Mieszkanie pełne tajemnic

Mieszkanie

Gdy Justyna z mężem wprowadzili się do bloku, na parterze już mieszkała para emerytów. Helena Michałówna i Wojciech Januszewicz wszędzie chodzili razem – do sklepu, do przychodni, na spacer. Trzymali się pod rękę, wspierali nawzajem. Rzadko widywano ich osobno.

Pewnego wieczora Justyna i Krzysztof wracali z imienin. Przed ich klatką stała karetka pogotowia, a przez drzwi wynoszono kogoś na noszach. Tuż za nimi, drobnymi kroczkami, podążał dziadek Wojciech, ledwie nadążając za ratownikami.

Wszyscy mówili na niego „dziadek Wojciech”, ale jego żonę tytułowali wyłącznie imieniem i patronimikiem – „Helena Michałówna”. Starzec był całkiem siwy, nawet zarost na pomarszczonej twarzy miał srebrny. Zapadnięte powieki niemal przysłaniały blade, szare oczy. Wyglądał na zagubionego i przerażonego.

— Co się stało? — zapytał Krzysztof, podchodząc do dziadka.

Ten tylko machnął ręką – może dając do zrozumienia, że sprawa jest poważna, a może odganiając natręta. Krzysztof zwrócił się do jednego z ratowników, który sprawnie wsuwał nosze z wiotką staruszką do ambulansu.

— A pan kim jest? — niechętnie zapytał mężczyzna.

— Sąsiadem. Martwię się… — odparł Krzysztof.

— Nie przeszkadzajcie, sąsiedzie. Martwcie się z daleka. — Nosze zniknęły w środku karetki, ratownik wskoczył za nimi i zatrzasnął drzwi.

Dziadek Wojciech próbował wejść do środka.

— Dokąd? Lepiej zostań. Nic nie pomożesz swojej żonie. Trafi na intensywną terapię, a pana tam nie wpuszczą. Tylko będziecie zawadzać. Sąsiedzie, odprowadźcie dziadka do domu i pilnujcie go. W takiej sytuacji różnie bywa.

Karetka ruszyła z piskiem syreny, zostawiając w tyle trzech stojących na chodniku ludzi. Wszyscy wpatrywali się w oddalające się światła, dopóki nie zniknęły za zakrętem.

— Chodźmy do domu, dziadku. Nie lato przecież, zimno, przeziębisz się. Wyskoczyłeś w samej koszuli. Ratownik miał rację — w szpitalu będzie pod opieką — powiedział Krzysztof.

Starzec bez sprzeciwu pozwolił się zaprowadzić.

— Może wstąpimy do nas? Człowiekowi lżej, gdy ktoś jest blisko — zaproponował Krzysztof przed otwartymi na oścież drzwiami mieszkania na parterze.

— Dziękuję. Wrócę do siebie. Będę czekał na moją Helusię — szepnął, wchodząc do środka.

— No, jak uważasz. Jeśli coś, jesteśmy na piątym piętrze — przypomniał Krzysztof.

Dziadek skinął głową i zamknął drzwi.

— Szkoda go. Całe życie razem — westchnęła Justyna, idąc za mężem po schodach. — Trzeba powiadomić rodzinę. Niech przyjadą, zajmą się nim.

— Nie ma nikogo — odparł Krzysztof.

— Skąd wiesz? — zdziwiła się.

— Rozmawiałem z nim kiedyś. Brat zginął młodo. Jest jakiś siostrzeniec, ale czy taki potrzebuje starych ludzi? Dzieci z Heleną nie mieli. Więc jeśli coś się stanie, zostanie zużycie sam. A starzy ludzie samotnie długo nie wytrzymują. Jak łabędzie — jeśli stracą partnera, umierają z tęsknoty.

— Ojej, nie wiedziałam, że jesteś taki romantyk. „Jak łabędzie” — zaśmiała się cicho Justyna.

Następnego dnia po kolacji Krzysztof wybrał się do dziadka.

— Idź, może potrzebuje pomocy. Żeby nie zaczął tęsknić… — zgodziła się Justyna.

Krzysztof zszedł na parter. Drzwi do mieszkania dziadka stały otworem. Wszedł pośpiesznie.

— Dziadku, żyjesz? — zawołał głośno w głąb mieszkania.

Z kuchni wyszedł Wojciech, zgarbiony, przygnębiony.

— Przepraszam, wpadłem sprawdzić, jak się masz. Drzwi nie zamknąłeś?

— Zapomniałem — machnął ręką. — Wchodź, herbaty się napijesz?

— Nie, dopiero co jadłem. A ty coś jadłeś?

— Kęs nie przechodzi. Cały czas myślę, co z moją Helusią — osunął się na zniszczony taboret.

Krzysztof wszedł do czystej kuchenki. Na stole stała niedopita filiżanka z herbatą, na której malowane były jaskrawe maki ze złotymi listkami.

— Moja Helena lubiła ładne naczynia — westchnął dziadek. — Jej nie ma, a ja nie śmiem nieposłusznie pić ze zwykłego kubka. Przyzwyczono, wiesz? Może jednak się napijesz?

— Nie martw się na zapas. Medycyna teraz nie taka jak kiedyś…

— Całe życie razem. Nie wyobrażam sobie bez niej… A nigdy nawet nie chorowała poważnie. Zawsze na nogach. Chyba siły się wyczerpały. — Westchnął, a może łza mu się zakręciła, nie słuchając Krzysztofa. — Myślałem, że ja pierwszy odejdę. Teraz widzę, że tak nawet lepiej. Jej byłoby ciężej. Ja jestem twardy. Idź już, dam sobie radę.

— No i jak dziadek? — zapytała Justyna, gdy Krzysztof wrócił.

— Trzyma się. Mówi, że nigdy nie chorowała.

— To znaczy, że wyzdrowieje — dodała z przekonaniem żona.

Ale następnego dnia dziadek przyszedł do nich i oznajmił, że Helena Michałówna „odeszła na wieczną wartę”. Tak właśnie ją nazwał, imieniem i patronimikiem. Poprosił o pomoc w pogrzebie.

— Oczywiście, chodź, omówimy — zgodził się Krzysztof.

Po pogrzebie minęły dwa tygodnie. Pewnego wieczora Justyna przysiadła na kanapie obok męża.

— Szkoda staruszka. Został zupełnie sam — zaczęła.

Krzysztof skinął głową, nie odrywając wzroku od telewizora. Leciał mecz.

— Pomyślałam, że…

Znowu skinął, nie dosłuchując.

— Co ty w ogóle potakujesz? Nie powiedziałam jeszcze nic. Odłącz się od tego telewizora — warknęła Justyna.

— Nie można później porozmawiać? — Krzysztof śledził grę na ekranie.

— Nie można. Bartkowi za dwa miesiące piętnastka. Za kilka lat będzie dorosły. A jak się ożeni? Żonę, nawiasem mówiąc, przyprowadzi do tego mieszkania — wygarnęła Justyna.

— O czym ty mówisz? Jaką żonę? Kto? — W końcu oderwał wzrok od telewizora, spojrDziadek Wojciech i Oksana żyli jeszcze wiele lat w szczęściu, a Justyna i Krzysztof w końcu kupili większe mieszkanie, ucząc się, że najważniejsze są dobre serca, a nie kamienice.