Zadzwonię do Ciebie jutro

Adam leżał na plecach. Na jego ramieniu, w zagłębieniu pod obojczykiem spoczywała głowa Kingi. Jedną nogę zarzuciła na niego, a dłoń przycisnęła do jego piersi, dokładnie nad sercem. Nasłuchiwał jej równomiernego oddechu, rozkoszując się tym szczęściem. „Tak bym mógł leżeć całe życie…” – pomyślał Adam i przymknął oczy.

Drgnął gwałtownie, jakby ktoś go szturchnął w bok, i obudził się. Obok niego poruszyła się Kinga.

– Co, już czas? – zamruczała przez sen.

Adam nie widział z kanapy okna, ale po tym, jak w pokoju zrobiło się ciemno, zrozumiał, że już wieczór – dawno powinni opuścić ich tymczasowe gniazdko. A tak nie chciało mu się ruszać…

Poznali się za późno, gdy oboje byli już związani obowiązkami wobec rodzin i dzieci. Żyli od spotkania do spotkania, w męczącym oczekiwaniu na te słodkie chwile sam na sam. Adam mimowolnie westchnął, a Kinga uniosła głowę.

– Już zupełnie ciemno! – wykrzyknęła, natychmiast się budząc, i zerwała się z łóżka.
W miejscu na piersi, gdzie przed chwilą leżała jej dłoń, zrobiło się zimno. Była obok, tuż przy nim, a jego serce już bolało z tęsknoty i samotności.

– Wstawaj, musimy jechać. Co ja powiem mężowi?

– Prawdę. – Adam odsunął prześcieradło i też wstał.

Ubierali się w pośpiechu, nie patrząc na siebie. Jemu było wszystko jedno, co czeka go w domu. Dawno był na wszystko gotowy. Męczyło go kłamanie i ukrywanie się. Ona jednak denerwowała się i irytowała, że zasnęli w tak nieodpowiednim momencie, bezsensownie zmarnowali cenny czas.

– Powiesz, że wstąpiłaś do sklepu, spotkałaś koleżankę, dawno się nie widziałyście, zagadałyście się – podsunął myśl Adam.

– On zna wszystkie moje koleżanki. Może do nich zadzwonić. – Kinga uparcie nie patrzyła na Adama.

– Wymyśl kogoś z przeszłości, ze szkoły, ze studiów. Nie koleżankę, taką starą znajomą.

– A co ty powiesz swojej żonie? – Kinga przestała zapinać guziki bluzki i wpatrywała się w Adama.

Podszedł do niej, objął, zajrzał w oczy.

– Ona już dawno mnie o nic nie pyta, domyśla się. – Adam zaczął całować Kingę, a ona rozluźniła się w jego ramionach.
Ciemność gęstniała, otulając ich niewidzialnym całunem, jakby nie chciała ich puścić.

Kinga delikatnie, ale stanowczo odsunęła Adama.

– Tak nigdy stąd nie wyjdziemy – powiedziała, szybko dopinając bluzkę.

Adam chciał coś powiedzieć, uspokoić ją. Setki razy proponował, żeby powiedzieć wszystko mężowi, żonie, wyrwać się z błędnego koła kłamstw. Ale dzieci… Uwielbiał swoją dziesięcioletnią Zosię, a Kinga martwiła się o dwunastoletniego syna, Kacpra.

Kiedy zaczęli się spotykać, myślał, że prześpią się kilka razy i rozstaną, ale okazało się to znacznie trudniejsze i poważniejsze. Był gotów poświęcić dla niej wszystko – ale czy ona była gotowa? Kinga unikała odpowiedzi, zwlekała, prosiła, by jej nie naglił. Adam znowu westchnął.

– No nie gniewaj się, przecież się umówiliśmy… – W głosie Kingi pojawiły się przepraszające nuty.

– Zejdź do samochodu, klucze są w kieszeni kurtki. Ja posprzątam po nas – powiedział i zaczął składać prześcieradła.

– Tylko się nie przedłużaj – krzyknęła Kinga z przedpokoju.

Jak szybko minęło tych kilka godzin. Zwykle, kiedy zaspokajali już namiętność, leżeli i rozmawiali, snuli plany. A dziś tak niefortunnie zasnęli. Pozostało jakieś niedopowiedzenie, niedokończenie ich spotkania.

Przygaszone światło małej lampki z przedpokoju ledwo oświetlało pokój. Trzasnęły drzwi. Kinga wyszła. Adam rozłożył kanapę, schował prześcieradła do szuflady pod nią. Gospodyni ich nie ruszała. Adam wyprostował się, rozejrzał, czy nie zostawili śladów. Nie, wszystko było w porządku.

W ciasnym przedpokoju szybko się ubrał, wyciągnął z kieszeni przygotowane przedtem banknoty (wcześniej wyjął je z bankomatu) i położył na komodzie. Kliknął wyłącznik i wyszedł.

Mieszkanie na kilka godzin wynajmował od starszej, samotnej kobiety. Pomysł i samo miejsce podsunął mu kolega z pracy, który kiedyś też z niego korzystał.

Na umówioną godzinę gospodyni wychodziła. Nie interesował się, dokąd. Ona potrzebowała pieniędzy, on i Kinga – miejsca na spotkania.

Mógł wynająć pokój w hotelu. Ale po pierwsze, łatwo było tam wpaść na znajomych, po drugie, nie chciał kłaść się na łóżku, na którym przed nimi leżało mnóstwo innych par.

Schodząc po klatce, Adam minął kobietę z ciężkimi torbami. Automatycznie się przywitał, a ona przecisnęła się bokiem obok niego. Nie odpowiedziała. Czuł, jak wierci mu plecy podejrzliwym wzrokiem.

W bloku, gdzie mieszkał z żoną i córką, wszyscy się witają, choć prawie nikogo nie zna. Tak po prostu jest.

A tutaj z obcymi się nie wita. Może dlatego, że mieszkańcy tej kamienicy znali się od lat, a każdy nowy budził ciekawość i podejrzenia. Starsi ludzie byli szczególnie podejrzliwi.

Adam wsiadł do samochodu i spojrzał na Kingę.

– Jedziemy?
W ciemności wnętrza nie dostrzegł wyrazu jej twarzy.

– Może masz rację. Powiedzieć, skończyć z tym kłamstwem raz na zawsze. Tak dobrze nam razem. Ale gdzie będziemy mieszkać? No, jeśli zdecydujemy się już nie rozstawać.

Chyba to niedopowiedzenie też ją przygniatało.

– Coś wymyślimy. Na początek wynajmiemy mieszkanie.

– Jak to? – głos Kingi zadrżał.

Nie odpowiedział, patrzył przed siebie, wyjeżdżając z podwórka. Na obrzeżach nie było korków, zaczynały się dopiero bliżej centrum. Nie dojeżdżając do domu Kingi, Adam zatrzymał samochód. Pochyliła się ku niemu do ostatniego pocałunku – ostatniej chwili bliskości przed rozstaniem.

– Do wtorku? – Kinga odsunęła się.
Jej oczy błyszczały, może od świateł ulicznych latarń, a może od łez.

– Zadzwonię do ciebie jutro – odpowiedział Adam.

Kinga otworzyła drzwi i wyszła, nie oglądając się,Kinga weszła do domu, tam gdzie czekał na nią mąż i syn, a w jej sercu już na zawsze pozostała dziura, której nie dało się zapełnić, bo prawdziwe szczęście przyszło za późno i odeszło za wcześnie.