Nie miałem pojęcia o jej istnieniu aż do dziś. Nie mogę oddać jej do domu dziecka, to moja córka – powiedział mąż.

Nie wiedziałem o jej istnieniu do dziś. Nie mogłem przecież oddać jej do domu dziecka. To moja córka – powiedział mąż.

Kasia przygotowywała kolację i nuciła pod nosem. W końcu ucieszy Szymona. Razem byli już dziesięć lat. Na początku nie spieszyli się z dzieckiem, dobrze im było we dwoje. Kasia chciała najpierw popracować, zdobyć doświadczenie.

Marzyła o posadzie w prestiżowej firmie i obiecała, że w najbliższym czasie nie planuje dzieci. Praca była dobra, z perspektywą rozwoju. Kasia świetnie sobie radziła, miała przed sobą zwiększenie. Dobre wynagrodzenie i przyzwoite urlopowe – teraz mogli pomyśleć o dziecku. Ale nie było tak łatwo. Badania wykazały, że wszystko u niej w porządku, u Szymona też.

– Proszę uzbroić się w cierpliwość – powiedziała lekarka. – Tak bywa. Osiągnęła pani wiele zawodowo, poświęciła pani mnóstwo sił i nerwów. Niech się pani zrelaksuje, nie skupia na dziecku. Po prostu żyj, odpoczywaj, wszystko będzie dobrze. – Uśmiechnęła się i przepisała Kasi witaminy.

W końcu zaszła w ciążę. Najpierw nie wierzyła, myślała, że to pomyłka. Kupiła jeszcze dwa różne testy, ale i na nich pojawiły się dwie kreski. Wytrzymała jeszcze tydzień, w końcu nie mogła czekać dłużej, poszła do szpitala i oddała krew. Ona i Szymon będą mieli dziecko! Teraz go zaskoczy, urządzą małe święto.

Kasia smażyła mięso i wsłuchiwała się w siebie. Wiedziała, że to za wcześnie, by cokolwiek czuć, ale wydawało jej się, że wyczuwa, jak w niej rośnie nowe życie. Kilka razy podchodziła do lustra, podnosząc bluzkę, i wpatrywała się krytycznie w swój brzuch. Ale ku jej rozczarowaniu pozostawał płaski.

Dawno zgasiła już gaz pod patelnią, woda w czajniku ostygła, a Szymona wciąż nie było. Nie odbierał telefonów. W końcu zaskrzypiał zamek w drzwiach. Po odgłosie kroków Kasia zrozumiała, że mąż nie wrócił sam. Zrobiło jej się przykro – trzeba będzie odłożyć niespodziankę na później. Wiadomość o ciąży to sprawa tylko ich dwojga.

Kasia westchnęła i wyszła do przedpokoju. Jej zdumienie było ogromne, gdy zobaczyła dziewczynkę około dziesięcioletnią o upartym i nieufnym spojrzeniu. Spojrzała na męża stojącego za plecami dziecka.

– Przepraszam, że się spóźniłem, wstąpiłem po Zosi. – Szymon opuścił wzrok na ciemię dziewczynki.

– Kto to? Dlaczego ją przyprowadziłeś? Dlaczego nie zadzwoniłeś? – pytania wypływały z niej same, wbrew woli.

– Chodźmy do pokoju. Wszystko wyjaśnię – powiedział Szymon i delikatnie popchnął Zosię ku salonowi.

Kasia stała jeszcze przez chwilę, patrząc na ich plecy. Gdy weszła, siedzieli już na kanapie. Ona usiadła na krześle, by widzieć ich twarze. Dziewczynka obojętnie spojrzała na nią i odwróciła się w stronę okna.

– To Zosia, moja córka – powiedział Szymon.
Wyglądał na zmieszanego, zawstydzonego i jednocześnie zdeterminowanego.

– Twoja córka? Nic nie rozumiem.

– Sam dowiedziałem się o niej dopiero dziś. Zadzwoniła jej babcia i poprosiła, żebym zabrał Zosię. Idzie do szpitala.

– A skąd pewność, że to twoje dziecko? – spytała Kasia niedowierzająco.

Szymon zawahał się na chwilę.

– Wszystko się zgadza. Można zrobić test DNA, ale jestem pewien, że Zosia to moja córka. W każdym razie zostanie z nW końcu Kasia zrozumiała, że choć życie nie potoczyło się tak, jak planowali, to właśnie ta niespodziewana rodzina – ona, Szymon, Zosia i mały Mateusz – stała się źródłem prawdziwego szczęścia.