Przemyśl, co dalej, jeśli niewinne dziecko twojego męża trafi do domu dziecka…

Pomyśl, jak żyć dalej, jeśli niewinne dziecko twojego męża Daszka trafi do domu dziecka…

Wolny dzień, można by się wylegiwać. Ale Agnieszka przeciągnęła się, odrzuciła kołdrę i wstała. Umyła twarz, zaparzyła świeżą herbatę, piła ją małymi łykami, spoglądając przez okno na smętny podwórek z ogołoconymi drzewami i kałużami po deszczu. Niebo zasnute szarą, ciężką chmurą – lada chwila może posypać się drobny śnieg.

Ale wyjść trzeba, choćby po to, by wynieść śmieci. Męczyło ją siedzenie w domu i użalanie się nad sobą. Nic już nie zmieni tego, że Wojtka nie ma. Kiedy umiera bliska osoba, czujesz, jakby część ciebie odeszła razem z nią. Agnieszka czuła pustkę, której, mimo starań, nie potrafiła wypełnić. Czas nie leczy – zagłębia ból, zaciera wspomnienia. Była zmęczona łzami i rozpaczą. Jak żyć dalej bez Wojtka? Po co?

Poznali się na studiach. Na pierwszym wykładzie usiadł obok niej. Sympatyczny chłopak, ciekawy świata, tak jak ona. Potem razem biegali po korytarzach, szukając sal, wspólnie uciekali na obiady do stołówki.

Na piątym roku rozumieli się bez słów, jak małżeństwo po latach.

— Jak ja będę bez ciebie żył? Nie wyobrażam sobie. Zdamy sesję i rozlecimy się po świecie. Słuchaj, a może nie rozstawać się? — spytał kiedyś Wojtek.

— I co proponujesz? — odpowiedziała pytaniem Agnieszka.

— Wyjdź za mnie — wyrzucił z siebie.

— To oświadczyny? — spoważniała. — Myślałam, że nigdy tego nie usłyszę. A tak… zgadzam się.

— Serio? — ucieszył się.

— Z czego się cieszysz? Do małżeństwa potrzeba więcej niż chęci. Trzeba się kochać.

— Zżyliśmy się przez te lata. Kto powiedział, że cię nie kocham? A ty? Kochasz mnie?

Agnieszka wiele razy zadawała sobie to pytanie. I zawsze odpowiadała: tak. Umarłaby, gdyby Wojtek zainteresował się inną. Pod koniec sierpnia wzięli ślub. Agnieszka mieszkała z rodzicami, on przyjechał do miasta na studia z małej miejscowości.

Rodzice obojga zebrali pieniądze i kupili im kawalerkę. Oboje zgodnie postanowili odłożyć dziecko na później. Agnieszce wydawało się to nierealne, jak zabawa. Ale czas mijał, byli razem i szczęśliwi. Dwa lata później Wojtek z kolegą Tomkiem otworzyli małą firmę.

Agnieszka nie chciała ryzykować, została w swojej pracy. Gdyby im nie wyszło, przynajmniej ona miałaby stały dochód. Ale firmie Wojtka i Tomka się udało. W końcu i ona do nich dołączyła, zajmując się księgowością, by uniknąć niespodzianek.

Po kolejnych dwóch latach kupili duże mieszkanie, samochód, wyjeżdżali na wakacje za granicę. Przywozili stamtąd góry zdjęć i nagrań. Po śmierci męża Agnieszka usunęła je wszystkie z komputera. Nie mogła na nie patrzeć – zaraz zalewała się łzami.

Pamiętała tamten dzień do najmniejszego szczegółu. Był weekend, jedli śniadanie. Nagle Wojtek odebrał telefon i zaczął się gorączkowo pakować.

— Gdzie? — spytała.

— Tomek nawalił, klient się wycofuje. Muszę jechać. — Pocałował ją w policzek i wyszedł.
Gdyby wiedziała, że to ostatni raz go widzi. Nie miała żadnych przeczuć. Potem żałowała, że go puściła.

Godzinę później zadzwoniła policja. Wojtek miał wypadek, musiała przyjechać do szpitala. Wzięła taksówkę, wierząc, że żyje… dopóki kapitan nie zaprowadził jej do kostnicy.

Śmierć Wojtka zakończyła jej życie. Pogrzebem zajął się Tomek. Mówił, żeby się nie spieszyła z powrotem do pracy, dała sobie czas…

Agnieszka przebrała się. Cały ranek chodziła w szortach i koszulce. Wojtek mówił, że tak wygląda seksownie.

Minęły ponad dwa miesiące. Czas wyjść z domu. Musi wziąć się w garść. W końcu jest współwłaścicielką firmy męża. Jutro poniedziałek – pora zrobić pierwszy krok. A jeśli nie da rady, zaproponuje Tomkowi wykupienie jej udziału, wyjedzie gdzieś odpocząć, potem znajdzie inną pracę.

Wyszła z workiem śmieci. Na ulicy nie było tak zimno, jak wyglądało przez okno. Wyrzuciła śmieci i postanowiła się przejść. Zmarzła, weszła do sklepu… i wyszła z nową sukienką w kolorze chabru. Nie mogła się oprzeć. Musi w czymś iść do pracy, a stare sukienki wisiały na niej jak na wieszaku.

Przyjaciółka Kasia mówiła kiedyś, że gdyby to ona zginęła, a nie Wojtek, on nie zamknąłby się w czterech ścianach. Agnieszka się z nią zgodziła. Wojtek by cierpiał, ale wróciłby do pracy – firma wymaga uwagi. Faceci są inni, mniej uczuciowi.

Następnego dnia w biurze Agnieszka usłyszała współczujące szepty. Tyle dokumentów czekało na podpis, że ręka bolała. Z początku czytała uważnie, potem tylko przelatywała wzrokiem.

Wracała autobusem. Samochód Wojtka nie nadawał się do naprawy. Zrobiło się gorąco, wysiadła dwie przystanki wcześniej. Lekki, niebieski szal powiewał na wietrze. Zaraz przejdzie skwer i będzie w domu.

— Patrzcie, jak się wystroiła. Pieniądze po mężu mają, to i stroić się mogą. A że dziecko głoduje, to już ich nie obchodzi.

Agnieszka przystanęła. Na ławce siedziała kobieta około siedemdziesięciu lat, patrząc na nią.

— Do mnie? — spytała.

— Do ciebie, a do kogo? — Kobieta rozejrzała się. — Nikogo więcej tu nie ma.

— Zna mnie pani?

— Jesteś Agnieszka Szymańska. Wojtek Szymański był twoim mężem. Tak? Więc do ciebie mówię. — Kobieta wbiła w nią czarne, błyszczące oczy.

— Jakie dziecko głoduje? — Agnieszka powinna już iść, ale ciekawość zwyciężyła. Podeszła bliżej.

— Jego dziecko. Twojego męża. — Kobieta prychnęła.

— Co pani plecie? My z Wojtkiem nie mieliśmy dzieci! — oburzyła się.

— Nie mówię o waszym. Mówię o jego. Usiądź, bo się przewrócisz.

Agnieszka posłusznie przysiadła na brzegu ławki.

— Twój mąż romansował z moją sąsiadką Dąbrówką. Jak zaszła w ciążę, powiedziała mu.Agnieszka wyjęła telefon i postanowiła sprawdzić prawdę, zanim osądzi nieżyjącego męża – bo w końcu nawet w największym bólu warto zachować czujność i nie dać się wykorzystać ludzkiej podłości.