Zastanów się, jak dalej żyć, jeśli niewinne dziecko twojego męża trafi do domu dziecka…

Pomyśl, jak dalej będziesz żyła, jeśli niewinne dziecko twojego męża Danka trafi do domu dziecka…

Dzień wolny, można by pospać. Ale Magdalena przeciągnęła się, odrzuciła kołdrę i wstała. Umyła się, zaparzyła świeżą herbatę, piła ją małymi łykami, patrząc przez okno na ponury podwórzec z ogołoconymi drzewami i kałużami po deszczu. Niebo zasnuwała szara, ciężka mgła, lada chwila mógł zacząć padać drobny śnieg.

Ale wyjść trzeba, choćby po to, by wynieść śmieci. Męczyło ją siedzenie w domu i użalanie się nad sobą. Nic się nie zmieni, Krzysztofa nie wróci. Gdzieś w środku czuła pustkę, której – choć się starała – nie potrafiła niczym wypełnić. Czas nie leczy ran, tylko zagłusza ból, zaciera wspomnienia. Zmęczyła się łzami, smutkiem, bezradnością. Jak żyć, kiedy go nie ma? Po co?

Poznali się na studiach. Na pierwszym wykładzie usiadł obok niej. Sympatyczny chłopak, patrzył na świat z ciekawością i radością, tak jak ona. Potem razem biegali korytarzami, szukając sal wykładowych. W przerwach pędzili do stołówki.

Na piątym roku rozumieli się bez słów, jak małżeństwo żyjące razem od lat.

— Jak ja bez ciebie żyć będę? Nie wyobrażam sobie. Zdamy egzaminy i się rozejdziemy. Słuchaj, może nie rozstawajmy się? — zapytał kiedyś Krzysztof.

— I co proponujesz? — odparła Magdalena.

— Wyjdź za mnie.

— To oświadczyny? — spoważniała. — Myślałam, że nigdy tego nie usłyszę. A teraz zgoda.

— Naprawdę? — ucieszył się.

— Czego się cieszysz? Do małżeństwa potrzeba czegoś więcej niż chęci bycia razem. Potrzeba miłości.

— Przez te lata zrośliśmy się. Kto ci powiedział, że cię nie kocham? A ty? Kochasz mnie?

Magdalena wiele razy zadawała sobie to pytanie. I zawsze odpowiadała, że kocha. Umarłaby, gdyby Krzysztof zakochał się w innej. Pod koniec sierpnia wzięli ślub. Ona mieszkała z rodzicami, on przyjechał do Warszawy na studia z małego miasteczka.

Rodzice obojga zebrali pieniądze i kupili im kawalerkę. Oboje postanowili odłożyć decyzję o dziecku. Magdzie wydawało się to jak gra. Ale czas płynął, byli razem i szczęśliwi. Dwa lata później Krzysztof z przyjacielem otworzyli małą firmę.

Magda nie chciała ryzykować, została na dotychczasowej pracy. Gdyby im nie wyszło, ona miałaby stały dochód. Ale Krzysztofowi i Jarosławowi się udało. Magdalena też przeszła do pracy u męża. Zajęła się księgowością, by uniknąć niespodzianek.

Po dwóch latach kupili większe mieszkanie, samochód, jeździli na wakacje za granicę. Przywozili stamtąd masę zdjęć i filmów. Po śmierci męża Magda usunęła je z komputera. Nie potrafiła na nie patrzeć, bo zaraz zalewała się łzami.

Pamiętała tamten przeklęty dzień w najmniejszych szczegółach. Był weekend. Jedli śniadanie. Nagle Krzysztof odebrał telefon i zaczął się gorączkowo zbierać.

— Gdzie idziesz? — spytała.

— Jarek nawalił, klient się wkurzył, chce zwrotu pieniędzy. Muszę jechać. — Pocałował ją w drzwiach na pożegnanie i wyszedł.
Gdyby wiedziała, że to ostatni raz go widzi. Nie miała żadnych przeczuć. Potem żałowała, że pozwoliła mu wyjść samemu.

Godzinę później zadzwoniła policja. Powiedzieli, że Krzysztof miał wypadek i żeby przyjechała do szpitala. Natychmiast wsiadła w taksówkę. Gdyby zginął, powiedzieliby jej to od razu. Wierzyła, że żyje, dopóki kapitan nie zaprowadził jej do kostnicy.

Z jego śmiercią skończyło się życie Magdy. Pogrzebem zajął się Jarek. Powiedział, żeby się nie martwiła, nie spieszyła do pracy, dała sobie czas…

Magda przebrała się. Całe przedpołudnie chodziła w szortach i koszulce. Krzysztof uwielbiał, gdy tak po domu chodziła. Mówił, że wygląda seksownie.

Minęły dwa miesiące, czas przestać się chować. Musiała wziąć się w garść. Teraz była współwłaścicielką firmy męża. Jutro poniedziałek, dobry moment, by zrobić pierwszy krok. Jeśli nie podoła, zaproponuje Jarkowi wykup jego udziału, wyjedzie gdzieś na odpoczynek, a potem znajdzie inną pracę.

Wyszła na zewnątrz, zabierając śmieci. Pogoda okazała się cieplejsza, niż sądziła przez okno. Wyrzuciła worek i postanowiła się przejść. Zmarzła, weszła do sklepu i wyszła z nową sukienką w kolorze chabrowym. Nie mogła się oprzeć. W czymś trzeba iść do pracy, a stare sukienki wisiały na niej jak na wieszaku.

Przyjaciółka Agnieszka mówiła, że gdyby to ona zginęła, a nie Krzysztof, on nie zamknąłby się w czterech ścianach. Magda się wtedy zgodziła. Przeżywałby, ale pracował dalej, firma wymagała uwagi. Mężczyźni są inni, mniej czuli.

Nazajutrz w biurze oprócz komplementów dostała współczujące spojrzenia i szepty za plecami. Dokumentów i umów było tyle, że ręka bolała od podpisów. Najpierw czytała uważnie, ale szybko się zmęczyła i tylko przebiegała wzrokiem po tekście.

Do domu wracała autobusem. Samochód Krzysztofa po wypadku nadawał się tylko na złom. Zrobiło się jej gorąco, wysiadła dwie przystanki wcześniej i szła pieszo. Lekki, niebieski szalik łopotał na wietrze. Zaraz przejdzie skwer i będzie w domu.

— Patrzcie ją, wystroiła się. Pieniądze po mężu dostała, to może się stroić. A że dziecko z głodu przymiera, to już jej problem — usłyszała za sobą i zatrzymała się.

Na ławce siedziała staruszka i patrzyła na nią.

— Do mnie? — spytała Magda.

— Do ciebie, a do kogo? — Kobieta rozejrzała się. — Nikogo więcej tu nie ma.

— Pani mnie zna?

— Magda Bożena Nowakowska. Mąż, Krzysztof Marek Nowakowski. Tak? To do ciebie mówię. — Kobieta wbiła w nią czarne, przenikliwe oczy.

— Jakie dziecko głoduje? — Powinna odejść, nie rozmawiać z wariatką, ale ciekawość zwyciężyła. Podeszła bliżej.

— JMagda wzięła głęboki oddech, schowała adres do kieszeni i ruszyła przed siebie, postanawiając, że nie da się złamać ani oszukać – wiedziała już, że prawda wyjdzie na jaw, a ona będzie walczyć o sprawiedliwość dla Krzysztofa i spokój dla siebie.