Siostrzane Więzi

*Siostry*

Halina wstała o świcie, przygotowała śniadanie, spakowała mężowi jedzenie na drogę i dopiero wtedy poszła go obudzić.

— Haluś, po co aż tyle? Wrócę przecież jutro — powiedział mąż, widząc obszerną torbę.

— Dwa dni trzeba coś jeść. Nie będziesz miał czasu gotować, podgrzejesz i zjesz. Nie marudź. Poza jedzeniem są jeszcze ciepłe ubrania. Noce już chłodne. Pij herbatę, póki gorąca — machnęła ręką Halina.

Mąż zjadł solidne śniadanie, ubrał się, wziął torbę.

— Jadę, a ty się połóż, prześpij się — powiedział, wychodząc z mieszkania.

Halina zamknęła za nim drzwi, wróciła do kuchni i wyjrzała przez okno. Wiedziała, że na środku podwórka Jarek się odwróci i pomacha jej. Mąż rzeczywiście przystanął i, spojrzawszy w stronę domu, uniósł dłoń. Pomachała mu w odpowiedzi. Halina uśmiechnęła się w duchu: *Jak młode małżeństwo*. Zrobiło jej się ciepło i dobrze na sercu.

Odkąd przeszła na emeryturę, zawsze tak żegnała męża, gdy wyjeżdżał do pracy lub na działkę. Żyli razem dwadzieścia sześć lat. Nie tak wiele jak na ich wiek. Oboje mieli za sobą wcześniejsze związki.

Halina nie lubiła zostawać sama. Pojechałaby z mężem, ale obiecała córce, że dziś posiedzi z wnukiem. Westchnęła. Nie chciało się jej spać. Ale co robić? Na sprzątanie za wcześnie. Nie włączy przecież odkurzacza o szóstej rano. W blokach słychać każde stuknięcie. W weekend ludzie lubią pospać.

Z braku lepszego zajęcia Halina położyła się na łóżku, nawet nie ściągając szlafroka. Leżała i myślała o różnych rzeczach, aż w końcu zasnęła.

Śniło jej się nawet coś. U babci na wsi był pies Burek, duży i kudłaty. We śnie podbiegł do Haliny, merdając radośnie ogonem. *“Burek, witaj! Skąd się tu wziąłeś?”* — spytała Halina, wyciągając rękę, by go pogłaskać. Ale Burek nagle warknął, pokazując zęby. Halina cofnęła dłoń, nie rozumiejąc, dlaczego nie pozwolił się dotknąć…

Halina drgnęła i otworzyła oczy. W pokoju było pusto, żadnego Burka nigdy tu nie było. Pies zdechł ze starości, gdy Halina miała czternaście lat. Spojrzała na zegarek — spała zaledwie dziesięć minut. Znów przymknęła oczy. *“Zmarli śnią się przed słotą, a psy przed krewniakami”* — pomyślała, gdy rozległ się dzwonek do drzwi. Któż to tak wcześnie?

Halina usiadła, zsunęła nogi z łóżka, włożyła kapcie i poszła do przedpokoju. Dzwonek powtórzył się, ponaglając ją.

— No idę już, idę — mruknęła Halina i otworzyła drzwi.

Na widok gościa w progu mało nie zatrzasnęła drzwi przed nosem tej, którą najmniej chciała zobaczyć. Mówi się, że pierwsza myśl jest najtrafniejsza. Później żałowała, że tak nie postąpiła. W progu stała jej młodsza siostra. Serce zabiło w piersi jak schwytany ptak w sidłach.

— Cześć, siostrzyczko! — powiedziała Iza, kładąc nacisk na ostatnie słowo, i uśmiechnęła się szeroko.

Duże zęby siostry wysuwały się do przodu. Gdy się uśmiechała, widać było bladoróżowe dziąsła. *“A mówią, że proroczych snów nie ma”* — pomyślała Halina, przypominając sobie warczenie Burka. Myśl była nieprzyjemna. Wizyta siostry po latach milczenia nie wróżyła nic dobrego.

Miały różnych ojców i dziesięć lat różnicy. Ojciec Haliny zginął w wypadku, trzy lata później matka wyszła ponownie za mąż i urodziła Izę. Siostry nie były do siebie podobne ani wyglądem, ani charakterem. Halina była krępa i niska, o delikatnych rysach i łagodnym usposobieniu. Iza — wysoka, chuda, z pociągłą twarzą i wystającymi zębami.

— No i co, będziesz mnie tak trzymała w progu? Nie zaprosisz do środka? — zapytała Iza.

Halina wciąż mogła zatrzasnąć drzwi. Ale to przecież siostra, choć nieproszona i nieoczekiwana.

— Wejdź — powiedziała, otwierając szerzej drzwi.

Iza weszła do mieszkania, zrzuciła buty na dość wysokich obcasach, poprawiła przed lustrem fryzurę i odwróciła się do Haliny.

— Nie spodziewałaś się? A ja tu jestem. — Iza sięgnęła po kapcie Jarka, ale Halina wyjęła z szafki gościnne klapki. Były za małe, ale innych nie miała.

— No to pokazuj, jak żyjesz — Iza przeszła do pokoju, rozglądając się chciwym wzrokiem i rejestrując każdy szczegół.

— Ależ u ciebie pańskie apartamenty! I meble importowane, i remont… — Iza spojrzała na Halinę.

Na ułamek sekundy Halina dostrzegła w oczach siostry zazdrość i złość. Ale w następnej chwili Iza znów się uśmiechała, odsłaniając duże zęby. A Halina znów przypomniała sobie sen.

— Tak to rozumiem. Dobrze wyszłaś za mąż. A mąż gdzie?

— Na działce — niechętnie odparła Halina.

— I działkę macie? No toście burżuje — przeciągnęła Iza tonem, który mówił: *“No, no, zobaczymy”*.

— Po co przyjechałaś? — spytała Halina, tracąc panowanie nad sobą.

— Stęskniłam się. Przecież nie mamy już nikogo oprócz siebie — odrzekła Iza, nie odwracając się i przyglądając zdjęciu córki z wnukiem. — A to kto? Córka?

Halina milczała.

— A ja jestem sama. Z Maćkiem szybko się rozstaliśmy. Po nim jeszcze dwa razy wychodziłam za mąż. I powiem ci, tamci dwaj niczym się od niego nie różnili. Szkoda było zmieniać — zwierzyła się Iza.

— Tamtych też komuś odebrałaś? — zażartowała gorzko Halina, nie mogąc się powstrzymać.

— Ależ ty się zmieniłaś, złośnica z ciebie. Kto stare wspomina, temu oko wyłupią. — Iza znów się uśmiechnęła, pokazując nierówny rząd górnych zębów. — Nie przyjechałam się kłócić.

— To po co? Postanowiłaś zajrzeć po latach i przy okazji spróbować znowu mi wszystko odebrać? — spytała Halina, puszczając hamulceHalina westchnęła ciężko, patrząc na siostrę, i nagle zrozumiała, że życie jest zbyt krótkie, by tracić je na dawne urazy.