Zasłużona Radość

Zasłużone szczęście

Weronika wróciła z pracy, przebrała się i napiła herbaty. Kolację było jeszcze za wcześnie gotować, zdąży. Krzysztof miał wrócić za jakieś dwie godziny. Wzięła książkę, położyła się na kanapie i z rozkoszą wyprostowała nogi. Cały dzień spędziła na obcasach.

Weronika pracowała jako nauczycielka w szkole podstawowej. Zawsze wyglądała schludnie, z krótką, staranną fryzurą. Ubierała się w eleganckie garsonki i skromne sukienki – taki był szkolny dress code. Codziennie musiała spotykać się z rodzicami uczniów, a oni byli różni: jedni biedniejsi, inni bardziej zamożni. Starała się nie wyróżniać przy tych pierwszych, ale też nie ginąć w tłumie tych drugich. Przez lata nauczyła się mówić wyraźnie i spokojnie, nie podnosząc głosu. Dzieci i rodzice ją szanowali.

Po kilku stronach oczy Weroniki zaczęły się kleić. Przymknęła je i niespostrzeżenie drzemnęła. Obudził ją dźwięk książki upadającej na podłogę. Usiadła, przetarła oczy, pochyliła się, by podnieść lekturę, gdy nagle rozległo się pukanie do drzwi. Krzysztof miał klucz, a do jego powrotu było jeszcze daleko. Pukanie powtórzyło się, krótkie i niepewne.

Weronika spojrzała w lustro w przedpokoju, poprawiła rozwichrzone włosy i otworzyła drzwi.

Na progu stał Tadeusz, przyjaciel i kolega Krzysztofa.

– Cześć, Weronika.

– Cześć, Tadku. Krzysztof jeszcze nie wrócił z pracy – powiedziała.

– Wiem. Właściwie to przyszedłem do ciebie – Tadeusz przestępował z nogi na nogę.

– Wejdź – Weronika odstąpiła na bok, wpuszczając go.

Zdjął płaszcz, powiesił go na wieszaku, szalik wsadził w rękaw. Potem zrzucił buty. Weronika patrzyła na niego, zastanawiając się, co mogło go do niej sprowadzić. Czy coś się stało Krzysztofowi?

Tadeusz poprawił marynarkę i spojrzał na Weronikę, czekając na zaproszenie do pokoju.

– Chodź do kuchni – powiedziała.

Jak wszyscy wiedzą, najlepsze rozmowy toczą się w kuchni.

Tadeusz wszedł pierwszy i usiadł przy stole. Weronika podeszła do kuchenki, włączyła palnik pod czajnikiem. Ten natychmiast zaczął szumieć.

– Herbatę czy kawę? – zapytała, odwracając się do Tadeusza.

– Herbaty nie odmówię – odparł.

Weronika wyjęła z szafki filiżankę. Wazonik z ciastkami i cukierkami już stał na stole. Niedawno zagotowana woda w czajniku niemal od razu zaczęła wrzeć, oznajmiając to głośnym gwizdem.

Nalała herbatę i przysunęła do Tadeusza wazonik z cukierkami. Usiadła naprzeciwko.

– A ty nie napijesz się ze mną? – zapytał Tadeusz, wyraźnie czując się nieswojo.

– Przecież nie przyszedłeś bez powodu. Coś się stało? Z Krzysztofem? – zamiast odpowiedzieć, spytała Weronika.

– Żyje i ma się dobrze, twój Krzysztof – Tadeusz opuścił wzrok, udając, że wybiera cukierek.

– Mów – niecierpliwie poprosiła.

– Od dawna chciałem ci powiedzieć… – Tadeusz wziął cukierek i zaczął przyglądać się papierkowi. – Jesteś kobietą atrakcyjną, mądrą, gospodynią jak marzenie… – zaczął, rozwijając cukierek. – Nie chciałem wtrącać się w wasze życie. Ale muszę ci otworzyć oczy na Krzysztofa – włożył cukierek do ust i zaczął żuć.

– No? Mam cię proszWeronika spojrzała na Tadeusza, uśmiechnęła się spokojnie i powiedziała: „Dziękuję za troskę, ale nasze szczęście jest już wystarczająco zasłużone, by nikomu go nie oddać.”