Mój wyjątkowy związek z dziadkiem z rodzinnej ziemi.

Moja mama pochodzi z Wielkopolski, dokładnie z małej wioski pod Kaliszem. Zawsze byłem bardzo blisko z dziadkiem, ojcem mamy. Od dziecka zabierał mnie ze sobą wszędzie, nawet do pracy. Uwielbiałem słuchać, jak opowiada różne historie z czasów swojej młodości.

Pewnego razu zapytałem go, czy widział kiedyś krasnoludki. Odpowiedział, że nie, ale za to spotkał baby-jagi, a nawet zmory. Nie wiedziałem, co to zmora, więc poprosiłem o wyjaśnienie. Powiedział, że to czarownicy, którzy potrafią przybierać postać zwierząt, a niektórzy nawet latać.

Opowiedział mi, że po odejściu z wojska pracował jako stróż na polu pszenicy niedaleko wsi. Pilnował plonów, żeby nikt ich nie ukradł. Pewnej nocy, gdy zaczynał wartę około dziewiątej, od razu poczuł, że coś jest nie tak. Powietrze było ciężkie, mroźne, a światło pełni księżyca wydawało się nienaturalne.

Jak zwykle obszedł pole. Po północy usiadł na stołku, ale zmęczenie zaczęło brać górę. Wtedy poczuł, że coś niedobrego się wydarzy. Przeszedł go dreszcz, jakby coś niewidzialnego się zbliżało.

Nagle usłyszał kroki wśród pszenicy. Chwycił swoją strzelbę – jako były żołnierz wiedział, jak się nią posługiwać, a w tamtych czasach każdy dbał o swoje bezpieczeństwo. Wymierzył w stronę pola i krzyknął: „Kto tam?“. W odpowiedzi usłyszał tylko śmiech. Śmiech przemieszczał się z miejsca na miejsce, coraz bliżej.

Zebrał się w sobie i wszedł między łany z gotową bronią. Wtedy zobaczył uciekającego zająca. Pomyślał, że to zwykłe zwierzę, więc ruszył za nim. Gdy już miał go złapać, zając stanął na tylnych łapach i dalej biegł. Dziadek zdrętwiał z niedowierzania.

Wycelował, ale zanim pociągnął za spust, zwierzęciu wyrosły skrzydła i ze śmiechem wzbiło się w powietrze. Strach całkowicie go sparaliżował. Strzelba wypadła mu z rąk, uderzając go w nogę. Ból otrzeźwił go. Przeżegnał się, złapał broń i uciekł do domu, wciąż w szoku.

Powiedział mi, że wcześniej tylko słyszał o zmorach, ale nigdy nie wierzył, że sam spotka jedną. Nawet teraz, gdy o tym opowiada, włos jeży mu się na głowie. A ja wierzę, że coś zobaczył – bo gdy mówi, patrzy w dal, jakby znów przeżywał tamtą noc.