Pociąg do nowego początku

Pociąg do nowego życia

Weronika obudziła się i wsłuchała w ciszę. Po braku odgłosów w mieszkaniu zrozumiała, że Kacpra nie ma w domu. Wstała, przeciągnęła się leniwie i poszła do kuchni. Na stole leżała kartka: „Przepraszam, zapomniałem uprzedzić. Będę w pracy do południa”.

Zmarszczyła nos, zmięła papier i cisnęła do kosza. Od dawna podejrzewała, że Kacper ma kogoś. Ciągle znikał, przestali rozmawiać otwarcie, a nawet zwyczajnie wymieniać zdania. Córka wyszła za mąż i wyjechała z mężem do garnizonu. Tylko pozór rodziny.

W pokoju zadzwonił telefon. Jagoda.

„Co robisz?” — spytała jedyna bliska przyjaciółka od czasów liceum.

„Nic. Właśnie wstałam.”

„Słuchaj, pogoda cudna, wiosna, słońce. Przejdziemy się po sklepach? Tak mi się chce czegoś ładnego, kolorowego. Nie masz żadnych planów?”

„Żadnych. Kacper w pracy.”

„W weekend? No to się zbieraj, ubierz porządnie, za godzinę podjeżdżam.” — Jagoda rozłączyła się.

Weronika nastawiła czajnik i poszła do łazienki. Lubiła zakupy z Jagodą. Miała nosa do stylu. Potrafiła wyłowić z tysiąca ubrań to jedyne, idealne. Weronika gubiła się w gąszczu sukienek, a Jagoda, jak magik, wyciągała tę właściwą — odpowiedniego kroju, rozmiaru, materiału.

Uczyła ją, że na zakupy trzeba iść wystrojonej, by sprzedawcy widzieli w tobie damę, nie wieśniaczkę. Wtedy wyciągają najlepsze towary. I dziwne — to działało. Zawsze wracały z torbami.

Weronika podkreśliła oczy, ubrała się, spojrzała w lustro — satysfakcja. Zakupy poprawiają humor. A teraz akurat tego potrzebowała.

Dziesięć minut później Jagoda zadzwoniła, że czeka pod blokiem.

„Cześć. Masz coś konkretnego na oku?” — spytała Weronika, wsiadając do jej Toyoty.

„Nie. Powinni wywiesić nową kolekcję, a starą przecenić. Wiosna, czujesz?” — Jagoda się uśmiechnęła.

„Kacper mnie zabije. Zbieramy na wakacje…”

„Nie zabije. Obetnij metki, wyrzuć paragony, powiedz, że wydałaś połowę.”

„Aha, a wydam dwa razy tyle.”

„Znam jeden sprawdzony sposób, jak uśpić czujność męża.”

„Jaki?” — Weronika uniosła brwi.

„Zobaczysz.”

Jagoda była kobietą w pełni tego słowa — nie grubą, lecz okazałą, z bujnym biustem, szerokimi biodrami i wąską talią. Oczy jak węgiel, pełne usta, gęste ciemne włosy. Mężczyźni się oglądali.

Weronika — przeciwieństwo. Drobną, szczupłą, z jasnymi loczkami i zielonymi oczami. W dżinsach z tyłu wyglądała na nastolatkę. Przy Jagodzie czuła się jak nieporadna dziewczynka.

Gdy Jagoda podchodziła do sprzedawców, ci już biegli z pomocą, oferując najlepsze. A ona rozdawała królewskie uśmiechy. Weronika? Sprzedawcy traktowali ją z góry, więc plątała się, rezygnowała z pomocy i uciekała.

Po dwóch godzinach, obładowane firmowymi torbami, wyszły z kolejnego butiku.

„Dość, mąż mnie zabije za tyle” — jęknęła Weronika.

„Chodź.” — Jagoda wciągnęła ją do działu bielizny.

„Nie, nie. Za to Kacper będzie milczał tydzień lub dłużej.”

„Patrz, jakie koronki! Weź ten zestaw w kolorze malinowym. Pasuje do twoich włosów.” — Jagoda trzymała stanik jak z snu. „Może jeszcze peniuar… Nie, to już przesada.”

„Kto to zobaczy pod ubraniem? Za drogie. Nie kus.” — Weronika się oparła.

„Uczę cię, uczę… Taką bieliznę zakłada się wieczorem, by mąż docenił twoje wdzięki. Z twoją figurą tylko taką nosić. I choćby pień by zakwitł, a co dopiero facet. Nie będzie miał czasu na awantury. Bierzemy.” — Jagoda pomaszerowała do kasy.

„Nogi mi odpadają. Dość. Usiądźmy gdzieś. Rano tylko kawę przełknęłam.” — Weronika westchnęła. „Wiesz… Chyba Kacper mnie zdradza.”

„Myślisz tak, bo poszedł w weekend do pracy?” — Jagoda zmarszczyła brwi, idąc do kawiarni.

„Od dawna czuję…”

„O, kawiarnia. Wchodzimy.” — Jagoda przerwała.

Usiadły przy oknie. Weronika rozglądała się, obserwując gości. Dwa stoliki dalej mężczyzna plecami — bardzo podobny do Kacpra. Ta sama fryzura, ten sam biały sweter. Dała mu go na święta. Ale nie zakładałby eleganckiego swetra do pracy. I jak się tu znalazł? Jego biuro było na drugim końcu miasta.

Pomyślała, że to złudzenie, ale wzrok ciągle wracał do niego. Jakby wyczuwając, mężczyzna odwrócił głowę. Profil nie pozostawiał wątpliwości. To był Kacper.

Zdrętwiała jak dziewczynka przyłapana na psocie. Ale on jej nie widział — odetchnęła.

„Widziałaś ducha?” — Jagoda przechyliła głowę.

„Cicho. Tam jest Kacper. Chodźmy, zanim nas zobaczy.” — Weronika zasyczała.

„No i co? To on powinien się martwić. Mówiłaś, że w pracy. A pracuje przecież daleko. Ubrany jak na randkę. Czeka na kogoś. Patrz, zerka na zegarek. Co mówiłaś o przeczuciach?”

Weronika wstała.

„Gdzie?” — Jagoda chwyciła ją za rękę.

„Podejdę. I tak nas zauważy.”

Podeszła do stolika i usiadła naprzeciw.

„Cześć.”

Kacper aż podskoczył.

„Co ty tu robisz?” — spytała. „Napisałeś, że w pracy. Teraz tak to nazywasz?”

„A ty?”

„Z Jagodą na zakupach. Zmęczyłyśmy się, wstąpiłyśmy na kawę. Jagoda! — Weronika pomachała.

Kacper nie odwrócił się.

„Na kogoś czekasz? Ciągle patrzysz na zegarek. Nie przeszkadzam?”

Otrząsnął się i przeszedł do ataku.

„Dużo wydałaś? Mówiliśmy, że oszczędzamy.”

„Spokojnie. Rozsądnie. Na wakacje też trzeba się ubrać.” — Była dziwnie spokojna. Lepiej znać prawdę niż się męczyć.

W telefonie Kacpra zadzwoniło powiadomienie. Przewrócił ekranem do dołu.

„Czemu zawsze tak robisz? W łazienceWeronika wzięła głęboki oddech, spojrzała na córkę biegnącą w jej stronę z promiennym uśmiechem, i nagle zrozumiała, że najważniejsza podróż dopiero się zaczyna.