Kwiatowy Zestaw

**Bukiet**

Wiera leżała, przymykając oczy. Po drugiej stronie pokoju, na przeciwległym łóżku, siedziała Ola, skrzyżowawszy nogi, i czytała na głos podręcznik. Nagle telefon Wierry zagrzmiał popularną melodią. Ola zamknęła książkę i spojrzała na przyjaciółkę z wyrzutem.

Dziewczyna niechętnie odebrała. Po chwili siedziała już na łóżku, potem odrzuciła telefon, zerwała się na równe nogi i zaczęła krążyć po ciasnym pokoju, wpychając do torby sportowej rzeczy z szafy.

— Gdzie się wybierasz? Co się stało? — zaniepokoiła się Ola.

— Sąsiadka dzwoniła, mamę zabrali do szpitala, zawał — odparła Wiera, zapinając zamek w torbie i kierując się do drzwi, gdzie wisiały kurtki dziewczyn, a pod butami stały ich buty.

— Jutro egzamin. W szpitalu się nią zajmą. Zdaj go, potem pojedziesz — powiedziała Ola, wstając z łóżka i patrząc, jak Wiera wciąga na nogi kozaki.

— Słuchaj, Olu, wyjaśnij wszystko w dziekanacie. Jak wrócę, wszystko załatwię. Sesję zdam w czasie ferii. Muszę lecieć, autobus za czterdzieści minut — Wiera już zapinała kurtkę.

— Zadzwoń, jak tylko się dowiesz, jak tam mama — poprosiła Ola, ale Wiera już wybiegła z pokoju. Za cienkimi drzwiami słychać było odgłos oddalających się obcasów.

Ola wzruszyła ramionami i wróciła do pokoju. Zauważyła na łóżku Wierry ładowarkę do telefonu, złapała ją i boso pognała za przyjaciółką.

— Wiero! Wiero, czekaj! — krzyczała, schodząc po schodach.

Drzwi wejściowe na dole zatrzasnęły się. Ola przeskoczyła przez trzy stopnie, podbiegła do drzwi, otworzyła je i o mało nie wyleciała na ulicę za Wierą.

— Wiero!

Dziewczyna odwróciła się, zobaczyła w rękach Oli kabel i wróciła po niego.

— Dzięki. — I znów ruszyła biegiem.

— Świetlik, co tu wyprawiacie?! Jedna ledwo drzwi nie wyważyła, druga boso na mróz wybiegła. Naćpane czy co? — zza biurka poderwała się dyżurnica.

— Przepraszam, Zofio Iwanowno, my nie ćpamy — odparła Ola, przestępując z nogi na nogę. W stopy wbijał się piasek i małe kamyki, naniesione przez buty mieszkańców. Przed akademikiem lód był gęsto posypany piaskiem.

— Wierze mamę zabrali do szpitala. Zimno, mogę już iść? — powiedziała Ola i, nie czekając na odpowiedź, pobiegła z powrotem na górę.

— O, Jezu! — Zofia Iwanowna ciężko opadła na krzesło i przeżegnała się. — Zachowaj i chroń!

Ola wróciła do pokoju, otrzepała piasek z nóg, pozbierała porozrzucane przez Wierę rzeczy, włożyła kapcie i poszła do kuchni z czajnikiem. Jutro egzamin, rozgrzeje się herbatą i wróci do książki.

Zrobiło się ciemno, gdy do drzwi zapukano delikatnie.

— Kto tam? — zawołała Ola, ale nikt nie odpowiedział.
Westchnęła, wstała z łóżka i otworzyła drzwi.

— Cześć! — Przed nią stał Antoni, trzymając w rękach skromny bukiecik.

— Wejdź. — Ola poczekała, aż Antoni przekroczy próg, po czym oznajmiła, że Wiera wyjechała do domu.

— Ale przecież jutro ma egzamin — zdziwił się chłopak.

— Pójdę do dziekanatu, wyjaśnię, że mama zachorowała. Przełoży egzamin na ferie. — Ola nie spuszczała wzroku z bukietu.

— To dla ciebie — Antoni podał jej kwiaty.

— Dzięki. Herbaty chcesz? — Dziewczyna z bukietem podeszła do okna, wzięła ze parapetu słoik.

— Idę po wodę, a ty się rozbieraj — uśmiechnęła się i wyszła z pokoju.

Antoni zdjął tylko buty, zrobił dwa kroki i znalazł się przy łóżku Wiery. Usiadł i pogłaskał dłonią taniusieńką narzutę, jakby gładził samą dziewczynę.

Ola wróciła, postawiła na stole słoik z kwiatami, odsunęła się i przyglądała im się z uznaniem.

— Ładne. A co to za kwiaty?

— Groszek pachnący — odpowiedział Antoni. — Muszę już iść. Wstał z łóżka.

— Miałeś z Wierą jakieś plany? — szybko zapytała Ola. Nie chciała, żeby wyszedł.

— Tak. Załatwiłem bilety na koncert.

— Naprawdę? To weź mnie ze sobą. Niech bilety się nie marnują.

Antoni zawahał się.

— Przecież jutro masz egzamin.

— No i co? — machnęła ręką Ola. — Cały dzień się uczyłam, czas na odpoczynek.

Antoni się zastanawiał. Wiera wyjechała, a bilety przepadną. Dopiero zaczynali ze sobą chodzić, nic poważnego. Wypad na koncert z jej współlokatorką to nie zdrada, prawda?

— Chodźmy — powiedział.

— Hurra! — Ola podskoczyła z radości i klasnęła w dłonie. — Och, zaczekaj na mnie na zewnątrz, ubiorę się.

— A, tak. — Antoni szybko włożył buty i wyszedł.

Po pięciu minutach Ola wyszła z pokoju. Antoni zauważył, że zdążyła podkreślić rzęsy, pomalować usta i ładnie spiąć włosy. Kiedy to wszystko zrobiła?

— Chodź, bo się spóźnimy — pospieszył ją.

Na koncercie Olga podrygiwała, podskakiwała z uniesionymi rękami i krzyczała razem z tłumem w uniesieniu. Co chwilę zerkała na Antoniego. Zarażał się jej nastrojem, rozluźnił i też zaczął śpiewać.

Potem szli pieszo, żywo dyskutując o koncercie.

— Najbardziej podobała mi się ta piosenka — zanuciła Olga.

— No. I jeszcze… — Antoni też zanucił, nawet powtórzył kilka angielskich słów.

Tak dotarli przed akademik. Olga pociągnęła za zamknięte drzwi.

— Dziś dyżuruje Zofia. Na pewno nie otworzy. Co teraz? — zapytała zdezorientowana, patrząc na Antoniego.

— Chodź. — Wziął Olę pod rękę i poprowadził wzdłuż budynku. Za rogiem zobaczyli dwie dziewczyny, które wchodziły do okna na parterze. — Łapmy się za nimi, zanim zamkną okno.

PodsunąPrzez chwilę wahali się, ale w końcu wślizgnęli się przez okno, nie przewidując, że ta decyzja odmieni ich życie na zawsze.