Proszę, oddaj mi syna. Dam ci wszystko, co zechcesz.

— Proszę, oddaj mi syna. Dam ci wszystko, czego zapragniesz — wyszeptała z ostatnich sił Jadwiga.

— Twój ojciec sobie poradzi. Ma dopiero czterdzieści trzy lata. Myślisz, że będzie wiecznie opłakiwał twoją matkę? Gdzie tam! Statystyki mówią, że samotnych kobiet jest więcej niż mężczyzn. Na pewno jakaś samotnica go sobie przygarnie. Dlatego jedźmy do Warszawy, nie przeszkadzaj ojcu układać sobie życia. Czy chcesz, żeby do końca swych dni był sam?

Mieszkali w małym miasteczku podwarszawskim. Gdy dziewczęta były w drugiej klasie liceum, matka Jadwigi zginęła pod kołami samochodu. Ona i ojciec ciężko przeżywali stratę. Na Jadwigę spadły domowe obowiązki, ale dawała sobie radę, nie zaniedbała nauki i zdała maturę z wysokimi wynikami.

Kinga od zawsze marzyła, by wyjechać z prowincjonalnego miasteczka do stolicy i namawiała Jadwigę, by jechała razem z nią.

— Ojciec wciąż cierpi, nie może pogodzić się ze śmiercią mamy. A jeśli i ja wyjadę? Nie, nie zostawię go samego — opierała się Jadwiga.

— Daj spokój, twój ojciec da sobie radę. Ma dopiero czterdzieści trzy lata! Myślisz, że będzie wiecznie w żałobie? Zaraz jakaś kobieta go sobie upatrzy. Więc jedźmy, nie zawracaj mu głowy. Czy chcesz, żeby umarł w samotności?

Okrutne słowa przyjaciółki zabolały Jadwigę, ale nie można było powiedzieć, by nie było w nich prawdy. W końcu porozmawiała z ojcem.

— Jedź, córko. Nie martw się, poradzę sobie. Warszawa nie jest tak daleko jak Syberia. Jeśli ci się nie spodoba, zawsze możesz wrócić. Co ty tu będziesz robić?

I Jadwiga wyjechała z Kingą do stolicy. Miała dobre oceny, mogła dostać się na studia. Ale Kinga ledwo zdawała z klasy do klasy, dla niej uczelnia była poza zasięgiem. Jadwiga nie chciała zostawić przyjaciółki. Razem zapisały się do szkoły pedagogicznej. Na studia mogła pójść później, zaocznie, gdy już będzie pracować. Mieszkały razem w jednym pokoju w akademiku.

Z początku Jadwiga co weekend wracała do ojca. Ale po Nowym Roku zaczęła zauważać zmiany: był weselszy, zadbany, w lodówce stał garnek z zupą i schabowe. Czyżby sam gotował?

Zakłopotany ojciec wyznał, że to sąsiadka Halina mu ugotowała, no i w ogóle… Jadwiga uspokoiła go, mówiąc, że wszystko rozumie i nic przeciwko temu nie ma, cieszy się, że ojciec znalazł sobie towarzystwo. Zrozumiała, że gdy przyjeżdża, sąsiadka nie zagląda do ich mieszkania.

— Co wy jak dzieci? Żyjcie sobie razem, nie mam nic przeciwko.
Jednak jeździła do domu rzadziej, by nie przeszkadzać.

Kinga lekceważyła naukę, często opuszczała zajęcia, wieczorami imprezowała z chłopakami, czasem nawet nie wracała na noc. Jadwiga zasłaniała ją, pomagała nadrabiać zaległości.

— Zupełnie olewasz szkołę? Uważaj, wyrzucą cię albo zajdziesz w ciążę. Tego chcesz? — próbowała przemówić jej do rozsądku Jadwiga.

— Ależ z ciebie mamusia. Nie bój się, wszystko pod kontrolą. Dzieci mi nie w głowie. A ty z twoim Jackiem wciąż za rękę chodzicie? — odpowiadała beztrosko Kinga.

Letnią sesję na drugim roku ledwo zdała. Oczywiście nie bez pomocy Jadwigi. Ostatnio była posępna i roztargniona, jakby coś ją trapiło.

— Co się dzieje? Nie jesteś chora? — spytała Jadwiga, gdy jechały pociągiem do rodzinnego miasteczka.

— Co, co? W ciąży jestem — wyznała Kinga.

— Przecież cię ostrzegałam. I co teraz? — zdumiała się Jadwiga.

— Nie urodzę. Słuchaj, poproś ojca o pieniądze na zabieg. Matka mi nie da, nawet nie będę próbować — poprosiła Kinga.

— Zwariowałaś? Nie zabezpieczałyście się? Mówiłaś, że wszystko pod kontrolą! — oburzyła się Jadwiga.

— Nie krzycz tak, ludzie słyszą. Było parę razy… No, wiesz… Więc poprosisz ojca?

— Nawet mi się nie śni. Po zabiegu możesz zostać bezpłodna. Powiedz lepiej swojemu chłopakowi. Niech się żeni.

Kinga zagryzła wargę.

— Powiedziałam. Zaraz się ulotnił. Matka mnie zabije. Sama mnie wychowała. Ciągle powtarzała, żebym nie powtórzyła jej błędów. A ja… — Kinga odwróciła się do okna pociągu.

— Nic się nie stanie, nakrzyczy, ale jak zobaczy wnuka czy wnuczkę, to się rozczuli — powiedziała rozsądnie Jadwiga.

— Akurat. Nie znasz mojej matki. Może i się rozczuli, ale najpierw mnie ubije. Jadź, pomożesz mi? — Kinga spojrzała błagalnie.

— Dobrze, spróbuję — westchnęła Jadwiga.

Ojciec dałby pieniądze. Ale Jadwiga nie poprosiła. Nie mogła przyczynić się do zabicia dziecka. Myślała, że może w Kingi obudzi się instynkt macierzyński. Urodzi wiosną, do końca szkoły zostało kilka miesięcy. A ona pomoże przyjaciółce. Ta jeszcze podziękuje, że nie pozwoliła jej pozbyć się dziecka.

Powiedziała Kingi prawdę, że nie poprosiła ojca.

— I nazywasz się przyjaciółką, zdrajczyni… — krzyczała Kinga.

Ale zabiegu nie zrobiła. Miasteczko było małe, wszyscy się znali, bała się iść do szpitala. Ktoś na pewno by doniósł matce. A gdy we wrześniu wróciły do Warszawy, na zabieg było już za późno.

Na zimowe ferie Kinga nie pojechała do domu. Brzucha nie dało się już ukryć. Ale matka niespodziewanie przyjechała ją odwiedzić, jakby wyczuła, że coś jest nie tak. Kinga w porę ją zauważyła i schowała się w innym pokoju, zostawiając Jadwigę na pierwszej linii.

Wierna przyjaciółka uspokoiła matkę Kingi, mówiąc, że ta dorabia w internacie, zdobywa doświadczenie. Matka chciała koniecznie zobaczyć córkę.

— Nie wpuszczą pani. I dzieci same zostawić nie może — kłamała, czerwieniąc się, Jadwiga.

Matka pokiwała smutno głową, zostawiła torbę ze smakołykami i odjechała.

— Po co to wszystko? To jednak twoja matka. Tyle ci przyniosła. Lepiej byłoby powiedzieć prawdę, nakrzyczałaby i przeszłoby — mówiła potem Kingi Jadwiga.

— Tak, zobaczyłaby mój brzuch, i wiesz, co by zrobiła? Nie, dzięki. Chcę już uKinga nigdy więcej nie pojawiła się w ich życiu, a Jadwiga z Wiciem wrócili do miasteczka, gdzie odtąd żyli spokojnie, otoczeni ciepłem rodziny i zapomnianymi już cieniami przeszłości.