Lekcja w szkole, czy tajemnica Ksenki?

**Szkolna lekcja, czyli Krysia**

Jarek Kowalski szedł ze stołówki. Już postawił nogę na pierwszym schodku, gdy usłyszał pod nimi szelest. Zajrzał pod schody i zobaczył Marka z Darkiem.

– Co tu robicie?

– Nic. Idź swoją drogą – machnął ręką Marek.

Wtedy zadzwonił dzwonek. Marek z Darkiem wypadli z ukrycia, chowając coś w kieszeniach, i wszyscy trzej pobiegli na drugie piętro, przeskakując po dwa stopnie. Wpadli do klasy jako ostatni.

Krysia zapisywała na tablicy zadania na sprawdzian. Klasa szybko zajęła miejsca. Jarek rozejrzał się. Koledzy szeleszcząc, chowali podręczniki pod ławkami – ściągać.

Krysia odwróciła się nagle, i klasa ucichła.

– Jak zobaczę, że ktoś ściąga, od razu pała – powiedziała stanowczo, czerwieniąc się.
I znów odwróciła się do tablicy. Szelest natychmiast wznowił się.

Pracowała w ich szkole dopiero drugi rok po studiach pedagogicznych. Swoją młodość Krystyna Nowak ukrywała za sztuczną surowością i wielkimi okularami z czarną oprawą. Gdy podnosiła głos, zawsze się czerwieniła. I bardzo podobała się Jarkowi.

To z jego inicjatywy cała szkoła nazywała ją czule „Krysią”. W tym roku została wychowawczynią siódmej „B”. Chłopaki, a nawet dziewczyny często rozrabiali, przeszkadzając na lekcjach. Krysia traciła rezon, nieudolnie próbując zaprowadzić porządek. Pewnego dnia Jarkowi wydawało się, że zaraz się rozpłacze. Nie wytrzymał, wstał i krzyknął na klasę:

– Przestańcie! Co wy, pojebani? Ona się dla was stara. Jeśli nie chcecie się uczyć, to przynajmniej nie przeszkadzajcie innym.

To było tak niespodziewane, że wszyscy zamilkli. Tylko Darek zachichotał i powiedział, że Kowalski się zakochał. Natychmiast go uciszono. Od tamtej pory klasa zachowywała się spokojniej.

Krysia skończyła pisać zadania i odłożyła kredę, gdy kilka kulek, wystrzelonych z rurki zrobionej z długopisu, uderzyło ją w plecy. Kilka utknęło w jej włosach.

Krysia z obrzydzeniem strząsała je, jakby były ohydnymi pająkami. Ktoś zaśmiał się. Jarek obejrzał się na ostatnią ławkę, gdzie siedzieli Marek z Darkiem. Wyglądali na niewinnych, ale po ich sprytnych oczach poznał, że to oni strzelali. „Więc pod schodami przygotowywali się, żeby zepsuc sprawdzian”.

– Otwieramy zeszyty – powiedziała Krysia drżącym ze zdenerwowania głosem.

Znów rozległ się szelest.

– Lewa strona – pierwszy wariant, reszta – drugi. – Krystyna usiadła za biurkiem.

Wszyscy pochylili się nad zeszytami, a Jarek znów spojrzał na Marka z Darkiem i pokazał im pięść. Kolejna porcja kulek poleciała w stronę biurka, ale trafiła tylko w dziewczyny z przednich ławek.

– Proszę pani, Szymański i Wiśniewski rzucają! – poskarżyła się Basia Kos.

– Od razu my? My nic nie robiliśmy! – oburzył się Marek i podniósł się z krzesła. Wtedy Jarek rzucił w niego mocno zgniecioną kulą z papieru.

– Ała! – wrzasnął Marek, łapiąc się za policzek. – Widzicie…

– Kowalski! – krzyknęła Krysia, wstając. – Tego po tobie się nie spodziewałam. Dziennik na biurko. Pała ze sprawdzianu! – Zaczerwieniona, usiadła i otworzyła dziennik.

Jarek smutno podszedł i położył dziennik. Krysia wpisała uwagę rozmachem. Oddając zeszyt, powiedziała, żeby jutro przyszli rodzice.

– Jak w szkole? – zapytał wieczorem ojciec.

– Normalnie. Krysi… Krystyna Nowak wzywa cię do szkoły.

– Co zrobiłeś? – zmarszczył brwi ojciec.
– Nic – burknął Jarek.

– Za nic nie wzywają. Gadaj.

– Mieliśmy sprawdzian z matmy. Marek z Darkiem zaczęli ostrzeliwać Krysi… panią Nowak – poprawił się. – Żal mi się jej zrobiło, więc się zemściłem, strzeliłem w Marka. Pani zauważyła, dała mi pałę i wyrzuciła z klasy.

– Chcesz powiedzieć, że ucierpiałeś niesłusznie?

Jarek wzruszył ramionami.

– Trzeba cię było od razu wysłać do babci – westchnął ojciec.

– Tato, naprawdę jestem niewinny. Nie kłamię. Nie chcę jechać do babci – zaprotestował gorąco.

– Zobaczymy. – Ojciec odwrócił się do telewizora, i Jarek zrozumiał, że dyskusja skończona.

Ale do wakacji zostały dwa tygodnie. Liczył, że coś się wydarzy, ojciec zmięknie i zmieni zdanie.

Następnego dnia ojciec przyszedł do szkoły w przerwie obiadowej. Krysia miała okienko. Siedziała w pokoju nauczycielskim, sprawdzając te nieszczęsne sprawdziany.

– Dzień dobry, jestem Tomasz Kowalski – przedstawił się, wchodząc bez pukania.

Krysia poprawiła okulary, które nieustannie zsuwały się z nosa. Ojciec, wysoki i postawny mężczyzna pod czterdziestkę, miał wyrazistą urodę, od której kobiety traciły głowę.

– Krystyna Nowak, wychowawczyni twojego syna – przedstawiła się, wstając. Zdejmowała okulary i zaraz je zakładała, jakby czuła się bez nich naga.

– Muszę panu powiedzieć… – wyprostowała się, starając się wyglądać pewniej.

– Nie, to ja mam pani coś do powiedzenia – przerwał Tomasz. – Mój syn jest niewinny, a pani wpisała mu pałę i wyrzuciła z lekcji. Do tego kazała mi przyjść.

Krystyna poczuła się jakby się z niej nabijano.

– Oho? – uniosła brwi.

– Tak. Dwóch uczniów próbowało zepsuć sprawdzian. Liczyli, że ich pani wyrzuci. Strzelali w panią, tak? Jarek postanowił panią obronić i oddał. Wyszło, że pani ukarała go, a winowajcy uciekli bez konsekwencji. – Tomasz przejął inicjatywę.

– Sprawdzian był karą dla tamtych. Obaj ledwo zipią z matmy. I pan myśli, że powinnam ich uwolnić? A Kowalski – tu głos Krystyny złagodniał – matmę ma świetną. Dla niego to zadanie to pestka. Nawiasem mówiąc, pały mu nie wpisałam – dodała ciszej. – Tamci dostali jedynki – spojrzała na stos zeszytów.

– Ach, więc toPo latach, gdy Jarek patrzył na swoją siostrzyczkę bawiącą się z Krysią, uśmiechał się na myśl, że czasem nawet największy bałagan w szkole może prowadzić do czegoś pięknego.