Ucieczka panny młodej

**Uciekająca panna młoda**

Wysiadłem z pociągu na małej stacyjce, pożegnałem się z konduktorką i ruszyłem w stronę starego, parterowego budynku dworca. W środku był jeden duży hall. Przy ścianach stały kasy biletowe, kioski z gazetami i napojami, a na środku rzędy żelaznych ławek przyspawanych do podłogi. Przed wyjściem – niewielki bufet z pulchną kobietą za ladą. Kilkanaście osób czekało na swoje pociągi.

— Młodzieńcze, nie masz może piątaka? Brakuje mi na bilet — odezwała się nagle kobieta w nieokreślonym wieku.
Twarz miała czerwoną, makijaż niedbale rozprowadzony. Oddech zdradzał mocne ślady alkoholu.

— Może lepiej kupię pani coś do jedzenia? — zaproponowałem, biorąc ją pod łokieć i próbując zaprowadzić do bufetu, ale wyrwała się gwałtownie.

— Zostaw mnie! A wyglądał pan na porządnego człowieka! — wrzasnęła tak głośno, że na chwilę w hallu zrobiło się cicho. Wszystkie oczy zwróciły się w naszą stronę, ale po chwili każdy wrócił do swoich spraw.

— Idź pan do… — Kobieta odeszła, bełkocząc pod nosem.

Uśmiechnąłem się ironicznie i podszedłem do bufetowej.

— Dobrze pan zrobił, że nie dał jej grosza. Codziennie tu żebrze. Szkoda patrzeć, co z niej zostało — westchnęła kobieta, kręcąc głową. — A była taka ładna… Miłość potrafi zniszczyć. Kawę z pączkiem może?

— Nie, dziękuję. Muszę dostać się do wsi Majów. Gdzie tu stają autobusy?

— Dziś już nic nie będzie. Rano o piątej trzydzieści jest jeden. — Kobieta zauważyła moje niezadowolenie. — Za to pod dworcem zawsze kręci się kilku prywatnych kierowców. Wożą ludzi po okolicy, choć biorą słono.

— Dzięki. — Przestawiłem ciężką sportową torbę i wyszedłem.

Na dworze szybko zapadł zmrok. Wyciągnąłem telefon i wybrałem numer, ale nikt nie odebrał.

Nagle przed dworcem zatrzymało się srebrne Polonezy, z którego wyskoczyła dziewczyna i przebiegła obok mnie do środka. Wydała mi się dziwnie znajoma. Skąd? Pierwszy raz byłem w tych stronach. Wróciłem do środka. Dziewczyna rozmawiała z bufetową. Podszedłem bliżej.

— Może herbatkę? — pytała bufetowa.

— Dzięki, ciociu Haniu, już jadę. — Dziewczyna odwróciła się i wpakowała prosto we mnie. — Przepraszam, nie zauważyłam pana.

Zobaczyłem niebieskie oczy jak jeziora i dołeczki w pulchnych policzkach. Nigdy nie widziałem tak pięknej dziewczyny.

— A właśnie, Wacek jedzie do Majowa. Wacek, podwieź chłopaka! — zawołała bufetowa.

Dziewczyna przyjrzała mi się uważnie.

— Do widzenia, ciociu Haniu. Chodźmy — skinęła głową i ruszyła do wyjścia.

Ledwie za nią nadążyłem. Otworzyła drzwi od strony pasażera i wyciągnęła ogromną torbę.

— Pomożę pani — sięgnąłem ręką.

— Nie trzeba. To welon i kwiaty — uśmiechnęła się, a dołeczki w jej policzkach stały się jeszcze głębsze. — Lepiej niech pan otworzy tylne drzwi.

Włożyła torbę na siedzenie i spojrzała na mnie.
— Wsiadaj pan.

— Chwileczkę. Pani jest Weronika! Myślałem, skąd znam pani twarz. Na żywo jest pani jeszcze piękniejsza — dodałem szybko, widząc jej zdziwienie. — Przyjechałem na ślub pana ze Staszkiem. Służyliśmy razem. Tylko on mnie nie spotkał i nie odbiera telefonów.

— Bo dziś ma kawalerskie — znów pojawiły się dołeczki.
— Widziałem panią na zdjęciu, Staś mi pokazywał — dodałem.

Samochód jechał wąską drogą przez las. Światło reflektorów odpychało ciemność, zaganiając ją między drzewa.

— Nie boi się pani jeździć sama nocą przez las? — spytałem.

— Nie. I rzadko mi się zdarza. Dziś tylko Staś nie mógł pojechać ze mną do miasta.

— A we wsi nie ma kwiatów? — zaciekawiłem się.

— Są, ale to bukiet ślubny. Chciałam coś wyjątkowego. — Weronika skupiła się na drodze.

— Jak szybko, ze ślubem. Tylko rok po wojsku. — Zreflektowałem się, że wtrącam się nie w swoje.

— Umówiliśmy się ze Staszkiem jeszcze przed wojskiem, że jak wróci, to się pobierzemy — odpowiedziała wesoło.
Nie mogłem oderwać wzroku od jej dołeczków.

— Więc pani wychodzi za mąż z obowiązku? A nie z miłości? — spytałem cicho.

— Z miłości też — odparła, nie zauważając mojego tonu.

Przez chwilę jechaliśmy w milczeniu.

— Świetnie pani prowadzi — przerwałem ciszę.

— Staś nauczył mnie jeszcze w szkole. Gdzie pana wysadzić we wsi? W hotelu?

— Pewnie — odparłem.

— Wie pan co? Zawiozę pana prosto do knajpy, na kawalerskie, a tam się pan dogada ze Staszkiem — zaproponowała.

— Do knajpy z torbą trochę niezręcznie — zawahałem się.

— To ja ją zabiorę do siebie. Rano pan odbierze. Więc do knajpy? — rzuciła mi szybkie spojrzenie.

— Do knajpy — uśmiechnąłem się, zgadzając.

Patrzyłem na uciekającą przed światłem reflektorów ciemność i myślałem o tym, jak u Staszka widziałem zupełnie inne zdjęcie.

— Kto to? — spytałem, patrząc na rudowłosą dziewczynę z zalotnym spojrzeniem.

— Podoba się? — skrzywił się Staś. — Zapomnij. — I wyrwał zdjęcie z moich rąk.

— Weronika jest ładniejsza — powiedziałem wtedy.

Staś nie odpowiedział. A wieczorem w koszarach opowiadał, ile miał dziewczyn przed wojskiem. „Palcem kiwnę, a już leci” — przechwalał się, uśmiechając się krzywo.

Staś to dobry chłopak, ale jego przechwałki działały mi na nerwy. Żal mi było Weroniki. Będzie ją zdradzał, zrujnuje jej życie. Miesiąc temu nagle zadzwonił i zaprosił na ślub. Czemu nie spotkać się z kolegą z wojska? Tym bardziej że kilka razy dzwonił, przypominał.

— Dobra, mówmy po imieniu — zaproponowałem.

— Jasne — zgodziła się bez wahania.

Wysadziła mnie przed knajpą. Światło z okien padało na ulicę. Weronika podała adres, poprosiła, żebym pilnował StOtworzyłem drzwi knajpy i zobaczyłem Staszka zataczającego się przy barze, a wtedy zrozumiałem, że moje życie zmieni się na zawsze.