Zamieszkanie w nieznanym świecie

Mieszkanie

Kiedy Justyna z mężem wprowadzili się do kamienicy, na parterze już mieszkała para emerytów. Helena Stanisławówna i Tadeusz Kazimierzowicz zawsze chodzili razem – do sklepu, do przychodni, na spacery. Trzymali się pod ręką, wspierali. Rzadko widywano ich osobno.

Pewnego dnia Justyna z Wiktorem wracali do domu z imienin u znajomych. Przed ich klatką stała karetka, a z drzwi wynoszono kogoś na noszach. Za nimi dreptał dziadek Tadeusz, ledwie nadążając, wytarty sweter narzucony na ramiona.

Wszyscy mówili na niego „dziadek Tadeusz”, ale jego żonę zawsze tytułowano imieniem i patronimikiem. Staruszek był siwy jak gołąb, nawet zarost na pomarszczonej twarzy miał biały. Opadające powłóczyste powieki niemal zasłaniały szare, przepuszczające światło oczy. Wyglądał na zagubionego i przerażonego.

– Co się stało? – zapytał Wiktor, podchodząc do dziadka.

Ten tylko machnął ręką – raz, jakby chciał powiedzieć, że sprawa jest poważna, drugi, żeby dać do zrozumienia, że nie ma czasu na rozmowę. Wiktor zwrócił się do jednego z ratowników, który właśnie wkładał nosze z drobną staruszką do karetki.

– A pan kim jest? – niechętnie spytał mężczyzna.

– Sąsiadem. Martwię się – odpowiedział Wiktor.

– Nie przeszkadzaj, sąsiedzie. Martw się z boku. – Nosze zniknęły w środku, ratownik wskoczył za nie i zatrzasnął drzwi.

Dziadek Tadeusz próbował też wsiąść.

– Gdzie? Lepiej niech pan zostanie. I tak żonie pan nie pomoże. Trafi na OIOM, a pana tam nie wpuszczą. Tylko będziecie sobie nawzajem przeszkadzać. Sąsiedzie, odprowadźcie dziadka do domu, zajmijcie się nim – powiedział ratownik i zatrzasnął drzwi od środka.

Karetka wyjechała z podwórka, włączając syrenę i migawki. Dziadek Tadeusz, Wiktor i Justyna długo nasłuchiwali, aż dźwięk syreny znikł w oddali.

– Chodźmy do domu, dziadku. Nie lato, zimno, przeziębisz się. Wyskoczyłeś tylko w koszuli. Mają rację – w szpitalu będzie pod opieką – powiedział Wiktor.

Staruszek dał się zaprowadzić.

– Może do nas wstąpimy? Zawsze raźniej, jak ktoś jest – zaproponował Wiktor przed otwartymi na oścież drzwiami mieszkania na parterze.

– Dziękuję. Pójdę do siebie. Będę czekał na moją Helenkę – odpowiedział cicho staruszek i wszedł do środka.

– No, jak wolisz. Jeśli coś, jesteśmy na trzecim piętrze – przypomniał Wiktor.

Staruszek skinął głową i zamknął drzwi.

– Szkoda go, całe życie razem – westchnęła Justyna, idąc po schodach za Wiktorem. – Trzeba powiadomić rodzinę, niech przyjadą, zajmą się nim.

– Nie ma nikogo – odwrócił się Wiktor.

– Skąd wiesz? – zdziwiła się Justyna.

– Rozmawialiśmy kiedyśNastępnego dnia Justyna zapukała do drzwi pani Heleny, przynosząc ciepły obiad i gotowość do pomocy, choć w głębi serca wciąż miała nadzieję, że staruszka doceni jej dobre serce i zostawi mieszkanie w dobrych rękach.