Bez swojego faceta, więc skoczyłaś na obcego? Przyjaciółka? Żebyś już nigdy więcej nie postawiła nogi w moim domu – wściekła się…

— Swojego chłopa nie masz, to się rzucasz na cudzego? Przyjaciółka, nie ma co! Żeby twoja noga nigdy więcej nie postała w moim domu — warknęła Kasia.

Wysiadać z autobusu nie miała ochoty. Ewa mieszkała na osiedlu nowych bloków, gdzie komunikacja miejska jeszcze nie docierała. Od przystanku do domu było daleko, a na dodatek taka pogoda. Trudno, przy okazji wstąpi do sklepu. Obiecywali otworzyć market w sąsiednim budynku, ale kiedy to nastąpi? Trzeba będzie zapłacić za wczorajsze lenistwo — lodówka niemal pusta.

Ewa wysiadła i nie zdążyła zrobić dwóch kroków, gdy podmuch wiatru zerwał jej kaptur, cisnął w twarz kosmyk włosów wraz z garścią kłującego śniegu. Zdawało się, że wiatr dmie naraz ze wszystkich stron, próbując zasypać jej oczy.

Naciągnęła kaptur niżej, podtrzymując go dłonią pod brodą, zgarbiona, z pochyloną głową, jak staruszka. Tuż przed sklepem omal nie puściła się biegiem, tak bardzo chciała schronić się przed wichurą.

W końcu drzwi zatrzasnęły się za nią, a Ewa znalazła się w względnej ciszy sklepowej hali. Odrzuciła kaptur, strzepnęła włosy. Wzięła koszyk i ruszyła między półkami. Brała tylko to, co niezbędne, by zmieściło się w jednej torbie. Resztę kupi jutro. W końcu czekała ją droga do domu, a jedna ręka musiała być wolna, by przytrzymywać kaptur.

Zauważyła przed sobą młodą kobietę z wózkiem, za który trzymał się chłopiec około sześciu lat, podobny do astronauty w grubym kombinezonie. Kobieta pchała wózek, w drugiej ręce dzierżąc koszyk. Szli wolno, nie dało się ich wyminąć. Ewa skręciła w inną alejkę. Wzięła butelkę mleka i ruszyła ku stoiskom z pieczywem.

I znów przed sobą ujrzała tę samą kobietę z wózkiem. Już chciała się wymknąć bocznym przejściem, gdy z wózka wypadła mała pluszowa zabawka. Ewa podniosła ją.

— Proszę pani, zgubiła pani! — zawołała.

Kobieta przystanęła, spojrzała.

— Proszę… — Ewa wyciągnęła zabawkę i nagle rozpoznała w kobiecie swoją dawną koleżankę ze szkoły. — Kasia! — wykrzyknęła radośnie.

— Ewka! — ucieszyła się Katarzyna.

— Szłam i myślałam: jaka desperatka w taką pogodę ciągnie dzieci do sklepu — powiedziała Ewa.

— Mieszkam w tym samym bloku. Wpadłam po mleko, a tu brakuje, kasza się skończyła. Chciałam szybko sama wyjść, ale Julka rozkaprysiła się, Tomek sobie nie poradził. No i cała ekipa wyruszyła.

Na języku kołatało się pytanie o męża, ale Ewa się powstrzymała. Nie wypada od razu wypytywać. Pewnie jeszcze w pracy.

— Mój pomocnik — dumnie wskazała Katarzyna chłopca.

— Ile ma lat?

— Sześć. Od jesieni idzie do szkoły.

— Chodźmy już, chcę dokończyć bajkę — mruknął Tomek, patrząc na matkę wymuszająco.

— Poczekaj chwilę — odparła Kasia stanowczo. — Przepraszam, Ewka, widzisz, nie należę do siebie. Zapisz mój adres i numer.

Ewa pośpiesznie sięgnęła po telefon.

— Dzwoń, pogadamy. Dzieci zazwyczaj śpią od dziesiątej — dodała Katarzyna, kierując się do kasy.

— Czekaj, a zabawka? — zawołała za nią Ewa.

Katarzyna coś szepnęła synowi. Tomek podbiegł, zabrał różowego królika, wrócił do matki. Kasia skinęła głową i poszła dalej, gderząc, że nie podziękował.

„O rany, nigdy bym nie pomyślała, że Kasia będzie miała dwójkę dzieci. Jak ona sobie radzi? Ja bym się nie odważyła w taką zamieć…” — myślała Ewa, stojąc w kolejce.

„Dlatego nie masz ani męża, ani dzieci” — odezwał się w niej wewnętrzny głos.

W domu usmażyła jajecznicę. Nie chciało się jej gotować niczego bardziej skomplikowanego. Poza tym było już za późno na obfity posiłek. Gdy czekała, aż zagotuje się woda w czajniku, rozglądała się po nowej kuchni. Kupiła mieszkanie pół roku temu i była z tego dumna.

W pokoju stały tylko szafa, telewizor i sofa, przez co wydawał się pusty i nieprzytulny. Ale kuchnię urządziła od razu. Kuchnia to serce domu. Spędzała tu większość czasu. Teraz wpadała tylko, by szybko coś przygotować i jeść przed telewizorem. Ale kiedyś będzie miała rodzinę: męża, dzieci. I stanie się taką samą „kurnikową mamą” jak Kasia. Ewa westchnęła.

W matowych frontach szafek odbijało się światło lampy. Gdy czajnik zagwizdał, zerwała się, by go wyłączyć. Po kolacji zaniosła naczynia do zlewu. Stanęła przy oknie, patrząc na migające w ciemności światła samochodów, przypominające świąteczne girlandy. W oknach sąsiednich bloków świeciły się kwadraty. Ludzie siedzieli razem przy stołach, jedli, rozmawiali. Może ktoś teraz też patrzy przez okno i myśli to samo.

Przypomniała sobie Katarzynę. Pewnie nie miała czasu stać tak jak ona. Dwoje dzieci. A zawsze mówiła, że będzie miała tylko jedno albo w ogóle.

— Nie zamierzam tracić życia na niewdzięczne bachory, które wyrosną i odejdą, a ja zostanę sama na starość. Nie, dziękuję. Będę żyć pełnią życia. Niech inni się rozmnażają — mawiała Kasia w liceum.

Ewa wtedy się sprzeciwiła, mówiąc, że dzieci to nasza kontynuacja, sens życia.

— No to sobie rób, na zdrowie — odparła Kasia.

Ewa mieszkała tylko z matką. Zmarła rok temu. Ojciec gdzieś był, ale od dawna miał nową rodzinę. Gdyby miała rodzeństwo, nie byłoby tak samotnie. Tak, każdy marzy o tym, czego mu brakuje.

Ona — o braciach, siostrach, potem o dzieciach. A została zupełnie sama. Kasia miała rodziców i dwóch braci. Była najstarsza. Może dlatego nie marzyła o dzieciach — miała dość niańczenia młodszych?

Cokolwiek byśmy planowali, wychodzi na odwrót. Widocznie programu, który ktoś w nas zapisał, nie oszukamy. Ewa umyła naczynia i wróciła do pokoju. Zaczął się wieczorny film. Patrzyła, nie skupiając się na fabule, wciąż myśląc o Katarzynie, wspEwa położyła dłoń na brzuchu i uśmiechnęła się do odbicia w oknie, wiedząc, że choć życie płata figle, czasem niespodziewanie daje drugą szansę.