Zemsta

Zemsta

Radosław dorastał jako spokojny i inteligentny chłopiec. Rodzice nie szczędzili niczego dla swojego jedynaka, opłacając mu liczne zajęcia dodatkowe, by wyrósł na wszechstronnie rozwiniętego i wykształconego człowieka. Chodził na aikido, grał w szachy, dobrze rysował. Gdy podrósł, zaczął uczyć się gry na gitarze.

Rówieśnicy zapraszali dziewczyny do kina, zabawiali się tanim winem i papierosami, a Radosław siedział ze swoją gitarą, przebierając w akordach i śpiewając ochrypłym głosem.

Rodzice marzyli o świetlanej przyszłości syna. Musiał kontynuować naukę. W małym powiatowym miasteczku, liczącym czternaście tysięcy mieszkańców, nie było dla niego perspektyw. Po maturze, dzięki świetnym wynikom, bez problemu dostał się na prestiżowy kierunek informatyki na uniwersytecie w wojewódzkim mieście.

Dzień przed rozpoczęciem zajęć ojciec zawiózł go z nowiutkim, drogim laptopem do swojej siostry. Jej mąż zmarł rok wcześniej, a dzieci założyły własne rodziny i się wyprowadziły. W akademiku było zbyt głośno, pełno pokus, które mogły odciągać od nauki. Matki nie zabrali, by nie urządzała długich, łzawych pożegnań. Ojciec zostawił mu trochę pieniędzy na początek i odjechał.

Radosław po raz pierwszy został zdany wyłącznie na siebie. Ciotka niewiele interesowała się sprawami powierzonego jej siostrzeńca. Pilnowała tylko, by był nakarmiony i nie wracał zbyt późno do domu.

Uwolnieni spod rodzicielskiej kontroli, koledzy z roku rzucili się w wir imprez, często opuszczając wykłady. Radosław trzymał się na uboczu – nigdy nie miał przyjaciół, a hulanki nie były w jego stylu. Od pierwszego dnia jego uwagę przykuła Bożena, piękna blondynka.

Chłopaki szeptali, że Bożena wybrała ten „męski” kierunek tylko po to, by znaleźć dobrego męża. Uczyła się średnio, ale rzadko który wykładowca stawiał jej niedostateczne. Takiej dziewczynie wiedza była niepotrzebna. Po prostu przyjemnie było na nią patrzeć, tłumaczyć jej zagadnienia, podchodzić i, delikatnie dotykając ramienia, poprawiać jej błędy.

Ale Bożena nie narzekała na brak adoratorów. Uważała Radosława za nudnego kujona i ignorowała go. O czym z nim rozmawiać? O muzyce, szachach czy nudnej informatyce? W każdym razie nie pasował do niej.

A on cierpiał z powodu nieodwzajemnionego uczucia. Marzył, by być przy Bożenie każdego dnia, na zajęciach, w akademiku. Podczas kolejnej wizyty w domu oznajmił rodzicom, że chce zamieszkać w akademiku. U ciotki jest za daleko od uczelni, traci zbyt dużo czasu na dojazdy. Wybuchła awantura, ojciec krzyczał, matka płakała.

Ale Radosław obiecał, że to nie wpłynie na jego naukę, że można mu ufać. I tak patrzono na niego krzywo – jako jedyny w grupie mieszkał na stancji. Rodzice nie mieli wyjścia – musieli się pogodzić z jego decyzją.

Radosław był w siódmym niebie. Teraz będzie widywał Bożenę nie tylko na zajęciach (a i tak rzadko na nie chodziła), ale także wieczorami w akademiku. Wymyślał każdy pretekst, by do niej zajrzeć. Lecz Bożena wciąż nie odwzajemniała jego uczuć.

Nawet gdy przebywali w tym samym towarzystwie, odmawiała tańca z nim, uciekała na balkon zapalić. Radosław też zaczął palić, ale to nie przybliżyło go nawet o centymetr do złotowłosej piękności.

Prawdziwą próbą były wakacje, gdy na dwa miesiące wyjeżdżał do domu i nie mógł jej widywać. Cierpiał, męczył się i liczył dni do powrotu. Tak minął kolejny rok.

Radosław uczył się świetnie, wykładowcy chwalili go jednogłośnie i przepowiadali mu wielką przyszłość. Wrócił do akademika trzydziestego pierwszego sierpnia (wcześniej nie udało mu się wyrwać spod opieki matki) i dowiedział się, że Bożena wyszła za mąż. Ta wiadomość pozbawiła go snu i spokoju. Jej wybrankiem został starszy kolega, sportowiec, chluba uniwersytetu.

Bożena przestała pojawiać się w akademiku. Mieszkała z mężem w jego mieszkaniu. Radosław mógł ją teraz widywać tylko na zajęciach, obserwując z daleka. Pewnego dnia, tuż przed sesją zimową, poprosił ją o notatki. Powiedział, że opuścił wykład.

„Poproś kogoś innego. Też muszę się uczyć” – odmówiła.

„Koledzy mają niekompletne. Oddam jutro, obiecuję” – błagał, patrząc na nią zakochanym wzrokiem.

Bożena pomyślała i podała mu zeszyt.

Następnego dnia Radosław nie pojawił się na uczelni, pierwszy raz opuszczając zajęcia bez powodu. Wszystko po to, by osobiście odnieść notatki Bożenie do domu. Przypadkiem usłyszał w stołówce, jak narzeka koleżance, że mąż znowu wyjechał na zawody. Jemu zaliczenia i egzaminy stawiają automatycznie.

Adres Bożeny wyciągnął od koleżanek. Obliczył, kiedy powinna być w domu po zajęciach, i pojechał. Nie chciał niczego – tylko być przy niej, porozmawiać, wyznać uczucia. Z mocno bijącym sercem nacisnął dzwonek, mając nadzieję, że zobaczy Bożenę. Ale drzwi otworzył jej barczysty mąż.

„Czego?” – warknął.

„Przyniosłem notatki dla Bożeny” – wydukał zmieszany Radosław.

„Dawaj” – mruknął tamten i wyciągnął dużą dłoń.

Radosław próbował zajrzeć do środka, ale szeroka sylwetka sportowca wypełniała całe drzwi, nie dając szansy, by choć kątem oka ujrzeć Bożenę.

„Chciałem jej wręczyć osobiście” – powiedział Radosław, przyciskając zeszyt do piersi.

Mąż zmierzył go pogardliwym spojrzeniem, wyrwał zeszyt i zatrzasnął mu drzwi przed nosem.

Radosław przeniósł się do innej grupy i wrócił do mieszkania ciotki.

***

Minęło piętnaście lat

W biurze wszyscy gratulowali Radosławowi Janowiczowi objęcia stanowiska dyrektora. Jego poprzednik dostał awans i wyjechał do Warszawy. Wśród pracowników firmy byli też jego dawni koledzy z roku. Na przykład skromna i odpowiedzialna Lidia Zawadzka, matka bliźniaków.

Odprowadziła go na bok i pogratulowała nowej funkcji, szczerze ciesząc się jego sukcesem.

„Zawsze wiedziałam, że jesteś najle”Radosław uśmiechnął się, patrząc na Bożenę śpiącą w ich wspólnym łóżku, i po cichu zamknął drzwi, wiedząc, że zemsta nigdy nie była jego prawdziwym celem – tylko miłość, która w końcu znalazła swoje miejsce.”