Bicie serca

Bicie serca
„Wiesław Arkadiuszowiczu, nie musisz sam jechać do naszej filii. Niech Jadwiga zawiezie dokumenty” – powiedział dyrektor, wyraźnie niezadowolony.

– Przepraszam, ale chciałbym pojechać osobiście. To moje rodzinne miasto. Dawno tam nie byłem.

– Mają tam państwo rodziców? – spytał dyrektor, łagodząc ton.

– Nie. Mamę zabrałem tu, ale…

– Rozumiem – przerwał dyrektor. – Mała ojczyzna to coś świętego. Dobrze, jedź. Ale jutro mamy ważny dzień, zdążysz wrócić?

– Niech pan się nie martwi – obiecał Wiesław. – Dziękuję.

Dyrektor machnął ręką, dając znać, że rozmowa skończona.

Wiesław wszedł do swojego gabinetu, uprzątnął ze stołu dokumenty, wyłączył komputer, wziął teczkę z papierami i wyszedł, zamykając drzwi. Klucz zostawił ochronie na parterze.

Nie wstąpił do domu. Z auta zadzwonił do matki, spytał, jak się czuje, i uprzedził, że dziś do niej nie zajrzy – ma ważne spotkanie. Nie wspomniał, że jedzie do ich rodzinnego miasta. Mama by się zdenerwowała, a ma chore serce.

– No dobrze, mamo, muszę już jechać. Jeśli coś, od razu do mnie dzwonisz. – Wiesław odłożył telefon i odpalił silnik.

Przy wyjeździe z miasta zatankował do pełna, kupił kawę i parę drożdżówek, żeby nie zatrzymywać się po drodze. Musiał zdążyć z dostawą dokumentów przed końcem dnia pracy. Choć mógł zadzwonić i uprzedzić partnerów, by poczekali w biurze.

Nie planował odwiedzać dawnych znajomych. Wszyscy przyjaciele dawno się rozjechali. Po prostu chciał znów zobaczyć miasto, w którym dorastał. Włączył radio, a wnętrze samochodu wypełniła nuta modnego hitu. Wziął łyk gorącej kawy.

***

Po śmierci ojca matka zaczęła coraz częściej chorować. Badania wykazały problemy z sercem. Wiesław zaproponował, by przeprowadziła się do niego, do miasta wojewódzkiego. W końcu w większym ośrodku opieka medyczna jest lepsza. Ale mama stanowczo odmówiła. Syn jest dorosły, musi ułożyć sobie życie, a ona będzie tylko przeszkadzać. Jednak jej stan się pogarszał.

W końcu namówił ją na sprzedaż mieszkania, dołożył własnych oszczędności i kupił dla niej małe mieszkanko niedaleko siebie. Od tamtej pory nigdy nie wracał do rodzinnego miasta, choć często o nim myślał.

Czy da się zapomnieć pierwszą miłość? Może ona już dawno tam nie mieszka, ale miasto pozostało – ta sama ulica, ten sam dom, pod którego oknami stał i cierpiał z powodu nieodwzajemnionego uczucia. Do dziś na wspomnienie Anny jego serce zaczynało bić mocniej. Nigdy później nie doświadczył niczego podobnego. Jakby zostawił tam na zawsze cząstkę siebie.

Na drobną koleżankę z klasy, Anię, która niczym szczególnym się nie wyróżniała, nie zwracał uwagi aż do matury. Po wakacjach wróciła do szkoły zupełnie inna – dojrzała, piękniejsza. I wtedy po raz pierwszy poczuł, jak serce wali mu w piersi.

Od tamtej pory myślał tylko o niej. Z niecierpliwością czekał na sylwestra, bo w szkole miał być bal, a on zamierzał zaprosić Annę do tańca i wyznać jej miłość. W ostatni dzień nauki przed świętami w auli postawiono olbrzymią choinkę. Dla młodszych klas zorganizowano przedstawienie, a wieczorem starsi uczniowie zebrali się na potańcówkę. Po występach zaczęły się tańce. Pierwszego wolnego Wiesław nie wykorzystał – zabrakło mu odwagi.

Wieczór miał się ku końcowi, z głośników leciały już tylko szybkie zagraniczne kawałki. Szanse na taniec z Anią topniały. Wiesław stał pod ścianą, nerwowo gryząc wargę. W końcu rozbrzmiała ballada, a środek sali momentalnie opustoszał.

Wziął głęboki oddech. Teraz albo nigdy. Zerwał się z miejsca i ruszył w stronę okna, przy którym stała Anna z koleżankami, by uprzedzić rywali.

Serce łomotało tak mocno, że aż ćmiło mu w oczach. Wydawało mu się, że zaraz zemdleje z emocji. Nie mógł też mówić. Ciężko oddychając, wyciągnął rękę w stronę Anny, patrząc na nią z rozpaczą i strachem.

Ona spojrzała na koleżanki i niespodziewanie uśmiechnęła się do niego. Na środku sali, na oczach wszystkich, Wiesław niezdarnie objął ją w pasie. Anna położyła dłonie na jego ramionach i zaczęli się kołysać w rytm muzyki.

Nogi miał jak z drewna, ciałem wstrząsały dreszcze. Chyba obok tańczyły jeszcze inne pary, ale Wiesław niczego nie widział, ledwo słyszał melodię. Serce podchodziło mu do gardła, w głowie huczało.

Jej bladoróżowa szminka pachniała truskawkami. Od tamtej pory ten zapach przywoływał wspomnienia szkolnego balu, wspomnienie Anny.

Muzyka nagle urwała się. Anna odsunęła się gwałtownie i odeszła do okna, do swoich koleżanek. Coś im szepnęła, a one wybuchnęły śmiechem, zerkały w jego stronę. Wiesław poczerwieniał i wybiegł z sali.

W kwietniu, w przeddzień urodzin Anny, siedział w swoim pokoju, czekając, aż rodzice pójdą spać. W końcu usłyszał chrapanie ojca. Wysunął się do przedpokoju, ubrał i wyszedł, zabierając ze sobą puszkę farby i pędzel, znalezione pod wanną. Na chodniku pod jej oknami wypisał wielkimi literami: „Wszystkiego najlepszego!” A poniżej zostawił inicjały „W.K.” – Wiesław Kowalski. Ale dla niego te litery znaczyły coś więcej: „Wielką Kochaną”.

W szkole czekał, aż Anna da jakiś znak, że widziała napis, opowie koleżankom. Ale nawet nie spojrzała w jego stronę. Na przerwie zaprosiła kilku klasowych kolegów na swoje urodziny, całkiem go ignorując.

Załamany, po lekcjach nie poszedł od razu do domu, tylko skręcił w jej podwórko. Jakże się rozczarował, gdy zobaczył, że z napisu pozostała tylko rozmyta, biała plama. W nocy padał deszcz, a farba okazała się zwykłą emulsją. Anna nigdy nie dowiedziała się, jak ją pozdrowił.

Wieczorem stał na podwórku jej bloku. Z otwartego okna dobiegała muzyka, słychać było śmiechy. Ktoś wyszedł na balkon, zaskrzypiała zapalniczka… Wiesław odszedł bez słowa.

Na studniówce podjął ostatnią próbę wyznania miłościWiesław odwrócił się i odszedł, a wiatr rozwiał jego marzenia jak jesienne liście.