Zasłużona radość

Grzegorz wrócił z pracy, przebrał się i napił herbaty. Kolację mógł przygotować później – miał jeszcze czas. Justyna miała wrócić za jakieś dwie godziny. Wziął książkę, położył się na kanapie i z przyjemnością wyprostował nogi. Cały dzień stał na budowie w ciężkich butach.

Grzegorz pracował jako kierownik budowy. Był postawnym mężczyzną z krótko przystrzyżonymi włosami. Nosił proste koszule i spodnie robocze – takie były wymogi na placu. Codziennie musiał rozmawiać z różnymi ludźmi: inwestorami, pracownikami, urzędnikami. Starał się być neutralny, nie wyróżniać się ani zbytnim luzem, ani nadmierną formalnością. Nauczył się mówić spokojnie, bez podnoszenia głosu. Ludzie go szanowali.

Po kilku stronach oczy zaczęły mu się zamykać. Przymknął je i mimowolnie zasnął. Obudził go dźwięk książki upadającej na podłogę. Grzegorz usiadł, przetarł oczy i schylił się, by ją podnieść. W tej samej chwili zadzwonił dzwonek do drzwi. Justyna miała klucz, poza tym jeszcze nie powinna była wrócić. Dzwonek rozległ się ponownie – krótki, nieśmiały.

Grzegorz spojrzał w lustro w przedpokoju, poprawił rozczochrane włosy i otworzył drzwi.

Na progu stał Piotr, przyjaciel i kolega Justyny.

— Witaj, Grzegorz.

— Witaj, Piotrze. Justyna jeszcze nie wróciła — powiedział.

— Wiem. Właściwie… przyszedłem do ciebie. — Piotr przestępował z nogi na nogę.

— Wejdź. — Grzegorz cofnął się, wpuszczając go do środka.

Piotr zdjął kurtkę, powiesił ją na wieszaku, szalik wsunął w rękaw. Potem zdjął buty. Grzegorz patrzył na niego, zastanawiając się, co mogło go tutaj sprowadzić. Czy coś się stało Justynie?

Piotr poprawił marynarkę i spojrzał na Grzegorza, czekając na zaproszenie do środka.

— Chodź do kuchni — powiedział Grzegorz.

Jak wiadomo, najlepsze rozmowy toczą się przy kuchennym stole.

Piotr wszedł pierwszy i usiadł. Grzegorz podszedł do kuchenki, włączył czajnik. Ten natychmiast zaczął gwizdać.

— Herbatę czy kawę? — zapytał, odwracając się do Piotra.

— Herbatę chętnie — odparł tamten.

Grzegorz wyciągnął z szafki filiżankę. Pudełko z ciasteczkami i cukierkami już stało na stole. Czajnik szybko zaszumiał, sygnalizując gotowość.

Nalał herbatę i przesunął w stronę Piotra cukierki. Usiadł naprzeciw.

— Ty nie napijesz się? — Piotr wyraźnie czuł się nieswojo.

— Nie przyszedłeś tu bez powodu. Coś się stało? Z Justyną? — zamiast odpowiedzieć, spytał Grzegorz.

— Twoja Justyna żyje i ma się dobrze. — Piotr spuścił wzrok, udając, że wybiera cukierka.

— Mów wreszcie — niecierpliwie poprosił Grzegorz.

— Dawno chciałem ci powiedzieć… — Piotr wziął cukierek i przyglądał się papierkowi. — Jesteś porządnym facetem, dobrym mężem… — zaczął, rozwijając cukierek. — Nie chciałem się wtrącać, ale muszę ci otworzyć oczy na Justynę. — Włożył cukierek do ust i zaczął go żuć.

— No? Mam cię przysłowiowym kleszczem ciągnąć? — Grzegorz tracił cierpliwość.

— Nieprzyjemnie mi to mówić… — Piotr głośno popił herbaty.

— Mów w końcu.

— Justyna ma kochanka — wyrzucił z siebie Piotr i zakrztusił się cukierkiem.

Grzegorz poderwał się, pochylił przez stół i klepnął go po plecach. Potem usiadł i roześmiał się.

— Nie zrozumiałeś, co powiedziałem? Nie wierzysz? Czy może już wiedziałeś? — Piotr był wyraźnie zmieszany.

— Uff, a ja myślałem, że coś poważnego — odparł Grzegorz, śmiejąc się.

Teraz przyszła kolej na Piotra, by się zdziwić.

— No i co? Justyna jest atrakcyjną kobietą, w pełni życia — powiedział Grzegorz. — A tobie co do tego? Przecież jesteście przyjaciółmi, a przyjaciele nie zdradzają. Sam ile razy chodziłeś na lewo? — zimno spojrzał na Piotra.

— Sam swoją rodzinę rozpuściłeś, a teraz przyszedłeś moją niszczyć? — oburzył się Grzegorz i nawet wstał od stołu.

— Przyszedłem cię ostrzec. Dbasz o nią, pracujesz, gotujesz, pierzesz. Sam jesteś ideałem. A ona cię nie docenia. — Piotr wybełkotał, czerwieniejąc albo ze wstydu, albo od gorącej herbaty.

— Już się naległeś? To teraz wynoś się. Justyna zaraz wróci — ostro rzucił Grzegorz.

— Pójdę, ale pomyśl, co ci powiedziałem. Dobrze się zastanów. Ostrzegłem cię…

— Idź już, dobrodzieju — przynaglił go Grzegorz.

Piotr szybko wycofał się do przedpokoju. Rozglądał się nerwowo za łyżką do butów. Nie znalazłszy jej, z jękiem schylił się i zaczął wkładać buty. Grzegorz stał, skrzyżowawszy ręce na piersi, oparty o framugę. Patrzył zimno i niecierpliwie.

Piotr jakoś się obuł, zerwał kurtkę z wieszaka i podeszGrzegorz zamknął drzwi, westchnął głęboko i uśmiechnął się, bo Justyna właśnie wchodziła do domu z torbami pełnymi zakupów i bukietem kwiatów – jej uśmiech od razu rozwiał wszystkie wątpliwości.