O kocich tajemnicach, mężczyznach i tulipanowych marzeniach…

„O kotach, mężczyznach i tulipanach…”

„Wyobraźcie sobie, na dworze leje!” – powiedziała Kinga, przystając przy oknie w biurze.

„Wiosna, czemu się dziwisz?” – odparła praktyczna Agnieszka.

„No przecież, dziś pierwszy marca. Zima już tak mnie zmęczyła. Jedyna radość to Nowy Rok.”

„Marzec bywa zdradliwy – jeszcze śnieg sypnie, a mróz przyciśnie” – wtrąciła najstarsza z kobiet, czterdziestopięcioletnia Beata.

„Rano, zanim doszłam do auta, wywróciłam się. Siniak na udzie – koszmar. Do dziś boli. Chcecie zobaczyć?” – Kinga odwróciła się od okna.

„Nie trzeba!” – odkrzyknęły chórem.

„A nasza Ania jakoś wiosną się nie cieszy. Patrzcie, jak pracuje – jak robot.”

„Kinga, daj jej spokój” – upomniała Beata.

„No dobrze, dobrze. Pomyślcie, jakie to nieszczęście. Mnie porzucili z trzy razy, a jakoś żyję.”

Kinga dostrzegła karcące spojrzenie Beaty i odeszła od okna.

„No przecież prawda. Chłopak odszedł. Nie umarł, nie zginął, żyje i ma się dobrze – trzeba mu tylko pogratulować” – nie ustępowała Kinga.

Ania wstała od biurka i wyszła. Minęło tyle czasu, a ona wciąż nie mogła zapomnieć, pogodzić się.

Najpierw studiowała, nie miała czasu na chłopaków. Myślała, że zdąży się nacieszyć, że życie jeszcze przed nią. Ale czas mijał, koleżanki wychodziły za mąż, rozwodziły się, znów wychodziły, a Ania wciąż sama.

Gdy poznała Marcina, myślała – to jest to, prawdziwe uczucie, idealny mężczyzna. Zakochała się tak, że nie wyobrażała sobie bez niego życia. Jakże była szczęśliwa, gdy się oświadczył! Pobrali się tuż przed Sylwestrem, by choinka lśniła na wszystkich zdjęciach. Wszystkie koleżanki zaprosiła. Suknię ślubną już wybrała.

Na początku grudnia Marcin nagle gdzieś wyjechał. Nie odbierał telefonów. Gdy wrócił, wyglądał na zagubionego i winnego. Ania od razu zrozumiała, że coś się stało. Marcin zebrał się w sobie i wyznał.

Dwa i pół roku temu, zanim poznał Anię, był w delegacji, miał przelotny romans. Może coś obiecywał, nie pamiętał. Potem spotkał Anię i tamtą dziewczynę wyrzucił z głowy. A niedawno tamta zadzwoniła – ma jego syna, półtora roku.

„Wygląda jak dwie krople wody. Gdy zobaczyłem, wszystko we mnie się przewróciło. Nie chodzi o to, że ją kocham. Ale dziecko zmienia wszystko. Przepraszam…”

Ania nie próbowała go zatrzymywać. Przekonywała siebie, że miłość wszystko pokona. Ale potem zrozumiała – to nie tylko o syna chodzi. Mężczyzny nie przywiąże się dzieckiem. Więc pewnie tamte uczucia nie wygasły.

Dwa szczęśliwe lata, plany, marzenia o dzieciach. A tu przeszłość wróciła i upomniała się o niego. Ania zrozumiała, że tego nie zniesie. Nawet gdyby wybrał ją, czy na długo? Przeszłość raz po raz wkraczałaby w ich życie, domagając się pieniędzy, uwagi…

Więc puściła go. Ale co z nią? Jak żyć dalej? Wszystkie marzenia legły w gruzach. Jak teraz ufać mężczyznom? Każdy wydaje się kłamcą i zdrajcą.

W dzień zapominała się w pracy, ale nocą wspomnienia wracały.

Nieważne, jak kobieta walczy o równouprawnienie – bez miłości i dzieci jest nieszczęśliwa. Praca nie zastąpi rodziny. Sens życia to zostawić po sobie coś, wychować z mężem i ojcem. A Marcin już miał to „coś” – półtorarocznego syna. Ania była zbędna…

Dlaczego jej się nie wiedzie? Trzydzieści dwa lata, a niezamężna. Żadnego poważnego związku.

Kinga już drugi raz wyszła za mąż. Beata od lat w związku, starszy syn na studiach. Nawet pulchna Agnieszka rok temu wyszła za mąż. Tylko Ania wciąż sama.

Dziewczyny próbowały ją swatać z przyjaciółmi swoich mężów. Ale z żadnym nic nie wyszło. Jeden myślał tylko o flircie, inny wciąż był żonaty…

A tu jeszcze te wiosenne święto. Dlaczego tyle szumu wokół kwiatów i prezentów? Kwiaty można dawać zawsze, gdy serce podpowiada, a nie z kalendarza. Dobrze, że to wolne – nie trzeba wychodzić, widzieć dumnych mężczyzn z bukietami mimoz i tulipanów.

A żona w domu czeka, stoi przy garach, szykuje obiad. Potem usiądzie przy stole, spojrzy na tulipany, które w cieple natychmiast się otworzą i zwiędną, tak jak jej loki. Mąż będzie zajadał schabowego przy wódce, zerkać w telewizor. Syn ledwo tknie jedzenie i zamknie się z komputerem.

A jednak Ania zazdrościła takiego „szczęścia”. Chciałaby choć tyle. Rodzinę przy stole, bukiet tulipanów raz w roku…

Spojrzała w lustro nad umywalką. Nie brzydka, wszystko na miejscu. Dlaczego nie ma szczęścia? Wszyscy mówią, że zbyt wymagająca, wybredna. Po prostu minął już czas szaleńczych zakochanek, gdy z ukochanym i w szałasie raj, gdy życie przed tobą, można popełniać błędy i je naprawiać.

W trzydziestce dwa nie chce się zaczynać od zera. A mężczyzna po trzydziestce to nie chłopiec. Jeśli nie ma niczego, jak może być głową rodziny?

Otworzyła kran, zmoczyła dłonie, przycisnęła je do policzków. Irytacja minęła. Odsunęła się od lustra. Trzydzieści dwa – to nie pięćdziesiąt, prawda?

Gdy wróciła do biura, kobiety nagle zamilkły. „Pewnie mnie obgadywały”. Wróciła do pracy.

„Aniu, zbieramy się siódmego, ciastko, kawa. Składka po pięćdziesiąt złotych. Księgowość też idzie. Dołączysz?”

Ania pomyślała, że znowu tylko o święcie, kwiatach i mężach będą gadAnia spojrzała na koleżanki, potem na swój telefon, gdzie migotało nowe powiadomienie – wiadomość od nieznajomego numeru: „Czy to twój kot czeka pod blokiem?”, i nagle poczuła, że może właśnie zaczyna się coś nowego.