Pociąg do nowego życia

„Pociąg do nowego życia”

Ewa obudziła się i nadsłuchiwała. Po ciszy w mieszkaniu zrozumiała, że Krzysztofa nie ma w domu. Wstała, przeciągnęła się i poszła do kuchni. Na stole leżała kartka: „Przepraszam, zapomniałem uprzedzić. Będę w pracy do popołudnia”.

Ewa uśmiechnęła się gorzko, zmięła kartkę i wyrzuciła do kosza. Od dawna podejrzewała, że Krzysztof ma kogoś. Zawsze go nie było, przestali ze sobą szczerze rozmawiać, a i tak rzadko wymieniali więcej niż kilka słów. Córka wyszła za mąż i wyjechała z mężem do garnizonu. Została tylko pozorna rodzina.

W pokoju zadzwonił telefon. Ania.

„Co robisz?” — spytała jedyna bliska przyjaciółka od czasów szkoły.

„Nic. Właśnie wstałam”.

„Słuchaj, pogoda cudowna, wiosna, słońce. Przejdziemy się po sklepach? Tak mi się marzy coś pięknego i kolorowego. Mam nadzieję, że nie masz innych planów?”

„Żadnych. Krzysztof w pracy”.

„W weekend? No to się zbieraj, ubierz odpowiednio, za godzinę po ciebie podjadę”. — Ania się rozłączyła.

Ewa postawiła czajnik i poszła do łazienki. Lubiła z Anią chodzić po sklepach. Miała nosa do strojów. Potrafiła wśród setek ubrań wyłowić to jedyne, idealne. Ewie zawsze wszystko się podobało, nie umiała się zdecydować, a Ania jak czarodziejka wyciągała sukienkę w odpowiednim rozmiarze, kroju i jakości.

Uczyła Ewę, że na zakupy trzeba iść elegancko ubraną, żeby sprzedawcy widzieli w niej damę, a nie wiejską babę. Wtedy pokazywali lepsze rzeczy. I dziwnie to działało. Zawsze wracały z torbami pełnymi zakupów.

Ewa zrobiła makijaż, ubrała się, spojrzała w lustro i była zadowolona. Zakupy zawsze poprawiały jej humor. A teraz szczególnie tego potrzebowała.

Za dziesięć minut zadzwoniła Ania.

„Cześć. Masz coś konkretnego na oku?” — spytała Ewa, wsiadając obok przyjaciółki do jej Skody.

„Nie. Mają nową kolekcję, a starą wyprzedają. Wiosna, czujesz?” — uśmiechnęła się Ania.

„Krzysztof mnie zabije. Zbieramy na wakacje…”

„Nie zabije. Wytnij metki, wyrzuć paragony, powiedz, że wydałaś połowę”.

„Aha, a wydam dwa razy więcej”.

„Znam sposób, jak uśpić czujność męża”.

„Jaki?” — zainteresowała się Ewa.

„Zobaczysz”.

Ania była okazałą kobietą. Nie grubą, ale postawną, z pełnym biustem, mocnymi biodrami i wąską talią. Mocne brązowe oczy, pełne usta i ciemne włosy do ramion. Mężczyźni odwracali się za nią.

Ewa była jej przeciwieństwem. Niska, szczupła, z jasnymi, kręconymi włosami i zielonymi oczami. W dżinsach z tyłu wyglądała na nastolatkę. Przy Ani czuła się mała i niepewna.

Gdy Ania podchodziła do sprzedawców, ci od razu chcieli jej dogodzić, pokazywali najlepsze rzeczy. A ona obdarzała ich królewskim uśmiechem. Ewie to nie wychodziło. Sprzedawcy traktowali ją z góry, gubiła się, odmawiała pomocy i uciekała ze sklepu.

Po dwóch godzinach, obładowane firmowymi torbami, wyszły z kolejnego butiku.

„Starczy, mąż mnie zabije” — jęknęła Ewa.

„Chodź” — Ania pociągnęła ją do działu z bielizną.

„Nie, nie. Za to Krzysztof nie odezwie się do mnie przez tydzień” — zaprotestowała Ewa.

„Patrz, jakie koronki! Weź ten zestaw w kolorze malinowym. Pasuje do twoich włosów”. — Ania trzymała w rękach biustonosz o boskim kroju. — „Możesz dobrać szlafrok… Nie, to już przesada”.

„Kto to doceni pod ubraniem? I drogo. Nie skuszę się”. — Ewa była stanowcza.

„Tyle cię uczyłam… Po co nosić takie cudo pod bluzką? Zakładasz to wieczorem, żeby mąż docenił twoje wdzięki. Masz figurę do takiej bielizny. Kamień by zakwitł, a co dopiero facet. Nie będzie miał czasu na awantury. Bierzemy”. — Ania poszła do kasy.

„Nogi mi odpadają. Dość. Usiądźmy gdzieś. Rano tylko kawę zdążyłam wypić” — zaproponowała Ewa. — „Wiesz, chyba Krzysztof mnie zdradza”.

„Tak myślisz, bo poszedł w weekend do pracy?” — Ania zmarszczyła brwi.

„Od dawna to czuję…”

„O, kawiarnia, chodźmy”. — Ania przerwała jej.

Usiadły przy oknie. Ewa rozglądała się po lokalu. Dwa stoliki dalej siedział mężczyzna plecami, bardzo podobny do Krzysztofa. Ta sama fryzura, biały sweter. Dała mu go na święta. Ale przecież nie założyłby eleganckiego swetra do biura. I jak się tu znalazł? Jego firma była na drugim końcu miasta.

Ewa starała się uwierzyć, że się myli, ale wzrok ciągle wracał do tamtego mężczyzny. Jakby wyczuwając to, odwrócił głowę. Ewa zobaczyła jego profil i nie miała już wątpliwości. To był Krzysztof.

Zdrętwiała, jak dziecko przyłapane na psocie. Ale Krzysztof jej nie widział, więc się uspokoiła.

„Ducha zobaczyła?” — spytała Ania.

„Cicho. Tam siedzi Krzysztof. Wyjdźmy, zanim nas zobaczy” — szepnęła Ewa.

„No i co? Czego się boisz? To on powinien się martwić. Co tu robi? Mówiłaś, że w pracy. A pracuje przecież daleko stąd. Nie?” — Ania nie odpuszczała. — „Ubrał się jak na randkę. Pewnie na kogoś czeka. Patrz, spogląda na zegarek. Co mówiłaś o swoich podejrzeniach?”

Ewa wstała.

„Gdzie idziesz?” — Ania chwyciła ją za rękę.

„Podejdę. I tak nas w końcu zobaczy, będzie gorzej”.

Ewa podeszła do stolika i usiadła naprzeciwko Krzysztofa.

„Cześć”.

Krzysztof nie spodziewał się jej, zamarł.

„Co ty tu robisz?” — spytała Ewa. — „Napisałeś, że jesteś w pracy. Czy teraz tak to sięEwa spojrzała przez okno pociągu na mijające krajobrazy i uśmiechnęła się lekko, czując, że gdzieś tam, za horyzontem, czeka na nią nowe życie.