Nie udawaj głupiej. Gdzie ukryłaś pierścień? To ty go wzięłaś? Mów! – Pavel mocno ścisnął ramiona Lisy

*Nie udawaj głupiej. Gdzie matka schowała pierścień? Czy to ty go wzięłaś? Mów!* – Paweł mocno ścisnął ramiona Elżbiety.

Elżbieta zawsze była brzydka. Kiedy babcia zobaczyła nowo narodzoną wnuczkę w szpitalu, zapytała, jak córka zamierza ją nazwać.

*„Helenką”* – odparła świeżo upieczona mama z czułością.

*„Helenki są piękne, a twoja córka, wybacz mi, nie będzie urodziwa. Nazwij ją Elżbietą. Tak miała na imię twoja babcia”* – westchnęła staruszka.

W przedszkolu wszystkie dziewczynki były śliczne, wielkookie, z pulchnymi policzkami i ustami jak kokardki, otoczonymi białymi loczkami. Ela zaś była niezdarna, szara, z prostymi, mysimi włosami, które elektryzowały się od ubrań i stawały dęba.

*„Biedaczka, będzie się męczyć z taką urodą. Za mąż pewnie nie wyjdzie. Mówiłam ci, żebyś mężczyznę wybierała z głową. A ty?”* – gderała babcia, zaplatając rzadkie włosy Eli w cienkie warkoczyki, na których ledwo trzymały się kokardy.

*„Mamo, daj spokój! Z wiekiem się wyprostuje”* – odpowiadała matka Eli.

Do dwunastego roku życia Elżbieta wcale nie wyglądała lepiej. Kanciasta, z krótką fryzurą, była najwyższa w klasie. Chłopcy przezywali ją *„wieżą”*. Stała się zamknięta, nie przyjaźniła się z nikim, siedziała w domu i czytała książki.

W dziesiątej klasie nie poszła na szkolną zabawę sylwestrową. Sukienka, kupiona latem, okazała się za mała.

*„Dlaczego jesteś w domu?”* – zapytała mama, wracając z pracy.

*„Po co mnie rodziłaś? Żebym cierpiała całe życie? Chłopaki wołają na mnie *wieża*, nikt nie zaprasza do tańca. Jestem brzydka!”* – wykrzyczała w histerii Elżbieta.

*„Córeczko, nawet piękni ludzie nie zawsze mają szczęśliwe życie. Co zrobisz, jeśli taka już natura? Piękno to nie wszystko”* – próbowała ją uspokoić matka.

*„A co jest ważne? Pieniądzie? Za pieniądze można kupić wszystko, nawet urodę. Tylko że my ich też nie mamy. Nie wyjdę za mąż i nie będę mieć dzieci. Nie chcę, żeby moja córka też była brzydka i cierpiała jak ja”* – złościła się Ela.

*„Zakochują się w wyglądzie, ale cenią duszę i charakter”* – westchnęła mama.

*„A ja mam zły charakter, sama mi to mówiłaś. Jak można mieć dobry charakter, skoro nikt cię nie lubi? Wszyscy uciekają jak od trędowatej”* – W oczach Eli stanęły łzy. *„Dlaczego nie wybrałaś na ojca kogoś ładniejszego?”*

Po szkole Elżbieta mogła łatwo dostać się na studia, ale złożyła papiery do szkoły pielęgniarskiej. Kiedy jako dziecko leżała w szpitalu z zapaleniem płuc, wszystkie pielęgniarki wydawały jej się pięknymi aniołami w białych fartuchach. I włosów nie widać pod czepeczkami. Nauka krótsza, a i chłopaków mało – nikt nie będzie dręczyć.

Szkołę skończyła z czerwonym dyplomem. Pacjenci ją lubili. Zręcznie robiła zastrzyki i nie odchodziła od łóżek od razu, lecz wysłuchiwała skarg na bóle i obojętne dzieci. Na oddziale internistycznym leżeli głównie starzy ludzie.

Ale czasem trafiali się też młodzi. Jeden z pacjentów, trzydziestoletni Roman, ciągle kręcił się przy pielęgniarskim stanowisku, okazywał Eli zainteresowanie. Pewnego dnia pocałował ją w gabinecie zabiegowym, zaprosił do kina po wyjściu ze szpitala. Ale czas mijał, a Roman nie dzwonił i się nie pojawiał. Ela postanowiła pójść do niego do domu.

*„Naiwna dureńka. Żonaty”* – starsza pielęgniarka pokręciła głową.

*„Mówi pani tak z zazdrości”* – obraziła się Elżbieta.

*„Sam(a) zobacz, w dokumentacji napisane, że żonaty, i podany numer kontaktowy do żony”*.

*„Ale ona nawet raz go nie odwiedziła”* – zauważyła Ela.

*„Właśnie dlatego kręcił się przy tobie. Kupowałaś mu jabłka i pomarańcze, przynosiłaś domowe jedzenie. Żona z dwójką dzieci w domu. Młodszego dopiero miesiąc temu urodziła, nie ma z kim zostawić”*.

*„O dzieciach też w dokumentacji?”* – spytała Elżbieta, już niemal płacząc.

*„Mieszka w bloku obok mnie. Dobrze znam jego żonę. Gdybym czuła, że między wami coś poważnego, dawno bym powiedziała. Ale tak… Pewnie mnie się bał. Uważaj na takich. No już, nie płacz. Będzie i twoje szczęście. Nie ominie cię. Mężczyźni lubią pielęgniarki. UmElżbieta odłożyła słuchawkę, patrząc na zachodzące słońce przez okno szpitalnej sali, i nagle uśmiechnęła się do własnego odbicia w szybie – po raz pierwszy dostrzegając w nim coś więcej niż tylko twarz, której przez całe życie nie potrafiła zaakceptować.