Przepraszam, ukochana…

Kasia, wybacz…

Marek uchylił jedno oko i natychmiast się zamrużył. Niskie marcowe słońce celowało w niego przez okno, wbijając bezlitosny promień prosto w twarz. Wiercił się na pogniecionej pościeli, próbując uciec przed światłem.

— Obudziłeś się, pijaku? — rozległ się głos żony. — Otwórz te bezwstydne oczy, chcę w nie spojrzeć. Inni mężczyźni to chociaż prezenty kupują, kwiaty żonom wręczają. A ty wczoraj upiłeś się do nieprzytomności. Pamiętasz w ogóle, że dziś święto?

Marek odsunął się do ściany i zdołał otworzyć oczy. Przez wąskie szpary, jak przez strzelnice, zobaczył Kasię. Stała, groźnie opierając ręce na biodrach.

— J-jakie? — szczerze zdziwił się Marek.

— Dzień Kobiet, a jak myślisz? To ja powinnam świętować, a ty się zalewasz. Oczy mnie bolą, jak na ciebie patrzę. I nie wstyd? Myślałam, posiedzimy razem, wypijemy. Córka mi dobre wino przyniosła. Schowałam na specjalną okazję. A ty, darmozjadzie, znalazłeś i sam wychlałeś. Wódki ci mało?

Marek nie zdążył się zasłonić, gdy kapeć, rzucony z precyzją przez żonę, uderzył go mocno w czoło.

— Masz!
Przed drugim kapciem zdążył schować się pod kołdrą. Na szczęście mieli tylko parę. Wystawił nos z kryjówki.

— Kasia, wybacz. Przysięgam, wszystko naprawię — Marek beknięciem przerwał własne słowa i próbował wstać, ale zaplątał się w poszewkę.

Żona machnęła na niego ręką i zniknęła w kuchni. Stamtąd dobiegł brzęk naczyń. Kiedy zaczynała tak dzwonić, znaczyło, że była wściekła i kłótnia potrwa długo.

Marek postanowił nie kusić losu i wymknąć się z domu, póki co. Bocznym krokiem przemknął obok kuchni do łazienki. Plusnął sobie w twarz wodą z kranu, oczyścił kubek ze szczoteczek, napełnił go i chciwie wypił. Mokrą dłonią przygładził przerzedzone włosy. Kasia wciąż brzęczała garnkami.

Cicho wrócił do pokoju, ubrał się i wyszedł do przedpokoju. Zakładając buty, zawahał się na jednej nodze i prawie upadł. Na hałas z kuchni wyjrzała Kasia.

— Gdzie się wybierasz, alkoholiku?

— Kasia, ja zaraz… Bardzo szybko… — Marek zerwał z wieszaka kurtkę i tyłem cofał się do drzwi.

— Stój! — warknęła Kasia i ruszyła na niego z piersią rozmiaru piątego, ale on już się wysmyknął za drzwi i zatrzasnął je przed nosem żony.

— Tylko spróbuj wrócić, ja ci… — dobiegło zza drzwi.
Marek nie czekał, by usłyszeć resztę, i pośpiesznie zbiegł po schodach.

Na zewnątrz świeciło słońce, z rynien kapało, a spod topniejącego lodu wyłaził podziurawiony asfalt. Mijał ciągle mężczyzn z jaskrawymi gałązkami forsycji lub kolorowymi tulipanami w rękach.

— Szanowny panie, nie powie pan, która godzina? — zapytał Marek przechodnia z puszystą forsycją.

— Czas na klin — rzucił mężczyzna przez ramię.

— Nieźle by było — zamruczał Marek i powlókł się dalej.
Chciał zapytać, gdzie kupił kwiaty, ale jakoś spytał o godzinę.

— Chłopaku, gdzie te kwiatki kupiłeś? — zagadnął młodzika.

— Tam. — Machnął ręką za siebie.

— Aha — mruknął Marek i ruszył w tym kierunku.
Wkrótce zobaczył kobietę przy świetle. U jej stóp stało pudło, z którego wystawały puszyste gałązki forsycji jak główki kurcząt.

Marek przyspieszył. Chciał kupić kwiaty, by udobruchać Kasię, a może nawet zdobyć upragnioną setkę na świętowanie. Ale gdy podszedł, na dnie pudełka została tylko jedna mizerna gałązka.

— Bierz, panie, oddam taniej — powiedziała kobieta, rzucając mu przenikliwe spojrzenie.

— Chciałbym bukiet. Dla żony. Więcej nie ma?

— Nie ma — przedrzeźniła go. — Chcesz, poczekaj. Zaraz zadzwonię, przywiozą więcej.

Marek pomyślał, że taką gałązką tylko Kasię obrazi. Mężczyźni z kwiatami wciąż szli ulicą, więc gdzieś jeszcze musieli sprzedawać. Ruszył dalej. Po drodze wpadł na pomysł, by sprawdzić kieszenie. Nie pamiętał, czy ma pieniądze, czy nie. A Kasia mogła wyciągnąć, by więcej nie pił.

Zatrzymał się i przeszukał kieszenie. Znalazł zmiętą stuzłotówkę. Ile kosztują kwiaty, nie miał pojęcia. Przed autem kręcił się tłum. Gdy usłyszał cenę bukietu tulipanów, zrobiło mu się smutno.

— Chcesz jaden? — zapytał go brodaty sprzedawca z kresowym akcentem.

— Mam tylko to. — Marek pokazał pomiętą stówkę.

— E, na te piniądze dam ci tylko jaden kwiatek. Chcesz?

Marek pomyślał, że jeden tulipan, jak i mizerna gałązka forsycji, nie zmazują jego winy. Odszedł.

Zacisnął oczy i przypominał sobie, od kogo mógłby pożyczyć. „A, Leszek mi winien pięć stówek! Niech oddaje!” — zdecydował i podreptał do domu Leszka. Właściwie pili razem, ale na jego pieniądze, więc w sumie to Leszek był mu winien.

— Kto tam? — spytała Zosia, żona Leszka, przez drzwi.
Kobieta była strasznie zrzędliwa i trzymała męża krótko. Kiedy udawało mu się wyrwać, odreagowywał całkowicie. Leszek nazywał ją za plecami Jędzą.

Marek przedstawił się, nachylając się do dziurki od klucza.

— Czegóż to? — spytała Zosia.

— Zawołaj Leszka. Winien mi pięć stówek. Potrzebuję gotówki na już.

Przyłożył ucho do dziurki, ale Zosia milczała. Pewnie przetrawiała informację.

— Zaraz ci dam, co sam nie uniesiesz! — krzyknęła w końcu Jędza.

Marek odskoczył od drzwi. Zaskrzypiał zamek i przez szparę wyjrzała ręka z figą.

— Masz! — wrzasnęła.

Marek nie stracił głowy i gwałtownie pociągnął drzwi kuMarek uśmiechnął się pod nosem, patrząc, jak Kasia śpi spokojnie, a w kącie pokoju forsycja w wazonie złociła się jak małe, puszyste słońce, które w końcu przestało go prześladować.