Kreatywna natura pełna efektów

— Nie żałujesz? — zapytał Krzysztof, przytulając do siebie Martę.
— Nie. A ty? — Marta uniosła głowę i spojrzała na męża.
— Jestem szczęśliwy. Wiesz, kiedy przyszłaś do nas z Oliwką, od razu poczułem, że to przeznaczenie. Wszystko, co było przed tobą, prowadziło nas do tego spotkania. Po tym, jak odeszła…

Marta przyłożyła palec do jego ust.
— Nie wspominaj złych rzeczy. Teraz będzie już tylko dobrze…

**Rok wcześniej**

Marta rozłożyła na stole świąteczny obrus, przyniosła z kuchni talerze, sztućce i dwa kieliszki.

— Na pewno dobrze zrobiliśmy, zostając w domu? U Jacka byłoby weselej. Jeszcze zdążymy — powiedział Tomek, gdy wróciła do kuchni.

— Jestem pewna. Zaniesiesz to na stół? — Marta podała mu talerz z szynką i serem oraz miskę sałatki. — A z przyjaciółmi spotkamy się jutro. Jesteśmy razem od trzech lat i nigdy nie spędziliśmy Sylwestra sami. A jak Nowy Rok powitasz, tak go spędzisz.

— Czyli chcesz nas zaprogramować na rok dobrowolnego odosobnienia we dwoje? — zapytał Tomek, zatrzymując się w drzwiach.

— Byłoby pięknie. Szkoda, że to niemożliwe — westchnęła Marta.

— Dobrze, spróbujmy — Tomek ustąpił i wyszedł z kuchni.

Marta wyjęła z lodówki butelkę szampana, kolejną miskę sałatki i zaniosła do pokoju.

— I jak? Udało się? — Tomek wskazał na nakryty stół. — Możemy już żegnać stary rok? Bo zaraz ślina mnie zaleje.

— Jeszcze nie. Daj mi pięć minut. Muszę założyć nową sukienkę i się uczesać. — Marta poszła do sypialni.

— Po co nowa sukienka, skoro jesteśmy sami? — mruknął Tomek, sięgając po plaster szynki.

— Bo to święto! — odpowiedziała już z sypialni.

*Ta jej artystyczna dusza uwielbiająca efekty* — pomyślał z irytacją Tomek i wziął kolejny kawałek wędliny.

Wkrótce do pokoju weszła uśmiechnięta Marta w jasnoniebieskiej sukience, z rozpuszczonymi włosami.

Tomek skinął głową, oceniającym wzrokiem obrzucając jej postać. Obracając się na obcasach, uniosła falbanę, która opadła, otulając jej smukłe nogi.

— Teraz możemy usiąść do stołu — powiedziała wesoło, spoglądając na zegar.

— Ech, ile tu jedzenia. Nie zjemy tego sami. Może zadzwonimy do Marka? Jest z mamą — zaproponował Tomek, siadając naprzeciwko.

— Jutro zadzwonimy. Otwieraj szampana. — Marta promieniała.

*Dziś jakaś dziwna* — pomyślał Tomek i zabrał się za korek.

— Jesteś jakaś… — zawahał się, szukając słowa, — podekscytowana.

— Trochę. Poczekaj, zaraz się dowiesz. — Wiedziała, że nowina wypełni ten wieczór po brzegi, ale powie ją dopiero po północy, by było uroczyście.

Wypili, spróbowali sałatek. Tomek odchylił się na krześle, gdy w telewizji leciał lekki film.

— Dlaczego nie pijesz? — spytał, widząc, że Marta ledwo tknęła szampana.

— Bo zaraz bym zasnęła, a chcę obejrzeć koncert sylwestrowy — odpowiedziała wymijająco.

— Wyjdę na chwilę zapalić. — Tomek wyszedł na balkon.

Śnieg sypał gęsto, w oknach migały lampki. Gdzieś w sąsiedztwie ktoś odpalił petardę. Usłyszał śmiechy, ale fajerwerków nie zobaczył.

— Tomku, wracaj, zaraz przemówienie prezydenta! — zawołała Marta.

Zaciągnął się ostatni raz i rzucił niedopałek w ciemność.

Gdy wrócił, prezydent już mówił. Tomek słuchał półuchem, nalewając sobie wino.

— Znowu nie pijesz? — zdziwił się, widząc pełny kieliszek Marty. — A życzenie?

— Tomku, muszę ci coś powiedzieć. — Spoważniała. — Nalej sobie jeszcze.

— Chciałam ci powiedzieć… Że ten Nowy Rok witamy nie we dwoje, ale w troje. Jesteśmy już całkiem sporą gromadką. — Jej oczy błyszczały.

Tomek patrzył, nie rozumiejąc.

— Nie domyślasz się? Jestem w ciąży. Już jest z nami, tylko jeszcze malutki. — Wypaliła jednym tchem.

Tomek wypił duszkiem i postawił pusty kieliszek.

— Nie cieszysz się? — spytała, tracąc cierpliwość.

— Cieszę, ale… — przeciągnął, — mieliśmy poczekać.

— Jesteśmy razem trzy lata. Mam już dwadzieścia osiem lat. Chcę dziecka — powiedziała, walcząc ze łzami. — Po co czekać? Już jest.

— Ale… brałaś tabletki…

— Od miesiąca nie biorę. Zwykle ciąża nie przychodzi od razu, ale mnie się udało. Nie jest wspaniale? — spytała bez entuzjazmu.

— Dlatego nie poszłaś do Jacka z Karoliną? — domyślił się.

— Tak. Myślałam, że potem oświadczysz mi się — szepnęła. — No cóż, zostaje tylko jedno… — Łzy spłynęły po jej policzkach. — Jeszcze zdążysz do Jacka. — Zerwała się i wybiegła do kuchni.

— Marto, nie powiedziałem, że się nie cieszę, to tylko nagłe. — Pobiegł za nią.

Zatrzasnęła drzwi balkonowe. — Co za dzieciak! Zmarzniesz! — Szarpnął za klamkę, a Marta omal nie wpadła na niego.

— Dlaczego mi nie powiedziałaś? — oskarżył.

— Bo znów byś mnie przekonał. Żyjemy razem, tobie tak wygodnie. Ale to nie rodzina. — Płakała już otwarcie. — Idź, baw się! — Krzyknęła i uciekła do łazienki.

Za oknem huczały petardy i śmiechy.

— Przepraszam, zawiodłem twoje oczekiwania. Nie jestem gotowy… — Przywarł do drzwi, słysząc szum wody.

Wrócił do pokoju, spojrzał na stół, na pełny kieliszek Marty. Wypił go. *Nowy Rok, a taki ohydny nastrój…* Wściekłość w nim narastała. *No dobrze, pójdę. Po co mam patrzeć na jej łzy?* Ubrał się i wyszedł.

Marta usłyszała trzask drzwi i wybuchnęła płaczem. Łzy zostawiały mokre plamy na sukience. Sprzątnęła stół, przebrana, skuliła się na kanapie.

Tomek nie wrócił tej nocy, ani rankiem, ani następnego dnia. PrzyszMijały lata, a Marta trzymała w dłoniach małą rączkę swojego syna, patrząc, jak Oliwka uczy go grać pierwsze nuty na pianinie, i w końcu zrozumiała, że każda łza, każdy ból, prowadził ją właśnie tutaj — do tej chwili, gdy serce biło pełnią szczęścia.