W złotej klatce

W złotej klatce

Kinga weszła do mieszkania i cicho zaczęła się rozbierać, starając się nie obudzić mamy. Ledwo powstrzymała jęk, gdy zdjęła nowe buty, które obtarły jej nogi.

— Co tak wcześnie wróciłaś? Uciekłaś? Nie podobało ci się na weselu? — Mama wyjrzała z pokoju.

— A ty czemu nie śpisz? Czekałaś na mnie? — odcięła się Kinga.

Mama zacisnęła usta i wróciła do siebie. Kinga poczuła ukłucie sumienia. Mama nie spała, czekała na nią, chciała usłyszeć wieści, a ona była niemiła. Weszła do pokoju, przysiadła na kanapie i przytuliła się.

— Nie przymilaj się. Nie chcesz, nie opowiadaj. I tak wszystko dowiem się od mamy Oli.

— Mamo, przepraszam. Jestem zmęczona, nogi bolą. Restauracja była świetna, gości z pięćdziesiąt. Hałaśliwie, wesoło. A Ola w białej sukni wyglądała cudnie. I pan młody przystojny… — wyliczała.

— To czemu wróciłaś wcześniej? — przerwała mama.

— Wszyscy tacy ważni, nadęci jak indyki. Nie nasze towarzystwo. A jutro muszę wstać wcześnie.

— Gdzie to? Jutro niedziela — zdziwiła się mama, wpatrując się w córkę.

— Tym bardziej. Rano opowiem. Idę się wykąpać. — Kinga cmoknęła mamę w policzek i poszła się przeglądnąć.

Z obrzydzeniem zdjęła swoją odświętną sukienkę, która przy kreacjach innych gości wyglądała tandetnie. Wzięła prysznic, szorując plecy, gdzie dotykały ją spocone dłonie grubasa.

Zaprosił ją do tańca, ignorując wymówki. Nie mogła przecież z nim walczyć. Przyciskał ją do swojego brzucha, czuła na plecach jego wilgotne dłonie. Obrcasy wbijały się w stopy. Ledwo wytrzymała do końca.

Potem podszedł do jej stolika i nalewał wino. Nikt się nią nie interesował. Jedyna znajoma, Ola, była zajęta gośćmi i nowym mężem. Tylko kilka razy zauważyła czyjeś spojrzenie. Ale tamten mężczyzna nie zrobił nic, by uwolnić ją od natręta.

Powiedziała, że idzie do toalety, i uciekła. Wzięła taksówkę i pojechała do domu. Nie, nie chciała takiego wesela. Wszystko jak w sztuce, gdzie każdy ma rolę. Kinga czuła się jak statystka.

Długo nie mogła zasnąć. W głowie wciąż brzmiała muzyka, dźwięk kieliszków, słowa toastów… Przypomniała sobie tamtego mężczyznę. „Lepiej by mnie zaprosił on, nie ten tłusty wieprz. I nie ma co myśleć” — odwróciła się na bok i w końcu zasnęła.

Ciepły wrzesień minął, nadszedł chłodny październik. Ola wróciła z podróży poślubnej i zaprosiła Kingę, by opowiedzieć o wrażeniach.

Kinga chciała zobaczyć, jak żyją bogaci. Ale nie z pustymi rękoma. Po zajęciach wstąpiła do cukierni po ulubione ciastka Oli. W drzwiach zderzyła się z mężczyzną. Ustępując jej, cofnął się.

— To pani? — nagle powiedział.

Kinga podniosła wzrok i poznała tajemniczego mężczyznę z wesela. Zaskoczona, stanęła jak wryta.

— Proszę wyjść, przeszkadzamy — roześmiał się i pociągnął ją za rękę.

— Uciekła pani jak Kopciuszek. Nie zdążyłem nawet poznać. — Uśmiechnął się, pokazując równe zęby.

—