W deszczowy wieczór października…

Pewnego październikowego wieczoru, gdy deszcz zacinał niemiłosiernie, nabożeństwo w kościele dobiegło końca. W świątyni było niewielu wiernych — większość zrezygnowała z wyjścia, gdy zaczął się deszcz, który miejscami przechodził w mokry śnieg.

Kościół powoli pustoszał. Ludzie wychodzili, raz po raz otwierając drzwi, a od przeciągów płomienie świec na lichtarzach tańczyły nerwowo, kopcąc cienkimi smugami dymu. W końcu ucichł szelest butów po posadzce. Została tylko Halina.

Wyszła zza lady kościelnego sklepiku i przeszła się po opustoszałej świątyni, gasząc świece i strzepując pędzelkiem wosk z lichtarzy. Potem zgasiła wszystkie lampki przed ikonami. Przez wąskie okna z falistymi szybami ledwie przebijało się światło latarni. Świeciła się tylko jedna żarówka nad świecowym stoiskiem, a jej blask odbijał się w pozłacanych ramach najbliższych świętych obrazów.

Z lewej nawy wyszedł ksiądz Kazimierz, narzuciwszy na sutannę czarną kurtkę.

— Woźny już przyszedł? — zapytał, zatrzymując się obok Haliny.

— Jeszcze nie. Coś przekazać?

— Nie. Do jutra. — Skinął głową na pożegnanie i ruszył ku drzwiom.

Halina wzięła wiadro z wodą i mopa, zaczęła myć podłogę. Lubiła przychodzić rano do czystego kościoła. Nagle znów powiał przeciąg, a ciężkie drzwi z cichym łoskotem zatrzasnęły się. Halina obejrzała się. Woźny przeżegnał się od drzwi, kiwnął jej głową i przeszedł obok do swojej przykościelnej izdebki. Halina nigdy nie słyszała jego głosu, choć ksiądz Kazimierz zapewniał, że nie jest niemy.

Odstawiła wiadro i mopa, ubrała się, raz jeszcze spojrzała po kościele, sprawdzając, czy wszystkie lampki zostały pogaszone, zatrzymując wzrok na każdej ikonie i szeptem powtarzając: „Święty Józefie, módl się za nami”, „Matko Boża, wspomagaj nas”, „Panie Jezu, Synu Boży…”.

— Wychodzę! — krzyknęła w stronę woźnego.
Głos rozległ się echem pod sklepieniem.

Halina zgasiła światło i pchnęła ciężkie drzwi. Na schodach przystanęła, nasłuchując. Kroków nie było słychać, ale zgrzytnął zasuw — woźny zamknął drzwi od wewnątrz. I wtedy Halina usłyszała pisk tuż obok.

Spojrzała pod nogi, spodziewając się zobaczyć szczeniaka lub kotka skulonego przed deszczem pod daszkiem, ale zamiast tego dostrzegła biały zawiniak, z którego dobiegało ciche kwilenie.

— Dziecko?! Któż to cię tu zostawił? — Pochyliła się i podniosła niemal nieważki pakunek, odchyliła róg kocyka i ujrzała pomarszczoną, maleńką buzię.

— Boże, chyba matka bez serca, skądże cię tu w taką pogodę wyrzuciła. Jak to możliwe, że nikt cię nie zauważył? Albo dopiero co przynieśli?

*„I co ja z tobą zrobię? Stukać do drzwi kościoła? Wezwać policję i karetkę?”* To byłoby rozsądne, ale ulegając impulsowi, Halina postanowiła zabrać dziecko do domu i stamtąd zadzwonić do księdza Kazimierza po radę, wspólnie zdecydować, co z podrzutkiem.

Zeszła ze schodów i zanim zrobiła kilka kroków, z ciemności wyłoniła się kobieta.

— Oddajcie! — krzyknęła i wyrwała Halinie zawiniak.

Po głosie widać było, że ta „bezsercowa matka” była bardzo młoda.

— Twoje dziecko? To grzech — porzucić je. A nużby zachorowało? — powiedziała surowo Halina.

— Nie porzuciłam, tylko na chwilę zostawiłam — odparła dziewczyna, łkając.

— To czego do kościoła nie weszłaś? — złagodniała nieco Halina.

Nieszczęsna matka nie odpowiedziała, odwróciła się i ruszyła przed siebie, tuląc dziecko.

— Masz gdzie iść? — krzyknęła za nią Halina.

Młoda kobieta zwolniła i obejrzała się.

— Widać, że nie ma — mruknęła pod nosem Halina. — Czekaj! — zawołała i szybkim krokiem podeszła do dziewczyny. — Widać, że nie masz dokąd pójść. Słuchaj, chodź do mnie. Mieszkam niedaleko. Dziecko marudzi, pewnie mokre albo głodne. I sama przemokłaś. Nie ma sensu w taką pogodę z maluchem po ulicach łazić. Ogrzejesz się, a potem pomyślimy, co dalej. I nie bój się — dodała Halina, czując, jak dziewczyna się spina.

Ale poszła z nią. Widocznie naprawdę nie miała wyjścia. Przez całą drogę Halina nie zamknęła ust ani na chwilę. Opowiadała, że mąż jej zmarł, a dzieci nigdy nie dał Bóg. Że gość nikomu nie przeszkodzi, a dla niej sama radość. Brak rzeczy? Nieważne, sąsiadka niedawno urodziła — pójdzie, pożyczy pieluch, ubranek. Jutro kupi i odda. Mówiła i mówiła, odciągając dziewczynę od czarnych myśli i ochoty do ucieczki.

— No i jesteśmy. Wchodź. — Halina otworzyła drzwi klatki, przepuszczając kobietę z dzieckiem. — Mieszkam na szóstym piętrze…

W windzie zauważyła, że ubranie młodej matki jest całkiem przemoczone, a usta sine z zimna. Wzdrygnęła się w duchu. Pierwsza weszła do mieszkania i zapaliła światło.

— Daj dziecko, rozbierz się. Moje kapcie włóż. Połóż je na kanapie. — Halina przekazała zawiniak matce i sama zaczęła się rozbierać.

Gdy weszła do pokoju, gościówka już rozwinęła córeczkę. Maluch machał cieniutkimi, pomarszczonymi rączkami, otwierał buzię. Halinę zalewała czułość.

— Głodna jest. Przykryj ją, a ja skoczę do sąsiadki, przyniosę pieluchy — powiedziała i wyszła.

— Krysia, pożyczysz mi parę pieluch i ubranek do jutra? — zapytała otwierającą drzwi sąsiadkę.

— Co, dziecko ci się znalazło? — zdziwiła się ta.

— Krewna przyjechała z maleństwem. Dalsza. A torbę z rzeczami ukradli na dworcu — skłamała Halina.

— Wejdź, zaraz dam — odparła Krysia i wkrótce przyniosła całą torbę.

— Tak dużo? — zdumiała się Halina.

— Tam pieluchy i ubranka, z których wyrośliśmy. Bierz, miałam wyrzuW końcu Halina zrozumiała, że tamten październikowy wieczór, gdy znalazła przed kościołem małą Weronikę i jej zrozpaczoną matkę Lidkę, był najszczęśliwszym dniem jej życia.