chwile życia.

Większość okien była wybita, drzwi klatek otwarte na oścież, jak rozwarte usta w niemym krzyku. Lokatorów już dawno przesiedlono do nowoczesnych mieszkań. Pusto, tylko czasem przejeżdżały samochody. I oto jej dom. Faustyna ucieszyła się na jego widok jak na widok starego przyjaciela.

Bez mieszkańców dom wydawał się pusty, nieżywy. Zachowała się ławka pod klatką, sczerniała od czasu. A dwa domy dalej już widać było strzałkę dźwigu. W każdej chwili mogli zburzyć i ten budynek.

Faustyna przymknęła oczy i prawie widziała mamę w oknie na pierwszym piętrze, wypatrującą jej wśród dziewczynek grających w klasę na podwórku. Z otwartych okien dobiegał brzęk naczyń i zapach smażonej cebuli. W czyimś mieszkaniu gderał telewizor. Z okna cioci Bronisławy słychać było jej piskliwy głos – krzyczała na pijanego męża.

*„Faustynko, obiad!”* – rozległ się z przeszłości dźwięczny głos mamy.
Faustyna drgnęła i otworzyła oczy. Nie było ani mamy, ani nikogo, tylko puste okna patrzyły na nią jak puste oczodoły.

Ale Faustyna nie mogła przestać wspominać, wspominać…

***

*„Faustynko, obiad!”* – wołała z okna mama.

A ona biegła po wyślizganych schodach na pierwsze piętro, wpadała do mieszkania i jeszcze w przedpokoju słyszała: *„Umyj ręce i siadaj!”*. A tata siedział między stołem a lodówką i czytał gazetę, czekając, aż wszyscy zasiądą do posiłku…

Faustyna tak wyraźnie to pamiętała, że niemal czuła zapach kwaśnego żuru. Z oczu popłynęły łzy, łaskocząc skórę. Przeciągnęła palcami pod oczami, ocierając je.

A oto ona z tornistrem idzie do szkoły. Ledwie odeszła kilka kroków, gdy usłyszała za sobą tupot butów Marka.

*„Faustyn, zaczekaj!”* – krzyczał.
Doganiał ją, szedł obok.

*„Dasz ściągnąć z matematyki?”*
*„A czemu nie przyszedłeś wieczorem?”* – spytała Faustyna.
*„Twoja mama patrzy na mnie tak podejrzliwie, jakbym miał coś ukraść.”*
*„Nie wymyślaj”* – odparła, lekko odwracając głowę i spoglądając na jego profil.

Jak się zmienił przez wakacje – wyrósł. Ciemne włosy wyblakły na słońcu, a opalona skóra stała się jeszcze ciemniejsza. Z kołnierza koszuli wystawała smukła szyja, na której widać było pulsującą żyłkę. Wydawało jej się, że ją widzi. A może tylko pamięta?

Kiedy to się stało? Faustyna rozpoznawała, a jednocześnie nie poznawała swojego dziecięcego przyjaciela, sąsiada Marka, który mieszkał w tym samym budynku, na parterze. Zobaczył ją przez okno i wybiegł za nią.

Marek wyczuł jej spojrzenie, też na nią spojrzał. Faustyna nie zdążyła odwrócić wzroku. Jego oczy koloru herbaty sparzyły ją jak wrzątek, policzki i uszy spłonęły rumieńcem, serce zabiło szybko i nierówno.

Ojcowie obojga pracowali w fabryce, od której dostali mieszkania w starym budownictwie. Mama Marka też pracowała w fabryce, jako księgowa, a mama Faustyny była pielęgniarką w szpitalu. Fabryka była tuż obok, dymiły z niej grube kominy.

*„Gdzie będziesz zdawać na studia?”* – nagle spytała Faustyna.
*„Na politechnikę. Po studiach zostanę inżynierem w fabryce, a potem dyrektorem i wszystko tu zmienię.”*
*„Naprawdę?”* – zdziwiła się. *„Nigdy nie słyszałam, żeby ktoś marzył o byciu dyrektorem fabryki.”*
*„Nie wierzysz? A zobaczysz”* – powiedział z przekonaniem.
*„Z inżynierem rozumiem, ale po co ci ta fabryka? Lada dzień ją zamkną. Maszyny stare, hale się sypią.”*
*„Mało się znasz. Nigdy jej nie zamkną. To jedna z pierwszych w Polsce. Zabytkowa. Bez niej tysiące ludzi zostanie bez pracy”* – mówił poważnie. *„A ty?”*
*„Ja będę studiować, ale nie tutaj, tylko w Warszawie. Zostanę tłumaczem, zwiedzę mnóstwo krajów. Albo psychologiem. Jeszcze nie zdecydowałam”* – odparła, przechwalając się.

W ostatnią niedzielę września całą klasą pojechali do kolegi na działkę świętować jego urodziny. Domek był niedaleko miasta, nad Wisłą. Pod nogami szeleściły złote liście, niskie słońce prześwitywało przez przerzedzone korony drzew.

Rodzice z dziewczynami szykowali stół w ogrodzie, a chłopaki grali w siatkówkę. Po obiedzie wszyscy rozeszli się po lesie. Tam po raz pierwszy Marek pocałował Faustynę.

Co to był za rok! Oboje nagle dorośli, szaleli z miłości, całowali się do utraty tchu. Pewnego dnia mama Faustyny miała nocną zmianę w szpitalu, a w fabryce był nagły wyjazd, więc tata też się spóźnił. Marek przyszedł do niej, by spisać zadanie.

Wtedy to się stało – szybko, niezdarnie. Oboje patrzyli na siebie zdezorientowani. Faustyna kazała mu obiecać, że to się nie powtórzy. Zmarkotniały Marek skinął głową i wyszedł. Następnego dnia szli razem do szkoły, ale milczeli całą drogę.

Dopiero po kilku dniach mogli o tym porozmawiać.
*„Skończymy szkołę i się pobierzemy”* – powiedział Marek.
*„Ale ja wyjadę”* – odparła cicho.
*„To nie wyjeżdżaj”* – poprosił.
Wtedy pierwszy raz się pokłócili.

Na szkolnym balu sylwestrowym Faustyna przypadkiem zobaczyła, jak w półmroku klasy Marek całował się z Basią. Z płaczem uciekła do domuFaustyna uśmiechnęła się przez łzy, wzięła głęboki oddech i powiedziała: „Dobrze, Marek, zostaję”.