Kreatywna dusza z pasją do efektów

Twórcza dusza z zamiłowaniem do efektów

— Nie żałujesz? — zapytał Marek, przytulając do siebie Paulinę.
— Nie. A ty? — Paulina uniosła głowę i spojrzała na męża.
— Jestem szczęśliwy. Wiesz, gdy przyszłaś do nas z Zosią do domu, od razu wiedziałem, że to przeznaczenie. Wszystko, co wydarzyło się przed tobą, wydarzyło się po to, byśmy się spotkali. Po tym, jak odeszła…
Paulina przycisnęła palec do jego ust.
— Nie wspominaj złych rzeczy. Teraz wszystko będzie dobrze…

Rok wcześniej

Paulina rozłożyła na stole świąteczny obrus. Potem przyniosła z kuchni stos talerzy, sztućce i dwa kieliszki.

— Jesteś pewna, że dobrze zrobiliśmy, zostając w domu? W towarzystwie byłoby weselej. Jeszcze zdążymy do Krzysia — powiedział Kamil, gdy Paulina wróciła do kuchni.

— Jestem pewna. Zanieś to na stół. — Paulina podała mu talerz z wędliną i serem oraz salaterkę. — Z przyjaciółmi spotkamy się jutro. Jesteśmy razem od trzech lat i nigdy nie świętowaliśmy Nowego Roku sami. A jak Nowy Rok przywitasz, tak go spędzisz.

— Czyli chcesz zaprogramować nas na rok dobrowolnego odosobnienia we dwoje? — zapytał Kamil, zatrzymując się w drzwiach kuchni.

— Byłoby wspaniale. Szkoda, że się nie uda — westchnęła Paulina.

— Dobrze, spróbujmy — poddał się Kamil i wyszedł z kuchni.

Paulina wyjęła z lodówki butelkę szampana, kolejną salaterkę i zaniosła do pokoju.

— No jak? Myślisz, że ładnie? — Kamil pokazał, jak ułożył talerze. — Możemy już żegnać stary rok? Bo zaraz się śliną zachłysnę.

— Jeszcze nie. Daj mi pięć minut. Muszę założyć nową sukienkę i się ogarnąć. — Paulina skierowała się do sypialni.

— Po co nowa sukienka, skoro jesteśmy sami? — mruknął Kamil, sięgając po plasterek kiełbasy.

— Bo to święto! — odpowiedziała już z sypialni Paulina.

„Oj, ta jej twórcza dusza z zamiłowaniem do efektów” — pomyślał z irytacją Kamil i wziął kolejny kawałek kiełbasy.

Wkrótce w drzwiach stanęła uśmiechnięta Paulina w jaskrawoniebieskiej sukience, z rozpuszczonymi włosami.

Kamil skinął z uznaniem, przyglądając się jej. Pokazując się, Paulina obróciła się na obcasach. Brzeg sukni uniósł się jak dzwon, a potem opadł na smukłe nogi.

— Teraz możemy usiąść do stołu i pożegnać stary rok — powiedziała wesoło, spoglądając na zegar.

— Ech, ile jedzenia. Tego nie zjemy. Może zadzwonimy do Marcina? Jest w domu z mamą — zaproponował Kamil, siadając naprzeciwko Pauliny.

— Jutro zadzwonimy. Otwórz szampana — Paulina promieniała szczęściem.

„Dziwnie się dziś zachowuje” — pomyślał Kamil i zabrał się za otwieranie butelki.

— Jakaś dziś jesteś… — zawahał się, szukając słowa — podniecona.

— Trochę. Poczekaj, zaraz się dowiesz. — Nowość rozpierała Paulinę, ale postanowiła ją zdradzić dopiero po północy, by było uroczyście.

Wypili, spróbowali sałatek. Kamil, najedzony, odchylił się na krześle. W telewizji leciał lekki film.

— Dlaczego nie wypiłaś? — spytał, zauważywszy, że Paulina ledwo umoczyła usta.

— Bo zaraz bym zasnęła, a chcę obejrzeć koncert noworoczny — znalazła wymówkę.

— Wyjdę na papierosa. — Kamil wyszedł na balkon.

Z nieba spadały duże płatki śniegu, w oknach migały lampki. Ktoś w sąsiedztwie nie wytrzymał i odpalił petardy.

— Kam, chodź, zaraprezydent zacznie przemowę — zawołała Paulina.

Kamil zaciągnął się ostatni raz i rzucił niedopałka.

Gdy wrócił, prezydent już mówił. Kamil słuchał połowicznie. Nalał sobie wina, czekając na bicie zegara.

— Znowu nie piłaś? — zdziwił się, widząc pełny kieliszek Pauliny.

— Kam, muszę ci coś powiedzieć — Paulina wyprostowała się. — Nalej sobie jeszcze.

— Chciałam ci powiedzieć… Ten Nowy Rok witamy nie we dwoje, lecz w troje. Już jesteśmy całą kompanią — oczy Pauliny błyszczały.

Kamil patrzył, nie rozumiejąc.

— Nie domyślasz się? Jestem w ciąży. Będziemy mieli dziecko. A właściwie już mamy, tylko jeszcze malutkie — wyznała Paulina.

Kamil wypił i postawił pusty kieliszek.

— Nie cieszysz się? — spytała Paulina, tracąc cierpliwość.

— Cieszę, ale… — przeciągnął Kamil — mieliśmy poczekać.

— Jesteśmy razem trzy lata. Mam już dwadzieścia osiem lat. Chcę dziecka — powiedziała Paulina, walcząc ze łzami. — Czekać na co? Już jest.

— Ale… Brałaś tabletki…

— Odstawiłam je w zeszłym miesiącu. Zazwyczaj nie zachodzi się od razu, ale mi się udało. To dobrze, prawda? — zapytała bez entuzjazmu.

— Dlatego nie poszłaś do Krzysia z Olą? — domyślił się Kamil.

— Tak. Myślałam, że potem mi się oświadczysz — szepnęła Paulina. — No cóż, w takim razie zostaje tylko jedno… — Dwie łzy spłynęły po jej policzkach. — Możesz jeszcze zdążyć do Krzysia. — Zerwała się i wybiegła do kuchni.

— Paulina, nie powiedziałem, że się nie cieszę, to po prostu nagłe. — Kamil pobiegł za nią.

Paulina wypadła na balkon, trzymając drzwi. — Co za dzieciństwo? Przeziębisz się! — Szarpnął za klamkę, a ona omal nie wpadła na niego.

— Dlaczego nie powiedziałaś, że odstawiłaś tabletki? — wyrzucał.

— Bo znowu byś mnie przekonał. Żyjemy razem, a to nie rodzina. — Paulina płakała.

Za oknem huczały petardy.

— Wybacz, nie sprostałem twoim oczekiwaniom. Nie jestem gotowy… — Kamil przywarł do drzwi.

Wrócił do pokoju, spojrzał na stół, na pełny kieliszek Pauliny. Wypił go. „Nowy Rok, a taki paskudny nastrój. Po co to zrobiła? Byliśmy szczęśliwi. Zepsuła święto.” UbPo roku wspólnego życia, gdy Paulina trzymała na rękach ich nowo narodzonego syna, a Zosia z zachwytem dotykała jego malutkiej dłoni, Marek pomyślał, że czasem szczęście przychodzi właśnie wtedy, gdy przestajemy go szukać.