Odnajdź wybaczenie…

„Krysia, wybacz…”

Marek otworzył jedno oko i od razu przymknął je z powrotem. Marcowe słońce, nisko zawieszone, wbijało mu się w twarz bezlitosnym blaskiem przez brudną szybę. Przekręcił się na zmiętym prześcieradle, próbując uciec przed światłem.

„Obudziłeś się, pijaku?” — rozległ się głos żony. — „Otwórz te swoje bezczelne ślepia, chcę w nie spojrzeć. Inni faceci to ludzie, kwiaty przynoszą, prezenty. A ty wczoraj upiłeś się jak świnia. W ogóle pamiętasz, jaki dziś dzień?”

Marek odsunął się pod ścianę i przez wąskie szpary powiek zobaczył Krysię. Stała z rękami wpieranymi w biodra, jak generał przed szturmem.

„J-jaki?” — szczerze się zdziwił.

„Ósmy marca, kobiece święto. To ja powinnam świętować, a ty się zalewasz. Nawet patrzeć na ciebie nie mogę. Wstyd! Myślałam, posiedzimy, wypijemy kieliszek wina. Córka mi dobre przyniosła, schowałam na specjalną okazję. A ty, draniu, znalazłeś i wysączyłeś sam! Wódki ci mało?”

Nie zdążył się zasłonić, gdy kapciem rzuconym z precyzją trafiła go w czoło.

„Proszę bardzo…”
Od drugiego schował się pod kołdrą. Na szczęście para kapci się skończyła. Wysunął nos z kryjówki.

„Krysiu, wybacz. Przysięgam, naprawię to…” — Marek beknięciem przerwał sobie przeprosiny i próbował wstać, ale zaplątał się w poszewkę.

Żona machnęła ręką i zniknęła w kuchni. Rozległ się dźwięk tłuczonych talerzy. Gdy w ten sposób tłukła naczynia, oznaczało to, że gniew będzie długi i bolesny.

Marek postanowił nie kusić losu i wynieść się z domu, póki jeszcze żyw. Przemknął bokiem koło kuchni do łazienki. Opłukał twarz zimną wodą, opróżnił kubek z pasty do zębów, nalał wody i wypił duszkiem. Mokrą dłonią przygładził przerzedzone włosy. Krysia wciąż tłukła garnkami.

Cicho wślizgnął się z powrotem do sypialni, ubrał się i wyszedł do przedpokoju. W trakcie zakładania butów zachwiał się i o mało nie runął na podłogę. Na hałas z kuchni wyjrzała Krysia.

„Gdzie się wybierasz, alkoholiku?”

„Krysiu, zaraz… Szybko…” — Marek zerwał kurtkę z wieszaka i tyłem cofał się do drzwi.

„Stój!” — warknęła, wypinając pierś piątego rozmiaru, ale on już wyślizgnął się na klatkę i zatrzasnął drzwi przed jej nosem.

„Tylko wróć, a zobaczysz…” — dobiegło zza drzwi.
Nie czekał na resztę groźby i zbiegł po schodach.

Na zewnątrz świeciło słońce, z rynien kapało, a spod stopniałego śniegu wyłaniał się dziurawy asfalt. Mijał mężczyzn niosących bukiety żółtych forsycji lub kolorowych tulipanów.

„Panie, może pan powie, która godzina?” — zapytał przechodnia z puszystą gałęzią forsycji.

„Czas na klin” — rzucił tamten przez ramię.

„Nieźle by było” — mruknął Marek i ruszył dalej.
Właściwie chciał spytać, gdzie kupił kwiaty, ale jakoś wyrwało mu się o czas.

„Chłopaku, gdzie te kwiatki kupiłeś?” — zagadnął młodzieńca.

„Tam” — tamten machnął ręką w stronę skrzyżowania.

„O, to co innego” — odparł Marek i skierował się we wskazanym kierunku.
Wkrótce zobaczył kobietę stojącą przy przejściu. U jej stóp stała kartonowa skrzypka, z której wyglądały puszyste gałązki forsycji.

Przyśpieszył. Chciał kupić kwiaty, by udobruchać Krysię, a jeśli się uda — wyprosić upragnioną setkę. Niestety, na dnie skrzynki została tylko jedna, mizerna gałązka.

„Niech pan weźmie, oddam taniej” — powiedziała kobieta, patrząc na niego wnikliwie.

„Chciałbym większy bukiet. Dla żony. Nic więcej nie ma?”

„Nic” — przedrzeźniła go. — „Może pan poczekać, zaraz przywiozą nowe.”

Marek zastanowił się i uznał, że taką nędzną gałązką tylko ją obrazi. Skoro tylu mężczyzn wciąż nosi kwiaty, musi być gdzieś jeszcze kwiaciarnia. Ruszył dalej. Po drodze przyszło mu do głowy sprawdzić kieszenie. Nie pamiętał, czy ma przy sobie pieniądze. Może Krysia je zabrała, żeby nie pił?

Zatrzymał się i znalazł zmiętego stówkowca. Nie miał pojęcia, ile kosztują kwiaty. Przed samochodem stał tłum. Gdy usłyszał cenę bukietu tulipanów, zrobiło mu się smutno.

„Chcesz jeden?” — spytał go brodaty sprzedawca z akcentem.

„Mam tylko tyle” — Marek wyciągnął zgnieciony banknot.

„No, to mogę dać za to jednego kwiatka. Chcesz?”

Pomyślał, że jeden tulipan to tak samo jak ta forsycja — żadne zadośćuczynienie. Odszedł.

Zaczął grzebać w pamięci, kto mógłby mu pożyczyć pieniądze. „Leszek jest mi winien pięć stówek!” — uświadomił sobie i ruszył w stronę jego bloku. W sumie pili razem, ale to on płacił, więc dług był jasny.

„Kto tam?” — zapytała Zosia, żona Leszka, nie otwierając drzwi.
Była piekielnie złośliwa i trzymała męża krótko. Gdy mógł się wyrwać, odpracowywał zaległości. Leszek nazywał ją „Jędzą”.

„To ja, Marek” — powiedział, pochylając się do dziurki od klucza.

„Czego chcesz?”

„Leszka. Należy mi pięć stówek. Potrzebuję pilnie.”

Przyłożył ucho do drzwi, ale Zosia milczała. Pewnie analizowała sytuację.

„Dam ci coś, czego nie uniesiesz!” — wrzasnęła nagle.

Marek odskoczył. Zamek zgrzytnął, a w uchylonych drzwiach pojawiła się dłoń z wyciągniętym środkowym palcem.

„Proszę bardzo!” — warknęła.

Nie tracąc głowy, pociągnął drzwi ku sobie. Zosia wyleciała na korytarz, a jej gest minął jego nos o centymetr. Zza pleców wyłonił się wychudzony Leszek w podkoszulku „Alkoholik” i kwiecistMarek podszedł do śpiącej Krystyny, delikatnie okrył ją kołdrą i pomyślał, że czas przestać uciekać w butelkę, bo najpiękniejszy bukiet i tak już trzyma w swoich ramionach.