Prawdziwy mężczyzna

**Prawdziwy Mężczyzna**

Kasia z Witkiem spotykali się od dwóch lat. Jej matka, pani Halina, zaczęła się martwić, że córka traci z nim czas, że nigdy nie dojdzie do ślubu. Sam Witek powtarzał, że nie ma się co spieszyć, że jeszcze zdążą, że i tak jest im dobrze razem…

Lato minęło, z drzew pospadały liście, zasypując chodniki złocistym dywanem. Nadeszły deszcze. I w jeden z tych wilgotnych, październikowych dni Witek niespodziewanie, niezgrabnie oświadczył się Kasi, wręczając jej skromny, mały pierścionek.

Oplotła jego szyję rękami i szepnęła do ucha: „Tak”, a potem włożyła pierścionek na palec i z radością krzyknęła: „Tak!”, wznosząc ręce do góry i podskakując z zachwytu.

Następnego dnia poszli do urzędu stanu cywilnego i, zawstydzeni, pełni tremy, złożyli wniosek. Ślub wyznaczono na połowę grudnia.

Kasia marzyła o letnim weselu, by wszyscy zobaczyli, jak piękna jest w białej sukni. Ale nie sprzeciwiła się Witkowi. Nagle mógłby przełożyć ślub na następne lato, a potem… jeszcze mógłby zmienić zdanie. Kochała go i nie przetrwałaby rozstania.

W dzień ślubu szalała prawdziwa zamieć. Wiatr rozczochrał starannie ułożoną fryzurę. Powiewna falbana białej sukni unosiła się jak dzwon, i wydawało się, że kolejny podmuch porwie piękną pannę młodą i uniesie ją hen, daleko. Na progu Witek złapał szczęśliwą żonę w ramiona i zaniósł do samochodu. Ani zawieja, ani rozwiany włos nie były w stanie zniszczyć radości dwojga zakochanych.

Pierwsze miesiące Kasia tonęła w miłości i szczęściu. Wydawało się, że tak już zostanie. Owszem, zdarzały się drobne sprzeczki, ale nocą szybko się godzili i kochali jeszcze mocniej.

Rok później w szczęśliwej młodej rodzinie urodził się Tomek.

Chłopiec rósł spokojny i bystry ku radości rodziców. Witek, jak większość mężczyzn, mało pomagał Kasi w opiece nad synem, bał się brać go na ręce, a jeśli już to zrobił, Tomek zaczynał płakać, i Kasia szybko go odbierała.

— Zajmij się nim sama, lepiej ci to wychodzi. Jak podrośnie, będziemy grać w piłkę. Ja lepiej zajmę się zapewnieniem wam godziwego życia — mówił Witek, choć jego pensja ledwo starczała dla trójki.

Tomek podrósł, poszedł do przedszkola, Kasia wróciła do pracy. Ale pieniędzy nie przybyło, a na wkład własny do kredytu mieszkaniowego nie sposób było uzbierać. Zaczęły się pretensje, małżonkowie kłócili się, oskarżając się nawzajem o zbędne wydatki. Już nie potrafili godzić się tak łatwo jak dawniej.

— Wszystko, mam dość. Harujesz, harujesz, a tobie wciąż mało. Zjadasz je, czy co? — zirytował się kiedyś Witek.

— To ty je zjadasz — odcięła się Kasia. — Patrz, jaki brzuch ci urósł.

— Nie podoba ci się mój brzuch? Ty też się zmieniłaś. Ożeniłem się z piękną motylką, a ty zamieniłaś się w gąsienicę.

Słowo za słowo, pokłócili się na amen. Kasia, ocierając łzy z rzęs, poszła po Tomka do przedszkola. W drodze powrotnej, wsłuchując się w dziecięcy szczebiot, nagle zrozumiała, że nie może stracić Witka. Wróci do domu, przytuli go, pocałuje i przeprosi. A on, jak kiedyś, odwzajemni pocałunek i wszystko wróci do normy. Przecież kochają się, a to tylko sprzeczki podsycone miłością. Nastrój jej się poprawił, więc przynaglała ledwo nadążającego za nią Tomka.

Ale mieszkanie powitało ich ciszą i temnotą. Z wieszaka zniknęła męska kurtka, nie było też butów. — Ochłonie, wróci — pomyślała Kasia i zabrała się za smażenie ziemniaków ze skwarkami, które Witek uwielbiał.

Ale Witek nie wrócił tej nocy, nie odbierał telefonów. Rano Kasia, wykończona bezsennością i złymi myślami, odprowadziła Tomka i pojechała do pracy. Z trudem dotrwała do przerwy obiadowej, zwolniła się, tłumacząc się kiepskim samopoczuciem, ale zamiast do domu, pojechała do pracy Witka.

Kasia podeszła do jego gabinetu i, powtarzając w myślach przygotowane wcześniej słowa, otworzyła drzwi. Witek stał do niej plecami, całując się z kobietą. Na ciemnym garniturze jego pleców bieliły się jej dłonie z jaskrawym manicure, przypominając rozłożyste liście klonu.

Kobieta nagle otworzyła oczy i zobaczyła Kasię, ale nie odsunęła się od Witka, nie zdjęła rąk z jego pleców, wręcz przeciwnie — objęła go mocniej.

Kasia wybiegła z biura jak oparzona. Szła, nie patrząc przed siebie, potykając się o przechodniów, nic nie widząc przez łzy, które zalewały jej oczy. Nogi same zaniosły ją pod drzwi matki.

— Mamo, za co on mnie tak potraktował? Czy wszyscy mężczyźni są tacy? — zapytała Kasia przez łzy.

— Jacy tacy? — spytała matka.

— Zdradzają. Pewnie od dawna mieli romans, a ja nie zauważyłam. Nie może być tak, że nagle…

— Nie wiem, córko. Gdy kochasz, cały świat zawiera się w jednym mężczyźnie. Dlatego wydaje nam się, że jeśli on zdradza, to cały świat, wszyscy mężczyźni są zdrajcami — westchnęła matka. — Nic się nie martw, wróci.

— A jeśli nie wróci? — spytała Kasia zduszonym głosem.

— Z czasem ból przeminie. Masz syna. Myśl o nim. A jeśli nie wróci… może to i lepiej. Jesteś młoda, jeszcze znajdziesz swoje szczęście.

— Ty nie znalazłaś.

— Skąd wiesz? Po prostu bałam się, że z innym wszystko może się powtórzyć. A ty byłaś już duża, bałam się o ciebie. A ty masz syna, on potrzebuje ojca…

Nieco uspokojona, Kasia pojechała po Tomka.

— Mamo, pobaw się ze mną — poprosił syn w domu.

— Zostaw mnie w spokoju — odburknęła Kasia.

— Nie lubię, gdy tak mówisz — odezwał się drżącym głosem Tomek i więcej już do niej nie podchodził.

Witek wrócił do domu, gdy Kasia układała Tomka do snu. Wyciągnął walizkę i zaczął pakować swoje rzeczy.

— Gdzie się wybierasz? — spytała Kasia, choć jużKasia spojrzała na syna, który stał w drzwiach pokoju z zaciętą miną, i zrozumiała, że to on był jej prawdziwym mężczyzną od samego początku.