Kreatywna dusza z pasją do efektów

— Nie żałujesz? — zapytał Krzysztof, przyciągając do siebie Weronikę, która wtuliła się w jego pierś.

— Nie. A ty? — Podniosła na niego oczy, szukając w nich potwierdzenia.

— Jestem szczęśliwy. Wiesz, gdy przyszłaś do nas z Oliwką, od razu poczułem, że to przeznaczenie. Wszystko, co było przed tobą, zdarzyło się po to, byśmy się spotkali. Po tym, jak odeszła…

Przycisnęła palcem jego usta.

— Nie wspominaj złego. Teraz będzie już tylko dobrze…

***

Rok wcześniej

Weronika rozłożyła na stole świąteczny obrus, potem przyniosła z kuchni stos talerzy, sztućce i dwa kieliszki.

— Na pewno dobrze zrobiliśmy, zostając w domu? U Tomka byłoby weselej. Jeszcze zdążymy — powiedział Bartek, gdy wróciła do kuchni.

— Pewnie. Zanieś to na stół. — Podała mu talerz z wędliną, serami i sałatką. — Z przyjaciółmi spotkamy się jutro. Jesteśmy razem trzy lata i ani razu nie spędziliśmy Sylwestra sami. A jak sobie pościelesz, tak się wyśpisz.

— Czyli chcesz nas zaprogramować na rok dobrowolnego odosobnienia we dwoje? — Bartek zatrzymał się w progu, unosząc brew.

— Byłoby pięknie. Szkoda, że nie wyjdzie. — Westchnęła.

— Dobrze, spróbujmy. — Uległ i wyszedł.

Weronika wyjęła z lodówki butelkę szampana, kolejną sałatkę i zaniosła do pokoju.

— No i jak? Udało się? — Bartek wskazał na nakryty stół. — Możemy już żegnać stary rok? Bo zaraz ślina mnie zaleje.

— Jeszcze nie. Daj mi pięć minut. Muszę włożyć nową sukienkę i się ogarnąć. — Skierowała się do sypialni.

— Po co nowa sukienka, skoro jesteśmy sami? — Bartek się skrzywił, sięgając po plaster szynki.

— Bo to święto! — odkrzyknęła już zza drzwi.

„Oj, ta jej artystyczna dusza, co lubi efekty” — pomyślał z przekąsem, biorąc kolejny kawałek.

Wkrótce w drzwiach stanęła Weronika w jasnoniebieskiej sukience, z rozpuszczonymi włosami.

Bartek skinął aprobująco, obrzucając ją spojrzeniem. Zrobiła piruet, a materiał falował wokół jej nóg.

— No to możemy zaczynać — uśmiechnęła się, spoglądając na zegar.

— Stół aż się ugina. Nie zjemy tego sami. Może zadzwonimy do Kamila? Siedzi z matką — zaproponował, siadając naprzeciw niej.

— Jutro. Otwórz szampana. — Jej oczy błyszczały.

„Dziwna dziś jest” — Bartek sięgnął po korek.

— Jesteś jakaś… — zawahał się — podniecona.

— Trochę. Poczekaj, dowiesz się. — Wiedziała, że powie mu po północy, by było uroczyście.

Wypili, skubiąc sałatki. Bartek odchylił się na krześle, gdy telewizor tłumił tło lekkiej komedii.

— Czemu nie pijesz? — spytał, widząc pełny kieliszek.

— Bo zaraz się zwalę, a chcę obejrzeć koncert.

— Wyjdę zapalić. — Wyszedł na balkon.

Śnieg sypał gęsto, w oknach migotały lampki. Gdzieś strzelono petardą. Bartek zaciągnął się, śledząc gasnący żar papierosa.

— Bartek, już za chwilę prezydent! — Weronika otworzyła drzwi.

Gdy wrócił, przemówienie już leciało. Słuchał połowicznie, nalewając sobie wina.

— Znowu nie pijesz? A co z życzeniem?

— Bartek, muszę ci coś powiedzieć. — Wyprostowała się. — Nalejesz sobie jeszcze?

Gdy to zrobił, ciągnęła:

— Ten Sylwester… spędzamy go nie we dwoje, a w troje. Już jesteśmy całym towarzystwem.

Patrzył na nią, nierozumiejący.

— Nie zgadujesz? Jestem w ciąży. Mamy dziecko. Malutkie, ale już jest.

Bartek wypił duszkiem.

— Nie cieszysz się? — Głos jej zadrżał.

— Cieszę, ale… — przeciągnął — mieliśmy czekać.

— Minęły trzy lata. Mam dwadzieścia osiem lat. Chcę dziecka. — WWeronika przytuliła się mocniej do Krzysztofa, czując, jak jego dłoń delikatnie gładzi jej ramię, a za oknem pierwsze śnieżynki nowego roku tańczyły w świetle latarni.