Podróż nad morze

**Podróż nad morze**

W wieku pięćdziesięciu dziewięciu lat Stanisław Witold Kozłowski został wdowcem. Córka zaraz po pogrzebie matki zaproponowała, żeby zamieszkał z nią.

— Tato, przyjedź do nas. Jak ty tu sam będziesz? To ciężkie. Chociaż na początku, żebyś doszedł do siebie…

— Dziękuję, córeczko, ale nie przyjadę. Nie martw się o mnie. Nie jestem jeszcze niedołężnym staruszkiem, dam sobie radę. Co ja tam u was będę robił? Lepiej ty zostań u mnie dłużej — Stanisław spojrzał na córkę z nadzieją.

— Tato, tam Maciek i Piotrek sami. Maćkowi hormony szaleją, Piotrek ma pracę… Muszę jechać — powiedziała przepraszającym tonem Zosia i przytuliła ojca.

— Rozumiem — Stanisław poklepał córkę po dłoni.

— Tato, jakbyś czegoś potrzebował, od razu dzwoń. Obiecujesz?

— Czego ja sam mogę potrzebować? Ugotuję sobie, pralka upierze, podłogę umyję. Jak Hania chorowała, wszystkiego się nauczyłem. Ona tylko podpowiadała. Albo u mnie brudno? — W głosie Stanisława zabrzmiała uraza.

— Ależ skąd, tato, jest bardzo czysto. Nie gniewaj się, po prostu się martwię — Zosia przytuliła się do ramienia ojca.

— Nie będę pić ze smutku. Za młodu wódką się nie bawiłem, a teraz już za późno zaczynać. Nie dręcz się, jedź.

Tak się rozstali. Stanisław spakował córce całą torbę przysmaków. Zosia uniosła ciężką siatkę.

— Tato, po co tyle? U nas wszystko jest.

— Spróbuj odmówić matce. Bierz, nie zaszkodzi. Pociąg zawiezie, a tam Piotrek cię spotka — burknął dobrotliwie.

Na dworzec dotarli na kilka minut przed odjazdem. Konduktorka sprawdziła bilet i kazała wsiadać, bo pociąg rusza za chwilę.

Zosia raz jeszcze przytuliła ojca, pocałowała w szczeciniasty policzek. Nerwowo chwyciła siatkę z jego dłoni, ukrywając łzy. Wbiegła do wagonu, machając przez okno, dopóki drzwi się nie zamknęły.

Stanisław długo patrzył, jak pociąg zamienia się w maleńką kropkę i znika. Serce ścisnęło go z żalu. No i został sam. Przy córce się trzymał, ale teraz pozwolił łzom płynąć. Wokół śmiali się ludzie, krzątali, a on szedł na przystanek jak przez pustynię, niczego nie widząc.

„Ach, Haniu, jak ja bez ciebie żyć? Może jednak powinienem był jechać z Zosią?” Dotarłszy na przystanek, postanowił iść do domu pieszo — odwlekał powrót do pustego mieszkania.

Szedł powoli, wspominając, jak poznał Hanię…

***

Od szkoły Staś kochał się w Jadzi — drobnej dziewczynie z mnóstwem złocistych piegów i rudymi włosami. Piegi nie znikały nawet zimą, tylko bladły. Nazywał ją swoim słoneczkiem.

W maturalnej klasie u jej ojca wykryli gruźlicę. Lekarze radzili wyjechać z wilgotnej Polski południowej w cieplejsze strony. Rodzice Jadzi szybko sprzedali mieszkanie i wyjechali nad Bałtyk. Kupili tam domek.

Najpierw pisali do siebie często. Matka Stasia wchodziła do pokoju, a on patrzył w okno albo pisał list. W każdym obiecywał, że latem na pewno przyjedzie. Matka krzyczała, że zamiast uczyć się do egzaminów, zajmuje się głupotami. Ale Staś już tam był — przy Jadzi.

Po pierwszym roku pojechał na budowę, żeby zarobić na podróż i nie prosić rodziców o pieniądze. Wrócił w połowie sierpnia chudy i opalony, oznajmiając od progu, że jedzie nad morze do Jadzi.

Matka przyjęła to z furią.

— Sam nie pojedziesz! Napisz najpierw, uprzedź, zapytaj jej rodziców! Spadniesz jak śnieg na głowę. Rok minął, wszystko mogło się zmienić.

Telefonów komórkowych jeszcze nie było, a stacjonarnych w domkach często brakowało. Musiał znów pisać list i czekać na odpowiedź, przeklinając stratę czasu.

Gdy odpowiedź przyszła, okazało się, że bilety są niemal niedostępne, a powrotne to już w ogóle. Wszyscy jakby umówili się, że latem jadą nad morze. I tak Staś nie dotarł tamtego lata do Jadzi.

Oburzony na rodziców i cały świat, napisał, że następnego roku załatwi bilety wcześniej i na pewno przyjedzie, że mają przed sobą życie…

Jadzia nie odpowiedziała. Staś cierpiał, zrzędził na rodziców, pisał list za listem — bez skutku.

W deszczowy jesienny poranek Stanisław biegł na przystanek i wpadł na dziewczynę. Z przerażenia upuściła torbę prosto w kałużę. Na zajęcia tego dnia nie dotarł.

Siedzieli w kawiarni i rozmawiali. Z Hanią było tak łatwo, jakby znał ją od zawsze. Też się uczyła — w szkole pielęgniarskiej. Jej mokre książki suszyły się na kaloryferze.

— Nie ominęło cię nic ważnego przez mnie? — ocknął się Stanisław.

— Kolokwium z anatomii. Profesor surowy, i tak bym nie zdała — odpowiedziała beztrosko.

Zachwyciły go jej czarne oczy — patrzył jak w otchłań. Początkowo jeszcze myślał o Jadzi, ale ta była daleko, a nowa miłość — tuż obok.

Matce Hania od razu się spodobała: skromna, rozsądna, dobry zawód. Nie bała się oddać syna pod jej opiekę. Ich miłość była spokojna, jak ona sama. Wzięli ślub tuż po studiach. Rok później urodziła się Zosia.

Jadzia czasem śniła się Stanisławowi. Budził się roztrzęsiony, ale zaraz się uspokajał. Obok była Hania i Zosia. Pewnie i Jadzia dawno założyła rodzinę. Szkoda czasu na żal. Co się stało, to się stało.

***

Wróciwszy do domu, Stanisław postanowił nie poddawać się smutkowi. Zabrał się za sprzątanie: zdjął czarne zasłony z luster, wrzucił pościel córki do pralki, otworzył okna na oścież i umył podłogi. Do czystego mieszkania wdarł się gwar miasta — już nie wydawało się takie puste.

„Widzisz, Haniu, daję radę. Tylko ty się nie martw. Niedługo się spotkamy” — mówił, spoglądając na jej zdjęcie w ramce. Nie pozwolił Zosi przywiązać czarnej wstążki. „Dla mnie ona żyje, tu, w moim sercu” — powiedział stanowczo.

W pracy dyrektor wezwał go do siebie.

— Wiem, jak ci teraz ciężko. Przyznaliśmy ci voucher nad morze, pojedStanisław wrócił nad morze następnego lata, tym razem nie szukając przeszłości, ale znajdując spokój w szumie fal i cieple słońca, które przypominało mu, że życie, choć kruche, wciąż potrafi zaskakiwać pięknymi chwilami.